W wigilijny wieczór nakryłem stół dla dwóch osób, choć dobrze wiedziałem, iż usiądę do niego sam. Wyjąłem z kredensu dwa kryształowe kieliszki. Ustawiłem je ostrożnie na stole i cofnąłem się o krok, by spojrzeć na wszystko z boku.
Dwa komplety sztućców. Dwie porcelanowe talerze. Dwie śnieżnobiałe serwetki, uprasowane tak, iż aż trzeszczały pod palcami.
Tak jakby za chwilę miała wejść i powiedzieć, iż już pora zasiąść do wieczerzy. Że za oknem zima, mróz. Że Wigilii się nie czeka.
Ale nie przyszła. Już od roku jej nie było.
Telefon milczał.
Moja córka, Jagoda, nie miała przyjechać. Wnuki, Marcel i Zosia, nie miały choćby zadzwonić.
Przesunąłem dłonią po białym obrusie wyszytym kwiatami. Szyłem go sam dawno temu, w młodości. Ona go uwielbiała. Twierdziła, iż przypomina jej moje oczy z dawnych lat.
Po raz pierwszy tego dnia uśmiechnąłem się nieznacznie.
Ugotowałem jej ulubione pierogi i barszcz. Nie dlatego, iż ktoś miał się pojawić. Po prostu tak robiłem przez całe życie. Bo serce nie chciało przyjąć, iż miejsce naprzeciwko mnie zostanie puste.
Usiadłem i popatrzyłem na stół. Był piękny. Taki jak zawsze w święta Bożego Narodzenia.
Przypomniałem sobie naszą ostatnią wspólną Wigilię. Była wtedy bardzo słaba, ale usiadła naprzeciwko, uśmiechnęła się i poprosiła mnie, żebym się nie zamykał w sobie, kiedy jej już zabraknie. Żebym żył. Żebym nigdy się nie poddał.
Wtedy złożyłem obietnicę.
Zegar wybijał kolejne sekundy. Za oknem świeciły lampki choinkowe, gdzieś słychać było śmiechy dzieci, które biegały po śniegu, rozbrzmiewały kolędy. Ludzie świętowali. Tylko w tym cichym pokoju panowała pustka.
Późnym wieczorem telefon wreszcie zadzwonił. Krótka rozmowa. Świąteczny głos. Wszystko w pośpiechu. Bez pytań, bez czasu w cokolwiek.
Potem znowu była tylko cisza.
Wziąłem kieliszek z miejsca po niej, uniosłem go i wyszeptałem cichą wdzięczność za wszystkie wspólne lata, za miłość, za to, iż miałem do kogo należeć.
Później zacząłem powoli sprzątać stół. Bez pośpiechu. Uważnie, tak jak sprząta się coś, co już nigdy się nie powtórzy.
Usiadłem przy oknie w ciemnościach. Na zewnątrz świat przeżywał radosną Wigilię. A wewnątrz został tylko wspomnienie.
Stół dla dwojga został przygotowany.
Ale jedno miejsce pozostało puste.
Czy zdarzyło się Wam kiedyś szykować miejsce dla kogoś, kogo już nie ma nie dlatego, iż jeszcze go oczekujecie, ale dlatego, iż serce jeszcze nie potrafi się z tym pogodzić?
