Tydzień temu dowiedziałam się czegoś, czego bym nigdy się po sobie nie spodziewała. Spacerowałam sobie po rynku w Zielonej Górze, totalnie bez planu, kiedy nagle wpadałam na koleżankę z liceum, Agnieszkę no, nie widziałyśmy się chyba od wieków! Pogadałyśmy chwilę, wymieniłyśmy się nowinami, pośmiałyśmy się ze starych żartów, aż ona w pewnym momencie rzuca, iż pracuje teraz jako pielęgniarka w domu opieki w jej rodzinnej wsi. Powiedziałam, iż podziwiam, bo to na pewno ciężka robota, ale szlachetna bardzo. I wtedy z jej ust pada tekst:
A wiesz, twoją mamę widuję tam co miesiąc, w każdy ostatni piątek!
Stanęłam jak wryta. Jak to, moja mama? Co ona tam robi? pytam z niedowierzaniem. A Aga spokojnie, jakby mówiła o pogodzie:
No jak to? Zawsze przynosi coś pysznego staruszkom na oddziale. Bez wyjątku, co miesiąc. Super akcja charytatywna.
Nie miałam pojęcia, co odpowiedzieć. Nie przyznałam się, iż mama nigdy mi o tym nie wspomniała. Aga chyba myślała, iż sobie żartuję, więc dodała, widząc moja minę:
Naprawdę, twoja mama jest bardzo skromna. Zawsze się przywita, zostawi swoje pyszności i idzie dalej.
Kiedy tylko wróciłam do domu, pytam bez owijania w bawełnę:
Mamo, czemu nigdy mi nie mówiłaś, iż chodzisz do domu opieki co miesiąc?
Mama zamiatała pokój, choćby nie podniosła specjalnie głowy:
A musiałam ci mówić?
Nie ustępowałam:
No bo to naprawdę coś wspaniałego! To ważne
Oparła miotłę o ścianę, spojrzała spokojnie i mówi:
Wiesz, dobro robi się po cichu. Robisz i już. Pan Bóg widzi i tyle mi wystarcza.
Opowiedziała mi wtedy, iż dwa lata temu, gdy zmarła jej przyjaciółka, poczuła, iż musi zrobić coś dobrego dla innych. Raz przechodziła obok domu opieki, zobaczyła staruszki przed budynkiem, weszła, pogadała z opiekunką zapytała, czego potrzebują.
I tak, co ostatni piątek miesiąca, mama kupuje soki, herbatniki, paczki z ciastkami i przynosi im tam. Czasem, jak starczy jej do pierwszego, dokłada wilgotne chusteczki albo mydło zależnie jak z kasą w danym miesiącu (wiadomo, inflacja, złotówki gwałtownie uciekają).
Powiedziała, iż nie chciała nikogo w to mieszać, żeby nie wyszło, iż robi przedstawienie czy iż szuka pochwał. Woli wszystko po cichutku, po swojemu.
Jak chcesz pomóc pomagasz, nie chcesz twoja sprawa. Ale nie trzeba wszystkim o tym trąbić. Ja wiem, co robię.
I tyle usłyszałam, kiedy zbierała talerze po kolacji.
Całą noc nie mogłam przestać o tym myśleć. Moja własna mama zwykła, skromna kobieta, której często brakuje na przyjemności, a jednak miesiąc w miesiąc niesie euforia osobom, których nikt nie odwiedza. Poczułam dumę wymieszaną z żalem, iż sama nie miałam o tym zielonego pojęcia.
Myślę, iż w następny piątek do niej dołączę. Rozważam tylko, jak jej to powiedzieć, żeby nie myślała, iż się wtrącam albo naruszam jej terytorium.
Jedno wiem na pewno zobaczyć własną mamę robiącą coś tak wielkiego, a tak po cichu coś mi się w sercu zmieniło.
