Nie dlatego, iż była zła. Nie dlatego, iż go biła albo krzyczała. Wręcz przeciwnie.
Była dobra aż do bólu.
Ale była też stara. Bardzo stara.
Kiedy przychodziła pod szkołę, żeby przynieść mu zapomnianą kanapkę albo zeszyt, koledzy patrzyli na nią z dziwnymi minami.
Siwe włosy związane w luźny kok, spracowane dłonie, stary płaszcz pamiętający jeszcze inne czasy.
— To twoja babcia? — zapytał kiedyś jeden z chłopaków.
Andrzej wtedy tylko wzruszył ramionami.
— Coś w tym stylu.
Nigdy nie powiedział, iż to jego matka.
Bo prawda była jeszcze bardziej krępująca.
Pani Maria miała prawie siedemdziesiąt lat.
Urodziła Andrzeja bardzo późno. Ludzie we wsi mówili o tym szeptem.
— Na starość dziecko sobie zrobiła…
— Biedny chłopak, matka jak babcia.
Te słowa Andrzej słyszał od dziecka.
I z każdym rokiem coraz bardziej zaczynał ich nienawidzić.
Najbardziej wstydził się, gdy przychodzili do nich koledzy.
Mały, skromny dom na końcu ulicy. Stare meble, zapach zupy gotującej się na kuchni.
— Andrzejku, zrobiłam ci pierogi — wołała z kuchni matka.
A on wtedy syczał przez zęby:
— Mamo, proszę cię… nie przy kolegach.
Kiedyś jeden z chłopaków powiedział półżartem:
— Twoja matka wygląda jak moja babcia.
Wszyscy się śmiali.
Andrzej też.
Ale tego samego wieczoru wybuchł.
— Dlaczego jesteś taka stara?! — krzyczał w kuchni. — Wszyscy się ze mnie śmieją!
Maria stała przy stole z rękami w mące.
Milczała.
— Wstydzę się ciebie! — dodał.
Te słowa zawisły w powietrzu jak ciężki kamień.
Matka powoli usiadła na krześle.
— Przepraszam — powiedziała cicho.
Andrzej prychnął.
— Za co?
— Że tak późno cię urodziłam.
Pierwszy raz zobaczył wtedy łzy w jej oczach.
Ale nie wzruszyło go to.
Przez kolejne tygodnie prawie z nią nie rozmawiał.
Aż do dnia, który wszystko zmienił.
Wracał ze szkoły z kolegami.
Śmiali się, rozmawiali o imprezie w weekend.
Nagle zobaczył przed domem karetkę.
Serce podskoczyło mu do gardła.
— To chyba u ciebie — powiedział ktoś.
Andrzej pobiegł.
Drzwi były otwarte.
W środku ratownicy wynosili jego matkę na noszach.
Wyglądała tak mała i krucha, iż prawie jej nie poznał.
— Co się stało?! — krzyknął.
Ratownik spojrzał na niego.
— Twoja mama straciła przytomność.
Andrzej złapał ją za rękę.
Była zimna.
— Mamo…
Maria otworzyła oczy tylko na chwilę.
Spojrzała na niego słabo.
— Andrzejku… zjadłeś obiad?
Te słowa uderzyły go mocniej niż wszystko, co usłyszał w życiu.
W tej chwili zrozumiał coś, czego wcześniej nie chciał zobaczyć.
Całe życie ta „stara” kobieta żyła tylko dla niego.
A on przez siedemnaście lat wstydził się jedynej osoby, która kochała go bezwarunkowo.
