Telefon potrafi zadzwonić o każdej porze. Czasem rano, czasem późno w nocy. Zawsze ten sam schemat: najpierw cisza w słuchawce, potem ciężkie westchnienie.
— Jest mi bardzo źle — mówi.
Na początku się martwiłam. Odkładałam wszystko, brałam kurtkę i jechałam do niej. Bałam się, iż coś się stało, iż potrzebuje pomocy.
Za każdym razem zastawałam ją siedzącą przy stole w kuchni.
Nic się nie działo.
Ale ona opowiadała o swoim smutku, o tym, jak bardzo jest samotna, jak bardzo życie ją skrzywdziło. Potrafiła mówić godzinami.
Słuchałam.
Tak było przez lata.
Moja siostra na początku też próbowała. Przyjeżdżała, dzwoniła, spędzała z nią czas. Ale z czasem zaczęła się wycofywać.
— Ona wysysa ze mnie całą energię — powiedziała mi kiedyś wprost. — Każda rozmowa kończy się tym, iż czuję się winna jej życia.
Nie chciałam tego słyszeć.
— To nasza matka — odpowiedziałam.
Ale pewnego dnia siostra przestała odbierać jej telefony.
Po prostu.
Mama była wściekła.
— Twoja siostra mnie zostawiła — powtarzała przez telefon. — Jak mogła?
Od tamtej pory dzwoni jeszcze częściej.
Czasem trzy razy dziennie.
— Nie mogę spać.
— Nie mam dla kogo żyć.
— Nikt mnie nie rozumie.
Siedzę wtedy z telefonem przy uchu i czuję, jak ciężar jej słów powoli spada na mnie.
Kilka dni temu zapytałam ją wprost:
— Mamo, czego adekwatnie ode mnie oczekujesz?
Po drugiej stronie zapadła długa cisza.
— Żeby ktoś w końcu mnie wysłuchał — odpowiedziała cicho.
Patrzyłam na telefon w dłoni i nagle zrozumiałam coś bardzo trudnego.
Moja siostra uciekła od tego ciężaru.
A ja… wciąż stoję w miejscu między poczuciem obowiązku a coraz większym zmęczeniem.
I coraz częściej zaczynam się zastanawiać, czy pewnego dnia też nie przestanę odbierać.
