Wracaj do domu! Tam sobie porozmawiamy! powiedział niezadowolony Maksymilian. Jeszcze tylko brakuje, żebym przed przechodniami musiał przedstawienie urządzać!
No i super! prychnęła Wioletta. Wielkie rzeczy!
Wiolu, nie prowokuj mnie do grzechu! zagroził Maksymilian. W domu pogadamy! Ojej, jaki ty groźny! Wioletta zarzuciła warkocz na plecy i ruszyła w kierunku domu.
Maksymilian poczekał, aż żona odejdzie dalej, po czym wyciągnął telefon i do mikrofonu szepnął:
Tak, wróciła do domu! Przywitajcie ją odpowiednio! Wiecie, co było ustalane! I do piwnicy ją, niech trochę spokornieje! Zaraz dołączę!
Schował telefon do kieszeni i już miał wejść do sklepu, żeby uczcić swoje rodzicielskie wychowawcze sukcesy, gdy nagle zatrzymał go obcy facet.
Przepraszam, iż tak bezpośrednio uśmiechnął się nieco zakłopotany nieznajomy ale była z panem pewna dziewczyna…
Moja żona, a co? spytał z groźnym wyrazem twarzy Maksymilian.
Nie, nic złego! uśmiech zmienił się w przepraszający. Proszę mi powiedzieć, czy pańska żona przypadkiem nie nazywa się Wioletta Malinowska?
Wioletta, zgadza się. Przed ślubem była Malinowska. A jaki jest problem?
Z ojca Sergiuszówna?
Tak! odpowiedział już zirytowany Maksymilian. Skąd pan zna moją żonę?
Przepraszam najmocniej… Czy urodziła się w dziewięćdziesiątym trzecim?
Maksymilian policzył gwałtownie w pamięci i przytaknął:
Tak. Ale czemu pan tyle pyta i skąd znasz Wiolę? Maksymilian już był spięty.
Wioletta do ich podwarszawskiej miejscowości sprowadziła się raptem trzy lata temu. Nikt nigdy o niej wcześniej nie słyszał. Sama mówiła tylko, iż uciekła od rodziców, bo chcieli ją zmusić do ślubu.
Dlatego nieznajomy w tej niezbyt dużej miejscowości, gdzie Wiola była obca, nagle zna tyle szczegółów…
Przepraszam, ja jej osobiście nie znam! mężczyzna aż się zaczerwienił. Jestem, powiedzmy, jej fanem!
Słuchaj, fanem zaraz ci policzę żebra, a potem ci wyjmę kilka dla zdrowia sylwetki! powiedział groźnie Maksymilian. Co to za gadki o fanie? Chcesz mi żonę odbić?
Nie, nie! Zupełnie mnie pan źle zrozumiał! facet zaczął się tłumaczyć i wymachiwać rękoma. Jestem jej wielbicielem… talentu!
Wiola nie ma chyba żadnych szczególnych talentów… zgłupiał Maksymilian.
No wie pan, żeby dostać dożywotnią dyskwalifikację w muay-thai za zbytnią brutalność, to już jest jakiś talent! zawołał facet.
Szkoda, iż po kilku wygranych prywatnych turniejach przestała walczyć! Jej walki na ringu to była czysta przyjemność dla oka!
Maksymilian, trzęsącymi się rękami, próbował wyjąć telefon z kieszeni, ale aparat wypadł mu na asfalt i rozpadł się. Gdy w pośpiechu zebrał części, telefon nie chciał się już włączyć.
Maksymilian pobiegł do domu i powtarzał pod nosem:
Boże, żebym tylko zdążył!
Gdy Wiola pojawiła się w naszej wsi, od razu zwróciła moją uwagę. No bo kto by nie zauważył? Młoda, wysportowana, fajna, uśmiechnięta. Do tego zatrudniła się jako nauczycielka WF-u w podstawówce.
Wszyscy sądzili, iż to jakaś studentka na praktykach i zaraz się wyprowadzi. Okazało się, iż dziewczyna ma już dwadzieścia pięć lat i przyjechała na stałe.
Ludzie czekali jeszcze, iż może rodzina do niej dołączy, ale nie Wiola była sama.
Coś tu nie gra! plotkowały kobiety. Taka młoda i atrakcyjna, a u nas się osiedla? Gwarantuję, iż ma jakąś mroczną tajemnicę!
Jakie tam tajemnice? odmachiwały inne. Pewnie się nacięła na faceta i leczy duszę!
Albo z rodzicami się pokłóciła i uciekła! Też bywa. W telewizji o takich mówią!
Przyglądałem się jej, ale na odwagę, by się zbliżyć, jeszcze się nie zebrałem.
A kto ją tam wie, jaka przeszłość za nią stoi? Najpierw się wszystkiego dowiem, potem zobaczymy.
Praca w szkole to nie tylko ciężki kierat i wieczne zmęczenie, ale też częste narady w pokoju nauczycielskim, gdzie każdy się komuś żali. Po pół roku z Wioletty wyciągnięto jej wzruszającą historię.
Moi rodzice prowadzą własny biznes. Rzetelni ludzie, ale nagle wpadli w kryzys mówiła. Dostawca zawiódł i się zaczęło… Tata planował oddać mnie za żonę lukratywnemu człowiekowi, by poprawić interesy.
A widzieliście tego amanta? Wolałam uciec!
I jesteś zupełnie sama? dopytywała doświadczona koleżanka.
Wszędzie ludzie żyją! wzruszyła ramionami Wiola. Ale wolę sobie sama radzić niż wychodzić za kogoś bez miłości! Zresztą, ślub to by nie był, tylko sprzedaż! Nie jestem żadnym towarem!
Nie martw się, tutaj znajdziesz swoją miłość! zapowiadały koleżanki. Miasteczko nasze małe, ale uczciwi ludzie się znajdą!
Gdy te wieści rozeszły się po sąsiedztwie, ja już wiedziałem, jaki wybór podjąć.
Biorę ją za żonę! Nasze dziewczyny to tylko wymagają i marudzą, a ona też tu obca i żadnych krewnych nie zobaczymy!
To mówiłem rodzinie: mamie, ojcu i starszemu bratu.
Młoda, zdrowa, wysportowana nie na darmo przecież WF-u uczy! Zdrowe dzieci urodzi, w domu pomoże! Ile to tych lekcji w szkole?
Świetna partia! rodzina przyklasnęła. A jak będzie ci fikać, to my ją po swojemu nauczymy!
Czemu byliśmy pewni ślubu? Bo Maksymilian był uważany za bardzo przystojnego. A do tego miał posadę zastępcy kierownika magazynu warzywnego na obrzeżach Warszawy.
Kiedy szła kontrola z centrali, był tylko zwykłym magazynierem. Ale tak się wykazał przy reorganizacji, iż wszyscy mieli już go dość, ale nie ruszali go, bo miał plecy. I tak został zastępcą.
Wiesz jak, to rób! A jak nie zrobisz, to się z tobą rozliczą!
Ludzie się śmiali, iż nadgorliwość szkodzi, ale całą bazę warzywa postawiłem z głowy na nogi. W efekcie przestano kraść. choćby jeżeli ludziom trochę przesadzałem z dyscypliną, wszyscy przyznawali, iż mam łeb do zarządzania.
A iż brat został szefem ochrony cóż, twarda ręka, ale i spokój na bazie był.
Wiola nie mogła odmówić tak porządnemu człowiekowi. Najpierw poszliśmy na parę spacerów, potem się przyjęła zaloty, aż zgodziła się zostać moją żoną.
Zabrałem ją z wynajmowanego pokoiku w bloku i przeprowadziłem do rodziców.
Synowa, pamiętaj, mieszkamy dużą rodziną! trajkotała teściowa, pani Natalia. Wszystko robimy wspólnie i pomagamy sobie! Jak u was było, nie wiem, ale u nas takie zasady!
U mnie w domu żadnych szczególnych zasad nie było powiedziała Wiola. Chyba już wiecie, iż od tych właśnie zasad uciekłam! Ale skoro jestem żoną Maksymiliana, to będę się uczyć naszych, tutejszych!
To się spodobało rodzinie.
Tylko musicie mi wybaczyć, bo kilka umiem zawstydziła się Wiola. Zawsze mieliśmy pomoc domową…
Spoko, nauczymy! odparł łagodnie teść. Zdolna jesteś?
W sumie tak odpowiedziała Wiola tylko niesprawiedliwości nie zniosę.
Kochana, sprawiedliwość jest względna! dorzuciła pani Natalia. Są w rodzinie pewne zasady, które od pokoleń się sprawdzają! Szanuj męża i rodzinę, jakbyś chciała być szanowana. Kobiecie przystoi pokorą i łagodnością się wykazywać. Mężczyzna dba o najważniejsze sprawy!
Skoro tak trzeba westchnęła Wiola. Ale mam nadzieję, iż jakichś średniowiecznych kar już nie stosujecie?
Batów ani stajni nie mamy! zaśmiał się teść.
Niestety, gwałtownie się okazało, iż te domowe zasady oznaczają całkowite ograniczenie wolności dla Wioli już po miesiącu od ślubu.
Tylko do pracy i sklepu! A poza tym: Gdzie to się wybierasz? W domu robota czeka! Ogródek, kury, kaczki! Wiolu! wołała pani Natalia. Jesteśmy rodziną, nie dam rady sama tego ogarnąć!
Nie przesadzała. Maksymilian z bratem ciągle byli w pracy, nieraz nocowali poza domem, bo baza pracowała na okrągło.
Teść narzekał na kręgosłup, więc doradzał. Wszystko, dosłownie wszystko, trzymało się na Natalii i Wioli.
Ale i Natalia już nie była młoda, tu serce, tu głowa, a dom nie zna pojęcia weekend.
A co z życiem prywatnym? pytała Wiola. Nie chodzi mi o męża, tylko o własne. Kino, kawiarnia, spacer? Przecież nie mam tu choćby koleżanek!
Przyjaciółki nie są zamężnej kobiecie potrzebne! Uwierz mi, więcej szkody niż pożytku!
A do kawiarni czy kina idź z mężem! I wstyd kobiecie samo występować w miejscach publicznych! Wieś nie miasto, zaraz ludziom języki rozwiążą!
Serio?! była zdziwiona Wiola.
Ty, dziewczyno, żyłaś kiedyś w dużym mieście! Tu wszystko widać, jeden krok w bok i już łatka przypięta! Jesteś nauczycielką wylecą cię z hukiem!
Głupia logika, ale Wiola nie zamierzała rezygnować ze swojego życia. Pracowała sumiennie, wywiązywała się z obowiązków, ale wymagała szacunku dla siebie. Potrafiła się postawić, podnieść głos, powiedzieć, co nie pasuje.
Pracować, to po partnersku! mówiła. jeżeli ktoś leży, a ktoś inny wszystko robi nie zgadzam się!
Minęły dwa i pół roku od ślubu. Wiola wciąż walczyła o równość. Chciała, by wszyscy po równo brali na siebie domowe obowiązki. Jak nie, to i ona nie będzie.
Ale ta nasza Wioletta ma charakterek! wzdychała pani Natalia, gdy żona syna szła do sklepu. Zamiast słowa pięć odpowiedzi!
Mnie też nie szanuje! narzekał teść. Poproszę o poduszkę czy o wodę, a ona odpowiada, iż jest zajęta!
Maks, to nieporządek powiedział Nikodem, brat. Ona naszym rodzicom odpyskowuje! Gdzie to widziano, żeby takie rzeczy tolerować!?
Sam widzę, iż się ze mnie naśmiewa! Mnie podważa autorytet, a to ja jestem mężczyzną! Trzeba ją okiełznać, jak zwierza w cyrku! A dzieci jeszcze nie mamy! Pojawią się, i już się rządzić zacznie!
Trzeba się przygotować stwierdził Nikodem. Wyprowadź ją na rynek, potem niech sama wróci! My ją tu przywitamy i pogadamy.
Jak nie zrozumie słów, to użyjemy siły! Jak będzie się buntować, zamkniemy ją w piwnicy, a w szkole powiemy, iż na urlop pojechała! Posiedzi, wyciszy się!
I rzeczywiście tak zrobili. Gdy ja prowadziłem Wiolę na rynek, rodzina już się przygotowała, rozkręciła i czekała na znak od Maksymiliana, kiedy Wiola wróci, żeby ją odpowiednio przywitać.
Nie zdążyłem.
Brama była na miejscu, ale drzwi do domu wyglądały, jakby ich od nowości nie montowano. W przedsionku, na podłodze siedział Nikodem, wyjąc z bólu ze złamaną ręką. Wyrwałem mu z kieszeni telefon, wybrałem numer pogotowia i podałem mu go do ucha:
Mów adres! krzyknąłem, żeby usłyszał przez szok. I poproś dwie karetki!
Nikodem przytaknął, wykrzywiając się z bólu.
W sieni, pośród rozwalonych mebli, leżał ojciec. Nieprzytomny, ale na szczęście żywy. W kuchni, nieopodal drzwi, siedziała mama na twarzy ślad od potężnego siniaka, za to w dłoniach trzymała złamaną na dwie części gigantyczną wałek do ciasta, której używała na święta.
A przy stole siedziała zupełnie spokojna Wiola i piła herbatę.
Kochanie? podniosła wzrok na mnie. Przyszedłeś po swoją porcję?
N-nie… wybąkałem.
To nie wiem, co ci zaproponować zamyśliła się Wiola. Może trochę sprawiedliwości w rodzinnych relacjach?
O takich rzeczach trzeba było wcześniej ostrzegać! wykrzyknąłem. Przecież prawie ich…
Znam swoje granice! Każdemu oddałam według narzędzi! Kto czym przyszedł, tym oberwał!
A wałek złamałam o kolano! Mamy nie ruszyłam, sama zderzyła się z drzwiami, biegnąc z sieni!
I co teraz? spytałem. Jak mamy dalej żyć?
Myślę, iż zgodnie! uśmiechnęła się. I po równo. choćby nie myśl o rozwodzie, jestem w ciąży. Nasze dziecko będzie miało ojca.
Przełknąłem ślinę:
Dobrze, kochanie…
Kiedy wszyscy doszli do siebie i nabrawszy rozumu, zasady w rodzinie zostały nieco zmienione.
Od tej pory panował w domu spokój i sprawiedliwość. Nikt nikogo już nie krzywdził.
To doświadczenie nauczyło mnie, iż pozory często mylą, a równość i wzajemny szacunek budują najtrwalszą rodzinę. Nie wolno lekceważyć wartości drugiej osoby choćby jeżeli jest obca, czasami to ona staje się najcenniejszym wsparciem.
