Stałam w kuchni z mokrymi rękami, bo właśnie zmywałam talerze po kolacji, której prawie nie tknął. Spojrzałam na niego i poczułam, jak coś we mnie cicho pęka. Przez dziesięć lat małżeństwa zawsze pytałam, czy zjadł, czy wziął leki na żołądek, czy nie zapomniał telefonu, czy wróci późno. Nazywałam to troską. On coraz częściej nazywał to kontrolą.
— Nie pytam, żeby cię pilnować — powiedziałam cicho.
— Pytam, bo się martwię.
— To przestań — odpowiedział zimno. — Mam dość życia pod twoim nadzorem.
Drzwi trzasnęły tak mocno, iż aż zadzwoniły szklanki w szafce. Przez chwilę stałam nieruchomo, potem wytarłam ręce w ścierkę i usiadłam przy stole. Telefon leżał obok mnie, ale tym razem po niego nie sięgnęłam. Nie zadzwoniłam. Nie napisałam: „Kiedy będziesz?”. Nie zapytałam: „Wziąłeś klucze?”. Powiedziałam sobie, iż skoro nie jestem jego matką, to nie będę też jego cieniem, budzikiem, pielęgniarką i cichą przystanią, do której wraca tylko wtedy, gdy świat go zmęczy.
Paweł wrócił po północy. Pachniał deszczem i papierosami, choć od lat twierdził, iż nie pali. Spojrzał na ciemną kuchnię, potem na mnie siedzącą w salonie z książką.
— choćby nie zapytasz, gdzie byłem? — rzucił z kpiną.
— Nie — odpowiedziałam spokojnie. — Przecież nie jestem twoją matką. Zmarszczył brwi, jakby pierwszy raz usłyszał własne słowa z cudzych ust.
— Co to ma znaczyć?
— Nic. Po prostu uczę się nie przeszkadzać ci swoją troską.
Następnego dnia nie obudziłam go do pracy. Budzik dzwonił trzy razy, ale Paweł wyłączył go i zasnął dalej. Kiedy zerwał się o dziewiątej, wbiegł do kuchni z twarzą bladą ze złości.
— Dlaczego mnie nie obudziłaś?! Mam ważne spotkanie! — krzyknął.
— Myślałam, iż dorosły mężczyzna nie potrzebuje matki — odpowiedziałam, nalewając sobie kawy.
Patrzył na mnie, jakbym zrobiła coś okrutnego.
A ja pierwszy raz od dawna nie poczułam winy. Poczułam zmęczenie. Wielkie, ciężkie zmęczenie kobietą, która przez lata pamiętała za dwoje.
Wieczorem zadzwonił jego telefon. Leżał na stole, a na ekranie migało imię: „Marta”. Paweł wybiegł z łazienki tak szybko, iż niemal poślizgnął się na mokrej podłodze.
— Nie odbieraj! — krzyknął.
Nawet nie dotknęłam telefonu. Spojrzałam tylko na niego i zapytałam:
— Też nie musisz mi mówić, kim jest Marta?
Zamilkł. W tej ciszy było więcej prawdy niż w jego wszystkich zapewnieniach.
— To koleżanka — wymamrotał.
— Koleżanka, przez którą pachniesz papierosami i wracasz po północy? — zapytałam.
— Nie rób scen. — Nie robię. Właśnie przestałam.
Spakowałam małą torbę jeszcze tej samej nocy. Paweł stał w przedpokoju i pierwszy raz wyglądał na przestraszonego.
— Dokąd idziesz? — zapytał.
— Nie muszę ci mówić — odpowiedziałam, zapinając płaszcz.
— Przecież nie jesteś moją matką.
Jego twarz stężała.
— Anka, nie wygłupiaj się. Porozmawiajmy.
— Rozmawiałam przez lata. Ty tylko wychodziłeś. Teraz moja kolej.
Kiedy zamknęłam za sobą drzwi, usłyszałam jeszcze jego głos po drugiej stronie:
— Wrócisz, prawda?
Zatrzymałam się na klatce schodowej. Serce waliło mi jak oszalałe, ale nie odwróciłam się. Przez tyle lat bałam się, iż on przestanie potrzebować mojej troski. Dopiero tej nocy zrozumiałam, iż ja też mogę przestać potrzebować kogoś, kto myli miłość z ciężarem. A Paweł? Może kiedyś zatęskni. Nie za obiadem na stole, nie za wyprasowaną koszulą, nie za pytaniem, gdzie jest. Zatęskni za kobietą, która naprawdę się martwiła — zanim nauczył ją obojętności.
