Wczoraj rzuciłem pracę, żeby spróbować uratować swoje małżeństwo. Dziś nie wiem, czy nie straciłem o…

Wczoraj rzuciłem pracę, żeby spróbować uratować moje małżeństwo. A dzisiaj nie wiem, czy przypadkiem nie straciłem obu tych rzeczy.

Pracowałem w tej firmie prawie osiem lat. Zatrudniłem się tam tuż po ślubie i długo to miejsce wydawało mi się symbolem stabilizacji stała pensja, przejrzysty grafik, jasne plany na przyszłość. Moja żona, Agnieszka, zawsze wiedziała, ile ta praca dla mnie znaczy. choćby rozmawialiśmy o kupnie mieszkania w Warszawie za to, co udało nam się odłożyć dzięki niej. Nie byłem sobie w stanie wyobrazić, iż właśnie przez tę robotę zrobię błąd, który nas tu doprowadził.

Kobieta, z którą zdradziłem Agnieszkę, pojawiła się pół roku temu. Na początku absolutnie nic podejrzanego siadała niedaleko mnie, dopytywała o sprawy służbowe, szukała wsparcia, bo była nowa w zespole. Z czasem zaczęliśmy chodzić razem na lunch najpierw z innymi z pracy, potem już tylko we dwoje. Zwierzała się z kłótni z narzeczonym, z niepewności. Słuchałem jej. I coraz częściej. Zacząłem kasować wiadomości na wszelki wypadek, ściszać telefon w domu, opowiadać, iż spotkania mi się przedłużają.

Zdrada wydarzyła się jakby przypadkiem, po tym jak późno wyszliśmy z biura. To nie był jakiś romantyczny scenariusz, raczej impuls. Wiedziałem, iż źle robię. Wróciłem do domu, pocałowałem Agnieszkę jak zawsze i to jest ten moment, który dziś najbardziej mnie przygniata.

Agnieszka odkryła wszystko parę tygodni później. Byliśmy w sypialni, chciała odebrać jeden numer z mojego telefonu i… znalazła wiadomości, które na pewno nie były służbowe. Zapytała wprost. Nie miałem choćby siły kłamać. Milczała chwilę, potem poprosiła, żebym powiedział całą prawdę, co się wydarzyło. Opowiedziałem. Tej nocy spaliśmy w osobnych pokojach.

Atmosfera przez kilka dni była jakbyśmy mieszkali w domku z zapałek, gotowym się zawalić przy najmniejszym podmuchu. Agnieszka wypytywała o konkrety gdzie, kiedy, ile razy, czy widuję się jeszcze z tamtą kobietą. Odpowiadałem na wszystko. I wtedy usłyszałem coś, co na długo zostanie mi w głowie:
Nie wiem, czy jestem w stanie ci wybaczyć, ale na pewno nie zniosę tego, iż widujesz ją codziennie.

Wtedy po raz pierwszy padło pytanie o pracę.

Ultimatum było proste jak barszcz. Agnieszka powiedziała, iż nikogo do niczego nie zmusza, ale potrzebuje czuć się choć trochę bezpieczna. Dopóki będę chodził do tego biura, ona nie będzie mogła ruszyć dalej. Dała mi wybór zostaję w firmie albo ratuję nasze małżeństwo, bo ona wtedy odejdzie. Nie krzyczała. Nie płakała. Tym bardziej mnie to przygniotło.

Nie przespałem kolejnych nocy, liczyłem wydatki, oszczędności, kredyt we frankach, stałe opłaty. Wiedziałem, iż odejście znaczyło natychmiastową utratę dochodów. Ale równie mocno czułem, iż jak teraz nie odejdę, to małżeństwo się posypie. Wczoraj usiadłem z szefem, wręczyłem wypowiedzenie i wyszedłem z firmy z dziwnym uczuciem ulgi zmieszanej ze strachem, iż co teraz.

Wróciłem do domu, powiedziałem Agnieszce. Myślałem, iż jej ulży i wszystko powoli się ułoży. Ona podziękowała za gest, ale zaznaczyła, iż to jeszcze niczego nie zmienia. Że potrzebuje czasu, bo nie wie, czy będzie umiała mi zaufać. Żadnych obietnic ani deklaracji.

Dziś jestem bez pracy i z małżeństwem na pauzie.
Nie wiem, czy po prostu straciłem robotę,
czy właśnie tracę też żonę…