W ponurym roku 1943, na polskiej wsi, nosiła żałobę po mężu-żołnierzu z taką gracją, iż wszystkie sąsiadki aż pękały z zazdrości. Jej nowy wybranek wydawał się zbyt doskonały, by mógł być prawdziwy, i wszyscy tylko czekali, kiedy opadnie jego maska. Opadła jednak nie z niego, ale z ich dorosłej córki, gdy ta spróbowała odzyskać to, co utraciła.

W zamglonym, pełnym załamań śnie 1943 roku, gdzieś pod Lublinem, wśród porannego oparu i wieczornego chłodu, toczyło się życie wioski Serniki, zawsze spokojne i przewidywalne jak spływająca po szybie woda. Wśród jej mieszkańców szczególną powagę budziła Apolonia Bednarczyk. Powagę niekrzykliwą, ale solidną jak sosnowy belkowy strop starego domu. Szeptano o niej: mocna duchem, słowo da […]