W wieku 54 lat wyprowadziłam się do mężczyzny, którego znałam zaledwie kilka miesięcy, żeby nie prze…

W wieku 54 lat przeprowadziłam się do mężczyzny, którego znałam zaledwie kilka miesięcy, żeby nie przeszkadzać córce. Bardzo gwałtownie wydarzyło się coś tak przerażającego, iż pożałowałam każdego swojego kroku.

Wydawało mi się, iż mając tyle lat, zna się ludzi na wylot. Że doświadczenie pozwala czytać w nich jak w otwartej książce. Jak bardzo się myliłam! Byłam po prostu za naiwna.

Mieszkałam z córką, Magdą, i zięciem, Adamem. Oboje dobrzy, troskliwi, serdeczni. Ale cały czas czułam się gościem w ich mieszkaniu. Uczucie, iż przeszkadzam, nieustannie rosło. Nie, nie mówili tego na głos. Po prostu atmosfera w domu była tak gęsta, tak napięta, iż nie mogłam oddychać. Cisza mówiła więcej niż słowa: Mamusiu, to nasz świat, my chcemy żyć po swojemu.

Nie chciałam burzyć ich spokoju. Pragnęłam odejść z godnością, bez awantur, żalu i łez. Tak, żeby nie mieli poczucia winy. Lepiej odejść wcześniej, zanim padnie: Mamo Może lepiej, żebyś zamieszkała gdzie indziej?.

Wtedy w pracy koleżanka powiedziała:
Mam brata. Samotnik. Może byście się polubili.

Zaśmiałam się. Po pięćdziesiątce? Kto się jeszcze poznaje po pięćdziesiątce?

A jednak się spotkaliśmy.

Zwyczajne pierwsze randki: spacer, rozmowy, kawa w kawiarni przy Nowym Świecie. Nic wielkiego. To mi się spodobało najbardziej był cichy, nienachalny. Bez wielkich deklaracji. Pomyślałam: Może z nim będzie spokojnie. Potrzebuję ciszy.

Nasze spotkania nabrały rytmu. On gotował kolacje, odbierał mnie z pracy, oglądaliśmy telewizję, spacerowaliśmy po Łazienkach. Bez namiętności i dramatów. Myślałam: oto szczęście na mój wiek proste, spokojne, bez zawirowań.

Po kilku miesiącach zaproponował, żebym się do niego wprowadziła.

Wahałam się długo. Ale w końcu uznałam, iż to dobry krok.

Magdzie daję przestrzeń, sobie nowy rozdział. Pakowałam walizki z uśmiechem, mówiłam, iż wszystko świetnie, choć w środku czułam ciemną, zwalistą chmurę niepokoju.

Początkowo rzeczywiście było spokojnie. Urządzaliśmy mieszkanie, chodziliśmy razem na zakupy, dzieliliśmy się obowiązkami. Był troskliwy, uważny. Pomyślałam: znalazłam bezpieczną przystań.

Z czasem zaczęły się drobiazgi.

Z pozoru nic wielkiego. Włączyłam radio trochę głośniej skrzywił się i powiedział, iż od tego boli go głowa. Odstawiłam kubek nie na podkładkę od razu to zauważył i poprosił, by przestawić, bo zostają ślady. Kupiłam chleb inny niż zwykle westchnął, iż ten jest niedobry.

Nie przejmowałam się tym. Każdy ma swoje przyzwyczajenia, trzeba się dotrzeć. Starałam się zapamiętywać jego upodobania, myślałam to faza przejściowa.

A potem pojawiła się zazdrość. Gdy wracałam później z pracy, czekał z pytaniami: gdzie byłam, z kim rozmawiałam, czemu nie odebrałam telefonu? Na początku choćby mnie to bawiło. Taka zazdrość po pięćdziesiątce? Może i miłe znaczy, iż mu zależy.

Ale z czasem było tylko gorzej.

Zazdrość przerodziła się w agresję. Podnosił głos, gdy długo rozmawiałam z koleżanką przez telefon. Dopytywał o szczegóły, nie pozwalał mi swobodnie rozmawiać. Ograniczałam rozmowy, żeby go nie prowokować.

Potem pojawiła się krytyka mojej kuchni. Zupa za mało słona, kotlety za suche, kasza rozgotowana. Starałam się poprawiać, gotować wszystko według jego wskazówek, ale zawsze coś było nie tak.

Pewnego dnia puściłam muzykę podczas gotowania. Lubię stare polskie przeboje, Przybora i Osiecka. Wszedł do kuchni i rzucił: Wyłącz ten chłam. To choćby do słuchania się nie nadaje. Wyłączyłam. Bez słowa.

A potem nastąpił pierwszy wybuch. Wrócił z pracy w ponurym nastroju. Zapytałam, co się stało. Odpowiedział szorstko: Nie wtrącaj się. Stałam zdziwiona. Chwycił pilot od telewizora i rzucił nim w ścianę. Roztrzaskał się na kawałki.

Patrzyłam na niego przerażona. Stał przede mną zupełnie obcy człowiek. Nie ten spokojny facet spod pomnika Chopina, tylko ktoś zły, nerwowy i nieprzewidywalny.

Przepraszał potem, mówił, iż zmęczony, w pracy kłopoty. Próbowałam zrozumieć. Każdy przecież ma gorszy dzień.

Od tego momentu wszystko się zmieniło. Poruszałam się po mieszkaniu jak cień, na palcach. Bałam się zrobić coś nie tak. Uczyłam się mówić ciszej, nie zadawać zbędnych pytań. Gotowałam tylko to, co lubił. Sprzątałam dokładnie tak, jak wymagał. Telewizję włączałam wyłącznie na kanałach, które akceptował.

Każdego dnia słyszałam, iż nie umiem nic zrobić dobrze. Że nie mam gustu. Że nie ogarniam podstawowych rzeczy. Zaczęłam wątpić w siebie. Może naprawdę jest ze mną coś nie tak?

Milczałam coraz częściej. Myślałam, iż jeżeli zniknę, będę cichsza i posłuszna sytuacja się poprawi. Że wystarczy cierpliwie przeczekać trudny okres. Że dorośli ludzie potrafią się dogadać.

Teraz wiem to był największy błąd. Im bardziej się starałam, tym gorzej było.

Dlaczego nie odeszłam od razu? Nie z powodu miłości, bo ona bardzo gwałtownie się skończyła o ile w ogóle była. To było raczej przywiązanie, rutyna.

Bałam się wstydu. Wyprowadziłam się przecież od córki. Nie chciałam wracać z walizkami, tłumaczyć, co się stało. Miałam poczucie porażki taka dorosła kobieta, a znów dałam się nabrać.

Myślałam o Magdzie. O tym, iż ona i Adam w końcu mają przestrzeń dla siebie. Może planują dziecko Tęskniłam za wnukiem. Bałam się, iż jeżeli wrócę, znów im wszystko popsuję, będę przeszkadzać.

Dlatego tkwiłam w tym układzie. Wmawiałam sobie: Jeszcze trochę, jeszcze się ułoży. Trzeba być cierpliwą.

Ale z każdym dniem było mi coraz gorzej. Czułam, iż znikam. Stawałam się cichsza, mniejsza niewidzialna.

Ostatnia kropla? Kontakt w przedpokoju. Drobiazg, a jednak przez to pękło wszystko.

Przestał działać. Powiedziałam tylko, iż trzeba wezwać elektryka, albo samemu zerknąć. Zmarszczył się, zapytał: Co znowu zrobiłaś? Odpowiedziałam, iż tylko ładowałam telefon. Stwierdził, iż to przeze mnie, bo ciągle czegoś dotykasz!.

Zaczął sam naprawiać. Wyłączył prąd, odkręcił kontakt, zamruczał pod nosem. Nie wychodziło. W końcu rzucił śrubokrętem zgrzytnął o podłogę. Potem rozrzucił śrubki, poleciały w korytarz. Krzyczał na mnie, na kontakt, na wszystko. Stałam i nagle do mnie dotarło: już zawsze będzie tylko gorzej. On się nie zmieni. A ja znikam.

Nie krzyczałam. Nie tłumaczyłam się. Po prostu postanowiłam. Cicho i stanowczo.

W sobotę rano szykował się do sauny. Jak zwykle, wziął torbę i wyszedł, obiecując wrócić wieczorem. Uśmiechnęłam się i życzyłam mu miłego relaksu.

Kiedy zatrzasnęły się za nim drzwi, zaczęłam pakować się szybko, metodycznie. Ubrania, dokumenty, kosmetyczka najpotrzebniejsze rzeczy. Reszta została: kubki kupowane razem, ręczniki, zdjęcia Nadzieje i plany. Pół roku życia spakowane w jeden plecak i torbę. Dziwne. Człowiek żyje, planuje, a na końcu nie zostaje prawie nic.

Wzięłam klucze, położyłam je na półce w przedpokoju. Zostawiłam krótki liścik: Nie szukaj mnie. To koniec. Zamknęłam drzwi za sobą.

Wiecie, co wtedy poczułam? Ulgę tak gwałtowną, iż aż zabrakło mi tchu. Stałam na klatce z torbami i po raz pierwszy od miesięcy mogłam wziąć głęboki oddech. Jakbym wypłynęła spod wody.

Zadzwoniłam do Magdy. Powiedziałam, iż wracam. Nie pytała o nic tylko: Mamo, przyjeżdżaj. Jesteśmy tu.

Kiedy weszłam do mieszkania, Adam zaparzył herbatę, Magda mnie przytuliła. Rozpłakałam się. Pierwszy raz od wielu miesięcy. Siedziałam, płakałam, a ona gładziła mnie po głowie zupełnie jak wtedy, gdy byłam malutka.

Opowiedziałam im wszystko, jak było. Słuchali w milczeniu. A potem Magda powiedziała tylko: Mamo, nigdy nie byłaś nam ciężarem. To też twój dom.

On dzwonił. Wielokrotnie. Najpierw groźnie, potem błagalnie. Przysięgał, iż się zmieni, iż już nigdy więcej. Prosił, żebym wróciła.

Nie odpowiadałam. Zablokowałam jego numer.

Minęło kilka miesięcy. Mieszkam z Magdą, pracuję, spotykam się z przyjaciółkami, wieczorem chodzę na basen. Zwyczajne życie. Spokojne.

I wiecie co? Zrozumiałam, iż problem nie tkwił tylko w nim choć w nim też. Najważniejsze było to, iż za długo starałam się być wygodna. Myślałam, iż w pewnym wieku nie wolno oczekiwać zbyt wiele. Że kompromisy są koniecznością. Że lepiej tkwić w byle jakiej relacji niż być samotną.

Ale to nieprawda.

Wiek nie odbiera ci prawa do szacunku. Ani do spokoju. Ani do tego, by być słyszaną i docenioną. A już na pewno nie odbiera prawa do odejścia, gdy jest ci źle.

Nie żałuję, iż odeszłam. Żałuję tylko, iż nie zrobiłam tego wcześniej. Że zmarnowałam pół roku na znikanie i milczenie.

Teraz znowu słucham muzyki, trochę za głośno. Gotuję to, co lubię. Kupuję mój ulubiony chleb żytni, nie jego. Dzwonię do przyjaciółek i rozmawiam tak długo, jak chcę.

I to jest szczęście. Proste, zwykłe. Ale ważne.

Jeśli widzisz siebie w tej historii nie bój się odejść. Wiek to nie wyrok. A samotność jest lepsza niż życie w strachu. O wiele lepsza.