Ty po prostu nie umiesz znaleźć wspólnego języka z nim – Nie będę tego robił! I nie rozkazuj mi tutaj! Jesteś dla mnie nikim! Daniel rzucił talerzem do zlewu, rozchlapując wodę po całym blacie. Anna na chwilę wstrzymała oddech. Piętnastoletni chłopak patrzył na nią z taką złością, jakby to ona zniszczyła mu życie. – Po prostu poprosiłam cię o pomoc przy naczyniach – Anna starała się mówić spokojnie. – To zwykła prośba. – Moja mama nigdy mnie nie zmuszała do zmywania! Nie jestem dziewczyną! I kim ty w ogóle jesteś, żeby mi tu wydawać polecenia? Daniel odwrócił się i wyszedł z kuchni. Po chwili z jego pokoju rozległa się głośna muzyka. Anna oparła się o lodówkę i zamknęła oczy. Rok temu wszystko wydawało się zupełnie inne… Maksym pojawił się w jej życiu przypadkiem. Był inżynierem w sąsiednim dziale dużej firmy budowlanej i często widywali się na zebraniach. Najpierw była kawa w czasie przerwy, potem kolacje, długie rozmowy przez telefon aż do północy. – Mam syna – wyznał Maksym na trzeciej randce, bawiąc się serwetką. – Daniel ma piętnaście lat. Rozwiodłem się z jego matką dwa lata temu, jest mu ciężko. – Rozumiem – Anna położyła dłoń na jego ręce. – Dzieci zawsze ciężko przechodzą rozwód rodziców. To normalne. – Naprawdę jesteś gotowa przyjąć nas obu? Wtedy Anna szczerze wierzyła, iż jest gotowa. Miała 32 lata, za sobą nieudane pierwsze małżeństwo bez dzieci i marzyła o prawdziwej rodzinie. Maksym wydawał się właśnie tym mężczyzną, z którym można zbudować coś trwałego. Po pół roku oświadczył się – nieporadnie, nieśmiało, wsuwając pierścionek w pudełko z jej ulubionymi pączkami. Anna zaśmiała się i bez wahania powiedziała „tak”. Ślub był skromny: rodzice z obu stron, kilku bliskich przyjaciół, niedroga restauracja. Daniel cały wieczór siedział z telefonem i ani razu nie spojrzał na nowożeńców. – Przyzwyczai się – szepnął Maksym, widząc, iż Anna czuje się zagubiona. – Daj mu czas. Anna wprowadziła się do przestronnego trzypokojowego mieszkania Maksyma dzień po ślubie. Mieszkanie było ładne – jasne, z dużą kuchnią i balkonem wychodzącym na podwórko. Jednak od pierwszej chwili Anna poczuła się jak gość w cudzym domu… Daniel patrzył na nią jak na mebel – obojętny, nie zauważając jej obecności. Gdy Anna wchodziła do pokoju, demonstracyjnie zakładał słuchawki. Gdy coś pytała, odpowiadał jednosylabowo, choćby nie patrząc w jej stronę. Przez pierwsze dwa tygodnie Anna tłumaczyła to sobie adaptacją. Chłopak musi się przyzwyczaić. Trudno mu zaakceptować nową żonę ojca. Wszystko się ułoży. Nie ułożyło się. – Daniel, proszę, nie jedz w pokoju. Potem będą karaluchy. – Tata mi pozwalał. – Daniel, odrobiłeś lekcje? – To nie twoja sprawa. – Daniel, posprzątaj po sobie, proszę. – Sama sobie posprzątaj. Ty i tak nie masz co robić. Anna próbowała rozmawiać z Maksymem. Delikatnie, dobierając słowa, by nie wypaść na złą macochę z bajek. – Myślę, iż powinniśmy ustalić jakieś podstawowe zasady – powiedziała któregoś wieczoru, gdy Daniel poszedł do siebie. – Nie jeść w pokoju, sprzątać po sobie, robić lekcje do określonej godziny… – Aniu, jemu i tak jest ciężko. – Maksym przetarł czoło. – Rozwód, nowa osoba w domu… Proszę, nie naciskaj za bardzo. – Ja nie naciskam. Chcę tylko, żeby był porządek. – On pozostało dzieckiem. – Ma piętnaście lat. W tym wieku można już umieć umyć po sobie kubek. Maksym tylko westchnął i włączył telewizor, dając do zrozumienia, iż rozmowa jest skończona. Z każdym dniem było coraz gorzej. Kiedy Anna poprosiła Daniela, by pomógł wynieść śmieci, spojrzał na nią z pogardą. – Nie jesteś moją matką. Nigdy nią nie będziesz. Nie masz prawa mi rozkazywać. – Nie rozkazuję. Proszę o pomoc w domu, w którym wszyscy mieszkamy. – To nie twój dom. To dom mojego ojca. I mój. Anna znów próbowała rozmawiać z mężem. Słuchał, kiwał głową, obiecywał, iż pogada z synem. Ale rozmowy nic nie dawały – albo ich wcale nie było, Anna już nie wiedziała. Daniel zaczął wracać po północy. Bez słowa, bez telefonu. Anna nie spała, nasłuchując każdego szmeru na klatce, a Maksym spał obok spokojnie. – Może chociaż powiedz mu, żeby pisał, gdzie jest i kiedy wróci – poprosiła rano Anna. – Różnie bywa. – Jest już dorosły, Aniu. Nie można go kontrolować. – Ma piętnaście lat! – Ja w jego wieku też wracałem późno. – Ale możesz z nim porozmawiać? Wytłumaczyć, iż się martwimy? Maksym wzruszył ramionami i wyszedł do pracy… Każda próba ustalenia granic kończyła się awanturą. Daniel krzyczał, trzaskał drzwiami, oskarżał Annę o rozbijanie ich rodziny. Za każdym razem Maksym stawał po stronie syna. – Jemu ciężko po rozwodzie – powtarzał jak mantrę. – Musisz to zrozumieć. – A mi nie jest ciężko? – Anna nie wytrzymała. – Mieszkam w domu, gdzie mnie otwarcie się nie szanuje, a mąż udaje, iż wszystko jest w porządku! – Przesadzasz. – Przesadzam?! Twój syn powiedział mi prosto w twarz, iż jestem nikim. Dosłownie. – On jest nastolatkiem. Oni wszyscy tacy są. Anna zadzwoniła do mamy, która zawsze potrafiła znaleźć odpowiednie słowa. – Córeczko… – głos mamy brzmiał zaniepokojony. – Jesteś nieszczęśliwa. Słyszę to w każdym twoim słowie. – Mamo, nie wiem, co robić. Maksym odmawia uznania problemu. – Bo dla niego nie ma problemu. Jemu jest dobrze. Tylko ty cierpisz. Pani Stanisława zamilkła, po czym dodała cicho: – Zasługujesz na coś lepszego, Aniu. Pomyśl o tym. Daniel, wyczuwając całkowitą bezkarność, zupełnie się rozpuścił. Nocami do trzeciej głośno grała muzyka. Brudne naczynia pojawiały się wszędzie – na stoliku, parapecie w sypialni, choćby w łazience. Skarpetki walały się na korytarzu, podręczniki na stole w kuchni. Anna sprzątała, bo nie mogła wytrzymać brudu. Sprzątała i płakała z bezsilności. W pewnym momencie Daniel choćby przestał ją witać. Istniała dla niego tylko wtedy, kiedy mógł dogryźć lub być niegrzeczny. – Ty nie potrafisz podejść do dziecka – powiedział kiedyś Maksym. – Może problem jest w tobie? – Podejść? – Anna gorzko się uśmiechnęła. – Próbuję od pół roku. A on przy tobie mówi do mnie „ta”. – Przesadzasz. Ostatnia próba nawiązania kontaktu kosztowała Annę cały dzień. Znalazła w internecie przepis na ulubione danie Daniela – kurczak w miodzie z ziemniakami po wiejsku. Kupiła najlepsze produkty, cztery godziny spędziła przy kuchni. – Daniel, kolacja! – zawołała, nakrywając stół. Nastolatek wyszedł, spojrzał na talerz i skrzywił się. – Nie będę tego jadł. – Dlaczego? – Bo to ty to ugotowałaś. Odwrócił się i wyszedł. Po chwili trzasnęły drzwi – poszedł do kolegów. Maksym wrócił z pracy, zobaczył wystygłą kolację i zasmuconą żonę. – Co się stało? Anna opowiedziała mu o wszystkim. Maksym westchnął. – No, Aniu… Nie obrażaj się na dziecko. On nie robi tego specjalnie. – Nie specjalnie?! – Anna już nie mogła się powstrzymać. – On codziennie mnie poniża! Specjalnie! – Za ostro reagujesz. Tydzień później Daniel przyprowadził do domu paczkę kolegów – pięciu chłopaków z klasy. W kuchni znalazły się resztki jedzenia porozrzucane wszędzie. – Natychmiast się rozejdźcie! – Anna weszła do salonu, gdzie rozsiadł się rozbawiony tłumek. – Jest już jedenasta! Daniel choćby nie spojrzał w jej stronę. – To mój dom. Robię, co chcę. – To nasz wspólny dom. Tu obowiązują zasady. – Jakie zasady? – parsknął jeden z kolegów. – Daniel, kto to w ogóle jest? – Nikt. Nie zwracaj uwagi. Anna wróciła do sypialni i wykręciła numer do Maksyma. Przyjechał po godzinie, kiedy wszyscy już wyszli. Spojrzał na bałagan, na zmęczoną żonę. – Aniu, czemu robisz z tego aferę? Chłopaki tylko wpadli na chwilę. – Na chwilę?! – Przesadzasz. I mam wrażenie, iż próbujesz mnie nastawić przeciwko synowi. Anna patrzyła na męża i go nie poznawała. – Maksym, musimy poważnie porozmawiać – powiedziała następnego dnia. – O nas. O naszej przyszłości. Mąż spiął się, ale usiadł naprzeciwko. – Nie dam już rady – Anna mówiła wolno, ważąc każde słowo. – Przez pół roku znoszę brak szacunku. Od Daniela – chamstwo. Od ciebie – zupełną obojętność na moje uczucia. – Aniu, ja… – Pozwól mi skończyć. Próbowałam. Naprawdę próbowałam być częścią tej rodziny. Ale rodziny tu nie ma. Jest tylko ty, twój syn – i ja, obca kobieta, którą tolerujecie, bo gotuje i sprząta. – Nie jesteś sprawiedliwa. – Nie? Kiedy twój syn ostatnio powiedział mi coś miłego? Kiedy ty ostatni raz stanąłeś po mojej stronie? Maksym milczał. – Kocham cię – szepnął w końcu. – Ale Daniel to mój syn. On jest dla mnie najważniejszy. – Ważniejszy ode mnie? – Ważniejszy niż jakikolwiek związek. Anna skinęła głową. W środku czuła pustkę i chłód. – Dziękuję za szczerość. Cierpliwość skończyła się dwa dni później. Anna znalazła swoją ulubioną bluzkę – prezent od mamy na urodziny – pociętą na kawałki. Leżała na jej poduszce. Nie miała wątpliwości, kto to zrobił. – Daniel! – Anna wyszła do niego z resztkami materiału w rękach. – Co to ma być?! Nastolatek wzruszył ramionami nie odrywając się od telefonu. – Nie wiem, o co ci chodzi. – To moje rzeczy! – I co z tego? – Maksym! – Anna zadzwoniła do męża. – Przyjedź natychmiast. Maksym przyjechał, spojrzał na bluzkę, na syna, na żonę. – Daniel, zrobiłeś to? – Nie. – Widzisz? – rozłożył ręce Maksym. – Powiedział, iż nie. – A kto? Kot? Nie mamy kota! – Może sama przypadkiem… – Maksym! Anna spojrzała na męża i zrozumiała, iż rozmowa nie ma sensu. On nigdy się nie zmieni. Nigdy nie stanie po jej stronie. Liczy się tylko syn. Ona… jest tylko wygodną opcją w tym domu. – Danielowi ciężko bez matki – po raz setny powtórzył Maksym. – Musisz to zrozumieć. – Rozumiem – Anna odpowiedziała bardzo spokojnie. – Wszystko rozumiem. Wieczorem zaczęła pakować rzeczy. – Co robisz? – Maksym stanął w drzwiach sypialni. – Pakuję się. Odchodzę. – Aniu, poczekaj! Porozmawiajmy! – Rozmawiamy od pół roku. Nic się nie zmienia – Anna powoli wkładała ubrania do walizki. – Też mam prawo do szczęścia, Maksym. – Zmienię się! Porozmawiam z Danielem! – Za późno. Spojrzała na męża – przystojnego, dorosłego faceta, który nigdy nie nauczył się być mężem. Tylko ojcem. Takim, który rozpieszcza syna swoją ślepą miłością. – Podam pozew o rozwód w przyszłym tygodniu – powiedziała Anna, zamykając walizkę. – Aniu! – Żegnaj, Maksym. Wyszła z mieszkania bez oglądania się. Na korytarzu mignęła twarz Daniela – po raz pierwszy zobaczyła w jego oczach coś więcej niż pogardę. Zagubienie? Strach? Ani już nie obchodziło. Wynajęte mieszkanie było maleńkie, ale przytulne – kawalerka na spokojnym osiedlu, z oknami na cichy dziedziniec. Anna rozpakowała rzeczy, zaparzyła herbatę i usiadła na parapecie. Pierwszy raz od pół roku poczuła spokój. …Rozwód został sfinalizowany po dwóch miesiącach. Maksym kilka razy próbował dzwonić, prosił o drugą szansę. Anna odpowiadała uprzejmie, ale stanowczo: nie. Nie złamała się. Nie zgorzkniała. Po prostu zrozumiała, iż szczęście to nie wyłącznie cierpliwość i niekończące się poświęcenie. Szczęście to szacunek i poczucie bycia docenianą. I kiedyś na pewno je znajdzie. Tylko nie z tym mężczyzną.