Dziadek nie zabrał wnukowi telefonu. A jednak chłopiec sam odłożył go na stół.
Kiedy dziewięcioletni Kuba przyjechał do dziadka, prawie nie podniósł wzroku znad ekranu. Usiadł w kuchni i od razu włączył kolejną grę.
— Wyjdziesz ze mną do ogrodu? — zapytał dziadek Stanisław.
— Zaraz. Tylko skończę ten poziom.
Dziadek wyszedł. Po kilku minutach spod okna dobiegły dziwne stuknięcia. Zaciekawiony Kuba wyjrzał na zewnątrz.
Stanisław rzucał papierowymi samolotami w stronę starego kosza. Żaden nie trafił do środka.
— Źle złożyłeś skrzydła! — zawołał chłopiec.
— To chodź i pokaż mi, jak trzeba.
Kuba zostawił telefon obok talerza. Najpierw poprawił tylko jeden samolot. Potem zrobił własny. niedługo urządzili zawody: kto rzuci dalej i komu uda się przelecieć pod gałęzią jabłoni?
Po nieudanym rzucie dziadek ukłonił się uroczyście, jakby właśnie zdobył mistrzostwo świata. Kuba usiadł na trawie, śmiejąc się do łez.
Podczas kolacji Stanisław zapytał:
— A tę grę w telefonie w końcu skończyłeś?
Chłopiec zastanowił się przez chwilę.
— Nie. Ale jutro możemy zrobić trudniejszy tor?
Dziadek przytaknął. Już wiedział, gdzie ustawi następny kosz.
