Wielkie Zawirowania na Naszym Weselu

ŚWIADOME ŚLUBNE PRZYGOTOWANIA

Rozstałem się z Martą celowo chciałem zranić Jadwigę. Nie mogłem znieść myśli, iż po naszej dwurocznej przygodzie ona mnie zdradziła. Kochałem Martę do szaleństwa, byłeś gotów podnieść niebo i dopasować całe życie do jej marzeń. Myślałem, iż wszystko zmierza ku ślubowi, ale jej ciągłe uniki w rozmowach o małżeństwie wkurzały mnie.

Po co nam ślub teraz? Nie skończyłam jeszcze studiów, a ty w firmie nie masz ani ryby, ani mięsa. Nie masz ani samochodu, ani własnego mieszkania. I szczerze, nie chcę mieszkać z twoją siostrą w jednej kuchni. Gdybyśmy nie sprzedali tego domu żylibyśmy spokojnie, nie znając problemów mówiła często Marta.

Czułem się przygnębiony, ale przyznałem, iż w słowach dziewczyny jest prawda. Ja i Ola mieszkaliśmy w mieszkaniu rodziców w Warszawie, biznes dopiero nabierał tempa, a ja sam byłem studentem ostatniego roku na Politechnice w Krakowie. Musiałem przejąć stery, nie czekając na dyplom. Dom sprzedaliśmy za zgodą z Olą, by uratować sprawy rodziców. Po pół roku nagromadziło się sporo długów, a my wciąż się uczyliśmy. Sprzedaż pozwoliła spłacić zobowiązania, napełnić zapasy sklepu i zostawić trochę pieniędzy na czarną godzinę.

Marta uważała, iż trzeba żyć tu i teraz, nie czekać na wyimaginowane jutro. Z jej perspektywy, kiedy wszystkie troski spoczywały na barkach rodziców, wydawało się to łatwe. Ja stałem się nagle dorosły zobowiązania wobec siostry, biznesu, codzienności. Wierzyłem, iż wszystko się ułoży będzie dom, samochód i ogród.

Nic nie zapowiadało kłopotów. Umówiliśmy się iść do kina, a Marta poprosiła, żeby nie podjeżdżała sama dojedzie. Czekałem na przystanku, gdy nagle zobaczyłem, jak podjeżdża drogim autem. Wysiadła, podniosła książkę i rzekła:

Przepraszam, już nie możemy być razem. Wychodzę za mąż.

Zostałem w szoku. Co mogło się zmienić w te kilka dni mojej nieobecności? Gdy wróciłem do domu, Ola odczytała wszystko z mojego spojrzenia:

Już wiesz?

Skinąłem głową.

Ona wychodzi za bogacza. Prosiła mnie, żebym była świadkiem, ale odmówiłam. Zdradziecka! Kręci się przy tobie

Uściskałem siostrę, pogłaskałem ją po głowie:

Spokojnie. Niech jej życie będzie dobre. A nasze będzie jeszcze lepsze.

Potem zamknąłem się w pokoju na całą dobę. Ola wciągała mnie na wyjście:

Chodź, zjedz coś. Upiekłam naleśniki

Do wieczora wstałem z płomieniem w oczach:

Pakuj się.

Dokąd? Co wymyśliłeś?

Ożenię się z pierwszą, która się zgodzi.

Nie można tak! To nie tylko twoje życie próbowała go powstrzymać siostra.

Nie odpuszczę odparłem.

W parku krążyło mnóstwo ludzi. Jedna dziewczyna drapała się po skroni, inna uciekała przerażona. Trzecia, patrząc mi w oczy, powiedziała tak.

Jak masz na imię, piękna?

Jadwiga.

Musimy uczcić zaręczyny! i poprowadziłem Jadwigę i Olę do kawiarni.

Przy stoliku zapanowała niewygodna cisza. Ola nie wiedziała, co powiedzieć. W głowie Krzysztofa przewijały się myśli o zemście. Postanowiłem, iż mój ślub odbędzie się dwudziestego piątego.

Pewnie jest powód, dla którego zaproponowałeś nieznajomej przerwała Jadwiga. jeżeli to spontaniczna decyzja, nie będę obrażona i pójdę.

Nie. Dałaś już słowo. Jutro składajemy wniosek i jedziemy poznawać twoich rodziców.

Mrugnąłem:

Na początek, odzywajmy się na ty.

Przez cały miesiąc przed ślubem spotykaliśmy się codziennie, rozmawialiśmy, poznawaliśmy się.

Może powiesz, dlaczego tak? zapytała kiedyś Jadwiga.

Każdy ma w szafie własne szkielety uniknąłem odpowiedzi.

Najważniejsze, żeby nie przeszkadzały w życiu.

A ty dlaczego się zgodziłaś?

Wyobrażałam sobie królową, którą książęojciec wydaje za pierwszego napotkanego mężczyznę. W bajkach zawsze dobrze się kończy: Żyli długo i szczęśliwie. Chciałam to sprawdzić.

W rzeczywistości nie było tak prosto. Wielka miłość zostawiła po sobie złamane serce i niewielkie straty oszczędności, ale nauczyła rozróżniać ludzi. Zawodników, którzy krążyli wokół, Jadwiga odrzucała od pierwszego wejrzenia. Nie szukała jedynego, ale wiedziała, iż potrzebuje mężczyzny rozgarniętego i samodzielnego. W Krzysztofie dostrzegła determinację i poważne podejście do spraw. Gdyby miał siostry zamiast przyjaciół, Jadwiga przeszła by obok.

To jakaś królewna? zapytał Krzysztof, patrząc na dziewczynę. Niezwykła, piękna jak Wasilisa, czy może żabakrólewna?

Całuj, a dowiesz się uśmiechnęła się.

Jednak pocałunków nie było. Krzysztof sam zajmował się przygotowaniami; Jadwiga mogła tylko wybierać spośród jego propozycji, włącznie z suknią i welonem, które sam kupował.

Będziesz najpiękniejsza powtarzał.

W Urzędzie Stanu Cywilnego, czekając na uroczysty akt, niespodziewanie spotkaliśmy Martę i jej narzeczonego. Uśmiechnąłem się:

Pozwól, iż cię przywitam pocałowałem byłą w policzek. Bądź szczęśliwa z portfelem pełnym złotówek!

Nie rób z tego cyrku nerwowo odpowiedziała Marta.

Spojrzała na moją nową żonę. Stała, piękna, nie tylko ładna, ale i efektowna jak królowa. Marta czuła, iż przegrywa w każdej kwestii. Zazdrość dręczyła jej duszę, a szczęście nie przychodziło. Nie mogła przestać myśleć, iż popełniła błąd i nie dostanie tego, na co liczyła.

Odwróciłem się do Jadwigi:

Wszystko w porządku powiedziałem z wymuszoną pewnością.

Wciąż nie jest za późno, by się wycofać szepnęła.

Nie. Gramy do końca.

W samym momencie, patrząc w smutne oczy swojej żony, zrozumiałem, co zrobiłem.

Zrobię cię szczęśliwą wypowiedziałem, wierząc własnym słowom.

Zaczęły się codzienne obowiązki rodzinne. Ola i Jadwiga gwałtownie znalazły wspólny język, świetnie się dogadywały, uzupełniając się. Impulsywna Ola nauczyła się panować nad emocjami, a Jadwiga sprawnie organizowała dom, niepostrzeżenie kierując wszystkimi.

Jako wykwalifikowana ekonomistka i specjalistka od księgowości, Jadwiga wprowadziła porządek w finansach. Po pół roku otworzyli drugi sklep, a później zorganizowali ekipę majsterkowiczów nie tylko handlowali materiałami budowlanymi, ale też prowadzili remonty. Zyski rosły w wielokrotności. Okazała się prawdziwą Wasilisą Mądrą potrafiła przedstawić swoje pomysły tak, iż Krzysztof uważał je za własne. Wydawało się, iż życie płynie spokojnie, ale Krzysztofa dręczyło, iż nie czuł już tego szaleńczego dreszczyku, który miał z Martą. Wszystko było uporządkowane, przewidywalne, spokojne. Rutyna to jak kałuża, w której toniesz myślał. Nie lubię tego.

Dzięki staraniom Jadwigi weszli na nowy poziom zaczęli budować domy pod klucz. Pierwszy dom wzniósł dla siebie.

Im lepiej szły sprawy, tym częściej Krzysztof wspominał Martę: Mogła wytrzymać trochę dłużej. Zobaczyłaby, jakim samochodem teraz jeżdżę. A ten dom to nie domek, a pałac! dumnie pisał. Coraz częściej myślał: A co gdyby.

Jadwiga zauważyła, jak męczy się mąż. Chciała być kochaną, ale serca nie da się zmusić. Nie wszystkie bajki mają szczęśliwe zakończenie myślała gorzko, ale nie traciła nadziei imię zobowiązywało.

Ola również obserwowała brata.

Stracisz więcej, niż znajdziesz powiedziała, gdy zobaczyła go na profilu Marty w mediach społecznościowych.

Nie wtrącaj się! odciął Krzysztof.

Ola spojrzała wściekle:

Głupi, Jadwiga cię naprawdę kocha, a ty się bawisz w gry!

Tylko tego mi brakowało żeby dziecko mi rozkazywało gniewał się Krzysztof. Coraz bardziej przyciągała go Marta. Napisał jej.

Marta narzekała, iż jej życie prywatne nie układa się. Mężczyzna wyrzucił ją bez grosza. Nie skończyła studiów. Nie ma stałej pracy, nie wróciła do rodziców, mieszka w wynajmowanym mieszkaniu w Łodzi.

Kilka dni Krzysztof wahał się: Czy jechać? Czy nie? Jednak okoliczności zmusiły go, by został w domu na kilka dni Jadwiga pojechała do chorej babci na wsi.

Zebrał się na odwagę, umówił spotkanie. Leciał do jej miasta, nie zważając na znaki. Serce mu drżało, wyobrażał sobie, co powie, dokąd go zaprowadzi.

Rzeczywistość okazała się ostra

Jakaś jesteś piękna rzuciła mu Marta, obejmując szyję.

Zapach nieumytego ciała uderzył w nos. Odsunął się lekko:

Ludzie patrzą.

A mnie to nie obchodzi! zaśmiała się.

Krótka spódnica, tania szminka, perfumy wątpliwej jakości Ta kiczowata kobieta przywodziła mu na myśl dawną Jadwigę: Czyż nie była kiedyś taka? Jak tego nie zauważyłem? dręczył się, obserwując, jak była podana piwem.

Daj mi trochę pieniędzy, odwdzięczę się Marta przygryzła wargę.

Nie wiedział już, jak się od niej uwolnić.

Przepraszam, mam sprawy wstał od stołu.

Spotkamy się jeszcze?

Nie sądzę przyzwał kelnera. Rachunek, proszę.

Chcę jeszcze posiedzieć namawiała Marta.

Niech dziewczyna odpocznie w ramach tej sumy w ręku kelnera pojawiła się duża banknotka.

Krzysztof skinął ze zrozumieniem i ruszył w drogę z prędkością dozwoloną.

No tak, głupi urągał się sam. Ola miała rację! Po co w ogóle to zaczynałem? Może jednak nie było na darmo.

Nigdy nie nazwałem żony Jadwigą. Nie mam nikogo bliższego ani droższego zatrzymał się nagle, zdał sobie sprawę. Po pięciu minutach siedział, przewijając w głowie lata od ślubu.

Przed oczami widział twarz żony, jej niebieskie oczy lśniące lekko łzawymi, przypominał sobie, jak Jadwiga się uśmiecha, jak delikatnie układa mu włosy swoimi długimi, zadbanymi palcami.

Obiecałem zrobić ją szczęśliwą rzekł, włączając auto i wjeżdżając na wiejską drogę po dwudziestu kilometrach.

Tydzień to za długo. Nie wytrzymałem bez ciebie choćby dwóch dni powiedział, gdy Jadwiga wybiegła mu naprzeciw z domu babci.

Już to widzę, kompletnie zwariowany uśmiechnęła się przez łzy.

Jadwigo, kochanie szepnął jej w ucho, a w sercach obojga zakręciło się z radości.