To nie Ty nie potrafisz do niego dotrzeć – Nie będę tego robił! I nie rozkazuj mi tutaj! Jesteś dla mnie nikim! Daniel rzucił talerzem do zlewu, tak iż woda prysnęła na całą kuchnię. Anna na chwilę wstrzymała oddech. Piętnastoletni chłopak patrzył na nią z taką złością, jakby to właśnie ona zniszczyła mu życie. – Poprosiłam Cię tylko, żebyś pomógł z naczyniami – starała się mówić spokojnie. – To zwyczajna prośba. – Moja mama nigdy mnie nie zmuszała do zmywania! Nie jestem dziewczyną! I kto Ty w ogóle jesteś, żeby mi tu rozkazywać? Daniel odwrócił się na pięcie i wyszedł z kuchni. Po chwili z jego pokoju rozległa się muzyka. Anna oparła się o lodówkę i zamknęła oczy. Rok temu wszystko wydawało się zupełnie inne… Maks pojawił się w jej życiu zupełnie niespodziewanie. Pracował jako inżynier w sąsiednim dziale dużej firmy budowlanej, a oni ciągle się mijali na zebraniach. Najpierw wspólna kawa na przerwie, potem obiady po pracy, długie rozmowy przez telefon do północy. – Mam syna – przyznał Maks na trzeciej randce, kręcąc chusteczkę w dłoniach. – Daniel ma piętnaście lat. Rozwiodłem się z jego mamą dwa lata temu, jest mu ciężko. – Rozumiem – Anna położyła dłoń na jego. – Dzieci zawsze źle znoszą rozwód rodziców. To normalne. – Jesteś pewna, iż chcesz nas obu zaakceptować? Wtedy Anna wierzyła, iż jest gotowa. Miała trzydzieści dwa lata, nieudane małżeństwo bez dzieci za sobą i marzyła o prawdziwej rodzinie. Maks wydawał się takim mężczyzną, z którym mogłaby naprawdę coś zbudować. Po pół roku oświadczył się – niezdarnie, trochę zawstydzony, chowając pierścionek w pudełku z jej ulubionymi eklerkami. Anna roześmiała się i bez namysłu powiedziała „tak”. Ślub odbył się skromnie: tylko rodzina i kilku bliskich przyjaciół, tani lokal nad Wisłą. Daniel cały wieczór spędził z telefonem, ani razu nie patrząc na nowożeńców. – Przyzwyczai się – szepnął Maks, widząc zmartwienie Anny. – Daj mu tylko czas. Anna wprowadziła się do przestronnego mieszkania Maksa dzień po ślubie. Było jasne, z dużą kuchnią i balkonem wychodzącym na podwórko. Ale od pierwszej chwili Anna czuła się tam jak gość… Daniel traktował ją jak powietrze – przechodził obok, nie zauważając. Gdy Anna wchodziła do pokoju, demonstracyjnie zakładał słuchawki. Na jej pytania odpowiadał półsłówkami, patrząc w ścianę. Pierwsze dwa tygodnie Anna tłumaczyła to sobie adaptacją. Chłopak musi się przyzwyczaić, ciężko mu zaakceptować nową żonę ojca. Wszystko się ułoży. Nie ułożyło się. – Daniel, proszę, nie jedz w pokoju. Skończy się karaluchami. – Tata mi pozwalał. – Daniel, odrobiłeś lekcje? – Nie Twoja sprawa. – Daniel, posprzątaj po sobie. – Posprzątaj sama. Przecież nie masz co robić. Anna próbowała rozmawiać z Maksem. Ostrożnie, żeby nie wyjść na złą macochę z bajki. – Wydaje mi się, iż powinniśmy ustalić podstawowe zasady – powiedziała pewnego wieczoru, gdy Daniel był w pokoju. – Nie jemy w pokoju, sprzątamy po sobie, lekcje do określonej godziny… – Aniu, jemu i tak jest ciężko – Maks przecierał oczy. – Rozwód, nowa osoba w domu… Dajmy mu spokój. – Nie robię mu presji. Chcę tylko ładu w domu. – On pozostało dzieckiem. – Ma piętnaście lat, Maks. W tym wieku można już się nauczyć umyć po sobie kubek. Ale Maks tylko wzdychał i włączał telewizor, kończąc rozmowę. Z każdym dniem było coraz gorzej. Gdy Anna poprosiła Daniela, by wyrzucił śmieci, spojrzał na nią z wyraźną pogardą. – Nie jesteś moją matką. I nigdy nią nie będziesz. Nie masz prawa mi rozkazywać. – Nie rozkazuję. Proszę o pomoc w domu, w którym wszyscy mieszkamy. – To nie jest Twój dom. To jest dom mojego taty. I mój. Anna znowu poszła do męża. On słuchał, kiwał głową, obiecywał rozmowę z synem. Ale rozmów nie było, albo do niczego nie prowadziły. Daniel zaczął wracać do domu po północy. Bez słowa, bez SMS-a. Anna czuwała przy drzwiach, Maksa nie ruszało nic. – Powiedz mu chociaż, żeby dał znać, gdzie jest i kiedy wróci – poprosiła Anna rano. – Różnie bywa… – Jest już dorosły, Aniu. Nie możemy go kontrolować. – Ma piętnaście lat! – W tym wieku też chodziłem po nocach. – Ale możesz z nim porozmawiać? Wyjaśnić, iż się martwimy? Maks wzruszył ramionami i wyszedł do pracy. Każda próba ustalenia granic kończyła się awanturą. Daniel darł się, trzaskał drzwiami, obwiniał Annę o rozbijanie rodziny. A Maks zawsze stawał po stronie syna. – Jemu jest ciężko po rozwodzie – powtarzał jak mantrę. – Powinnaś zrozumieć. – A mi nie jest ciężko? – nie wytrzymała Anna. – Mieszkam w domu, gdzie mnie otwarcie gardzą, a mój mąż udaje, iż wszystko jest w porządku! – Przesadzasz. – Przesadzam?! Twój syn powiedział mi w twarz, iż jestem tutaj nikim. Dosłownie. – Jest nastolatkiem. Wszyscy są tacy. Anna zadzwoniła do mamy, która zawsze potrafiła znaleźć odpowiednie słowa. – Córeczko – głos pani Barbary był zatroskany. – Jesteś nieszczęśliwa. Słyszę to w każdym Twoim słowie. – Mamo, nie wiem, co robić. Maks nie widzi żadnego problemu. – Bo dla niego go nie ma. Jemu jest dobrze. Tylko Ty cierpisz. Barbara milczała, potem powiedziała cicho: – Zasługujesz na coś lepszego, Aniu. Pomyśl o sobie. Daniel, czując pełną bezkarność, rozbestwił się totalnie. Muzyka dudniła po nocach do trzeciej rano. Brudne naczynia leżały wszędzie – na ławie, parapecie, w łazience. Skarpetki walały się w korytarzu, podręczniki zajmowały całą kuchnię. Anna sprzątała, bo nie umiała żyć w brudzie. Sprzątała i płakała z bezsilności. W pewnym momencie Daniel choćby przestał się z nią witać. Anna istniała tylko wtedy, gdy mógł sobie na niej poużywać. – Nie potrafisz znaleźć podejścia do dziecka – stwierdził któregoś dnia Maks. – Może to Twoja wina? – Podejście? – Anna gorzko się uśmiechnęła. – Próbuję już pół roku. On przy Tobie nazywa mnie „ta”. – Wyolbrzymiasz. Ostatnia próba nawiązania kontaktu kosztowała ją cały dzień. Wyszukała w internecie przepis na ulubione danie Daniela – kurczak w miodowym sosie z pieczonymi ziemniakami. Kupiła najlepsze składniki, stała przy garach cztery godziny. – Daniel, kolacja! – zawołała nakrywając stół. Nastolatek wyszedł z pokoju, spojrzał na talerz i skrzywił się. – Nie będę tego jadł. – Dlaczego? – Bo to Ty gotowałaś. Odwrócił się i wyszedł. Po chwili trzasnęły drzwi – poszedł do kolegów. Maks wrócił z pracy, zobaczył zimną kolację i rozgoryczoną żonę. – Co się stało? Anna opowiedziała. Maks westchnął. – No, Aniu… Nie obrażaj się na dziecko. To nie ze złośliwości. – Nie ze złośliwości?! – Anna już nie wytrzymała. – On codziennie mnie upokarza! To jest specjalnie! – Za mocno to przeżywasz. Tydzień później Daniel sprowadził znajomych ze szkoły – pięciu chłopaków. W kuchni po imprezie zostały resztki żarcia porozrzucane wszędzie. – Już dość, chłopcy – Anna weszła do salonu, gdzie siedziała cała ekipa. – Jest już jedenasta nocą! Daniel choćby nie podniósł głowy. – To mój dom. Robię, co chcę. – To nasz wspólny dom. Tu obowiązują zasady. – Jakie zasady? – chichotał kolega Daniela. – Daniel, kim ona jest? – Nikt ważny. Nie zwracaj uwagi. Anna wróciła do sypialni i zadzwoniła do Maksa. Ten przyjechał po godzinie, kiedy goście się rozeszli. Spojrzał na bałagan, potem na wyczerpaną Annę. – Ania, czemu robisz aferę? Przyszli na chwilę. – Na chwilę?! – Wyolbrzymiasz. Mam wrażenie, iż próbujesz nastawić mnie przeciwko synowi. Anna patrzyła na męża i go nie poznawała. – Maks, musimy poważnie porozmawiać. O nas. O przyszłości. Mąż usiadł naprzeciwko, spięty. – Ja tak nie mogę – Anna mówiła powoli, dobierając każde słowo. – Przez pół roku znoszę brak szacunku. Od Daniela – chamstwo. Od Ciebie – obojętność. – Aniu, ja… – Pozwól mi skończyć. Próbowałam. Naprawdę starałam się zostać częścią tej rodziny. Ale tu nie ma rodziny. Jesteś Ty, Twój syn i ja – obca, którą się znosi, bo gotuje i sprząta. – Jesteś niesprawiedliwa. – Tak myślisz? Kiedy ostatnio Twój syn powiedział mi coś miłego? Kiedy byłeś po mojej stronie? Maks milczał. – Kocham Cię – szepnął w końcu. – Ale Daniel to mój syn. On jest dla mnie najważniejszy. – Ważniejszy ode mnie? – Ważniejszy od wszystkiego. Anna skinęła głową. W środku zrobiło się pusto i zimno. – Dzięki za szczerość. Miarka się przebrała dwa dni później. Anna odkryła swoją ulubioną bluzkę – prezent od mamy na urodziny – pociętą na strzępy. Leżała na jej poduszce i nie było wątpliwości, kto to zrobił. – Daniel! – Anna wyszła do niego z kawałkami materiału. – Co to miało być?! Nastolatek wzruszył ramionami, nie odrywając wzroku od telefonu. – Nie wiem. – To moja rzecz! – I co z tego? – Maks! – Anna zadzwoniła do męża. – Przyjedź. Natychmiast. Maks przyjechał, spojrzał na bluzkę, na syna, na żonę. – Daniel, zrobiłeś to? – Nie. – Widzisz? – rozłożył ręce Maks. – Mówi, iż nie. – A kto niby? Kot? Nie mamy kota! – Może sama przypadkiem… – Maks! Anna patrzyła na męża i wiedziała, iż to nie ma sensu. On nigdy się nie zmieni. Nigdy nie stanie po jej stronie. Dla niego liczy się tylko syn. Ona była tylko wygodną funkcją w tym domu. – Danielowi ciężko bez matki – po raz setny powtórzył Maks. – Powinnaś go zrozumieć. – Rozumiem – powiedziała Anna cicho i spokojnie. – Wszystko rozumiem. Wieczorem zaczęła się pakować. – Co robisz? – Maks stał w drzwiach sypialni. – Pakuję się. Odchodzę. – Aniu, poczekaj! Porozmawiajmy! – Rozmawiamy pół roku. Nic się nie zmienia. Ja też mam prawo do szczęścia, Maks. – Zmienię się! Porozmawiam z Danielem! – Za późno. Spojrzała na męża – przystojnego, dojrzałego faceta, który nigdy nie nauczył się być mężem. Tylko ojcem. Takim, który krzywdzi syna swoją bezkrytyczną miłością. – Złożę pozew o rozwód w przyszłym tygodniu – powiedziała, zamykając walizkę. – Aniu! – Żegnaj, Maks. Wyszła z mieszkania, nie oglądając się za siebie. W korytarzu mignęła twarz Daniela – po raz pierwszy zobaczyła w jego oczach coś innego niż pogardę. Dezorientację? Strach? Dla Anny to już nie miało znaczenia. Nowe mieszkanie było małe, ale przytulne – kawalerka na spokojnym osiedlu z widokiem na zieleń. Anna rozpakowała rzeczy, zaparzyła herbatę i usiadła na parapecie. Pierwszy raz od pół roku była spokojna. …Rozwód został sfinalizowany po dwóch miesiącach. Maks kilka razy próbował dzwonić, prosił o kolejną szansę. Anna odpowiadała grzecznie, ale stanowczo: nie. Nie złamała się. Nie zgorzkniała. Po prostu zrozumiała, iż szczęście to nie ciągłe poświęcenie i cierpliwość. Szczęście to szacunek i bycie docenianą. I jeszcze je znajdzie. Ale nie z tym mężczyzną.

Nie będę tego robił! I nie rozkazuj mi! Kim ty w ogóle jesteś?!

Daniel walnął talerzem o zlew, rozbryzgując resztki po całym blacie. Klaudia na chwilę zamarła w bezruchu. Piętnastoletni chłopak patrzył na nią z taką złością, jakby odebrała mu całe szczęście.

Poprosiłam tylko o pomoc przy naczyniach spróbowała spokojnie. To zwykła prośba.
Moja mama nigdy nie kazała mi zmywać! Nie jestem dziewczyną! No i kim ty jesteś, żeby tu rozkazywać?

Daniel odwrócił się i opuścił kuchnię. Chwilę później z jego pokoju wybuchła głośna muzyka.

Klaudia oparła się o lodówkę i przymknęła oczy.

Rok wcześniej wszystko wyglądało zupełnie inaczej…

Jan wszedł w jej życie zupełnym przypadkiem. Pracował jako inżynier w sąsiednim dziale dużej firmy budowlanej. Często mijali się na zebraniach. Najpierw wspólna kawa w trakcie przerwy, potem kolacje po pracy, długie rozmowy telefoniczne do późna w nocy.

Mam syna wyznał Jan na trzecim spotkaniu, bawiąc się serwetką. Daniel ma piętnaście lat. Rozwiodłem się z jego matką dwa lata temu, on… bardzo to przeżył.
Rozumiem położyła mu dłoń na ręce. Dzieci zawsze ciężko to znoszą, to naturalne.
Jesteś pewna, iż chcesz być z nami obojgiem?

Wtedy naprawdę wierzyłem, iż dam radę. Miałem trzydzieści dwa lata, nieudane małżeństwo za mną bez dzieci, a marzyłem o prawdziwej rodzinie. Jan wydawał się człowiekiem, z którym naprawdę można zbudować coś trwałego.

Po pół roku oświadczył się nieporadnie, wkładając pierścionek do pudełka z moimi ulubionymi pączkami. Roześmiałem się wtedy i choćby przez moment się nie wahałem od razu powiedziałem tak.

Ślub był skromny: rodzice z obu stron, kilkoro przyjaciół, tani lokal. Daniel cały czas siedział w telefonie i ani razu nie spojrzał na świeżo upieczonych małżonków.

Przyzwyczai się szepnął Jan, widząc moją niepewność. Potrzebuje czasu.

Przeniosłem się do jego trzypokojowego mieszkania następnego dnia po ślubie. Jasne, z dużą kuchnią i balkonem wychodzącym na podwórze wszystko wydawało się idealne. Ale od początku czułem się tam jak gość…

Daniel patrzył na mnie jak na przedmiot przelotnie, obojętnie, jakby mnie nie było. Gdy wchodziłem do pokoju, zakładał słuchawki. Gdy coś pytałem, odpowiadał półgębkiem, patrząc gdzieś w bok.

Pierwsze dwa tygodnie tłumaczyłem to adaptacją. Chłopak potrzebuje czasu. Pewnie trudno mu zaakceptować, iż tata ma nową żonę. Na pewno się ułoży.
Nie ułożyło się.

Daniel, nie jedz w pokoju. choćby karaluchów nie wytępisz, jak tak będziesz robił.
Tata mi pozwalał.
Daniel, zrobiłeś lekcje?
Odczep się.
Daniel, posprzątaj po sobie, proszę.
To sobie sprzątaj. I tak nic innego nie robisz.

Próbowałem rozmawiać z Janem. Ostrożnie, by nie wyjść na złą macochę z bajki.

Może powinniśmy ustalić jakieś podstawowe zasady? zacząłem pewnego wieczoru, gdy Daniel był już w swoim pokoju. Bez jedzenia w pokoju, sprzątanie po sobie, odrabianie lekcji do którejś godziny…
Klaudia, jemu już i tak ciężko. Jan przetarł czoło. Rozwód, ktoś nowy w domu… Nie naciskajmy na niego.
Nie naciskam. Po prostu chciałbym, by panował porządek.
On pozostało dzieckiem.
Piętnaście lat to chyba nie za wcześnie, żeby nauczyć się po sobie umyć kubek.

Jan tylko westchnął i włączył telewizor. Dał mi jasno do zrozumienia, iż ten temat jest zamknięty.

Sytuacja pogarszała się z każdym dniem. Kiedy poprosiłem Daniela o wyrzucenie śmieci, spojrzał na mnie z nieskrywaną pogardą.

Nie jesteś moją matką. I nigdy nią nie będziesz. Nie masz prawa mi rozkazywać.
Nie rozkazuję ci. Proszę o pomoc w tym domu, w którym wszyscy żyjemy.
To nie twój dom. To dom mojego ojca. I mój.

Znowu poszłam do męża. Obiecywał, iż porozmawia z synem. Ale rozmowy niczego nie zmieniały a może w ogóle ich nie było. Nie wiedziałem już.

Daniel zaczął wracać do domu po północy. Bez uprzedzenia, bez telefonu. Nie spałem, nasłuchując każdego kroku na klatce. Jan spał spokojnie.

Przynajmniej poproś go, żeby napisał, gdzie jest i kiedy wróci powiedziałem rano. Nigdy nie wiadomo, co się może zdarzyć.
On już jest prawie dorosły, Klaudia. Nie możemy go kontrolować.
Ma piętnaście lat!
W tym wieku też nieraz wracałem późno.
Ale mógłbyś, chociaż z nim porozmawiać? Powiedzieć, iż się martwimy?

Jan tylko wzruszył ramionami i wyszedł do pracy…

Każda próba wprowadzenia choćby minimalnych reguł kończyła się awanturą. Daniel krzyczał, trzaskał drzwiami, oskarżał mnie, iż rozbijam ich rodzinę. Jan zawsze stawał po stronie syna.

Jemu tak trudno po tym rozwodzie powtarzał jak mantrę. Musisz go zrozumieć.
A ja? Ja nie mam już dosyć?! Mieszkam w domu, w którym mnie się otwarcie nie szanuje, a mój mąż udaje, iż wszystko w porządku!
Przesadzasz.
Przesadzam? Twój syn powiedział mi prosto w oczy, iż dla niego nie istnieję. To dosłowny cytat.

On jest nastolatkiem. Wszyscy tacy są.

Zadzwoniłem do mamy, która zawsze trafiała z radą w punkt.

Klaudia, córeczko słyszałem, jak bardzo się martwi. Jesteś nieszczęśliwa, czuję to w każdym słowie.
Mamo, już nie wiem, co mam robić. Jan udaje, iż problemu nie ma.
Bo dla niego go nie ma. Jemu to nie przeszkadza. Cierpisz tylko ty.

Mama zamilkła, po chwili westchnęła cicho:

Zasługujesz na więcej. Przemyśl to dobrze.

Daniel wyczuł swoją bezkarność i rozpanoszył się na całego. Muzyka wyła w nocy do trzeciej. Brudne naczynia znajdowałem wszędzie: na ławie, na parapecie w sypialni, choćby w łazience. Skarpetki w korytarzu, podręczniki na stole w kuchni.

Sprzątałem, bo nie umiałem żyć w brudzie. Sprzątałem i płakałem z bezsilności.
Daniel po pewnym czasie przestał się choćby ze mną witać. Istniałem dla niego tylko wtedy, gdy mógł mi dowalić albo dogryźć.

Nie potrafisz dogadać się z dzieckiem powiedział pewnego razu Jan. Może problem tkwi w tobie?
Dogadać się? uśmiechnąłem się gorzko. Próbuję już pół roku. On przy tobie nazywa mnie ta.
Wyolbrzymiasz.

Ostatnia próba zbliżenia kosztowała mnie cały dzień. Wyszukałem w internecie przepis na ulubione danie Daniela kurczak w miodzie z wiejskimi ziemniakami. Kupiłem najlepsze składniki, spędziłem w kuchni cztery godziny.

Daniel, kolacja! zawołałem, nakrywając do stołu.

Wyszedł z pokoju, spojrzał na talerz i skrzywił się.

Nie będę tego jadł.
Dlaczego?
Bo to ty zrobiłaś.

Odwrócił się na pięcie i wyszedł. Chwilę później trzasnęły drzwi poszedł do kolegów.

Jan wrócił z pracy, zobaczył zimną kolację i mnie zupełnie załamaną.

Co się stało?

Opowiedziałem mu wszystko. Jan westchnął.

Klaudia, nie przejmuj się tak. On nie robi tego specjalnie.
Nie robi tego specjalnie?! Codziennie mnie poniża! Zupełnie świadomie!
Jesteś przewrażliwiona.

Tydzień później Daniel sprowadził do domu pięciu kumpli z klasy. W kuchni zastałem totalny bałagan resztki żarcia z lodówki walały się po całym mieszkaniu.

Natychmiast wszyscy do domu! wszedłem do salonu, gdzie rozsiadła się ekipa. Jest już jedenasta!

Daniel choćby się nie obejrzał.

To mój dom. Robię, co chcę.
To nasz wspólny dom. Tu obowiązują zasady.
Jakie zasady? parsknął jeden z jego kolegów. Daniel, kto to jest?
E, nikt ważny. Nie przejmujcie się.

Wróciłem do sypialni i zadzwoniłem do Jana. Przyjechał godzinę później, gdy już wszyscy wyszli. Rozejrzał się po bałaganie, na zmęczoną mnie.

Klaudia, dlaczego się tak przejmujesz? Chłopaki po prostu przyszli na chwilę.
Chwilę?!
Naprawdę przesadzasz. Mam wrażenie, iż próbujesz nastawić mnie przeciwko synowi.

Patrzyłem na Jana i nie mogłem go poznać.

Musimy poważnie porozmawiać powiedziałem na drugi dzień. O nas. O przyszłości.

Napiął się, ale usiadł naprzeciw.

Dłużej już nie mogę mówiłem powoli, ważąc każde słowo. Pół roku znoszę brak szacunku. Od Daniela chamstwo, od ciebie zupełną obojętność na to, co czuję.
Klaudia, ja…
Proszę, pozwól mi dokończyć. Próbowałem naprawdę zostać częścią tej rodziny. Ale jej nie ma. Jest ty, twój syn i ja obca kobieta, która znoszona jest tylko dlatego, iż gotuje i sprząta.
Jesteś niesprawiedliwa.
Niesprawiedliwa? Kiedy twój syn powiedział mi ostatnio choć jedno dobre słowo? Kiedy ty ostatni raz otwarcie stanąłeś po mojej stronie?

Milczał długo.

Kocham cię wyszeptał w końcu. Ale Daniel to mój syn. Ważniejszy niż ktokolwiek.
Niż ja?
Niż jakikolwiek związek.

Pokiwałem głową. Poczułem zimno w środku.

Dzięki za szczerość.

Przełom nastąpił dwa dni później. Znalazłem moją ukochaną bluzkę prezent od mamy na urodziny pociętą na strzępy. Leżała na mojej poduszce. Nie miałem wątpliwości, kto to zrobił.

Daniel! wyszedłem do niego z kawałkami materiału w ręce. Co to ma znaczyć?!

Wzruszył ramionami, choćby nie odrywając wzroku od telefonu.

Nie wiem.
To była moja rzecz!
I?
Jan! zadzwoniłem do męża. Przyjedź, natychmiast.

Jan przyjechał, obejrzał bluzkę, spojrzał na syna i na mnie.

Daniel, zrobiłeś to?
Nie.
Widzisz? Jan rozłożył ręce. Mówi, iż nie.
To co? Kota mamy nie mamy!
Może przez przypadek…
Jan!

Patrzyłem na męża i wiedziałem już, iż to nie ma sensu. Nigdy się nie zmieni. Nigdy nie stanie po mojej stronie. Dla niego liczy się wyłącznie Daniel. Ja… jestem tylko dodatkiem, który gotuje i sprząta.

Danielowi ciężko bez matki powtórzył Jan setny raz. Powinnaś to zrozumieć.
Rozumiem powiedziałem wyjątkowo spokojnie. Wszystko rozumiem.

Wieczorem wyjąłem walizki.

Co robisz? Jan stanął w drzwiach sypialni.
Pakuję się. Odchodzę.
Klaudia, poczekaj! Porozmawiajmy!
Rozmawiamy od pół roku. Nic się nie zmienia. Ja też mam prawo do szczęścia, Janie.
Zmienię się! Pogadam z Danielem!
Za późno.

Spojrzałem na niego dorosłego, przystojnego mężczyznę, który nigdy nie nauczył się być mężem. Tylko ojcem. Takim, który psuje dziecko swoją ślepą miłością.

W przyszłym tygodniu składam pozew o rozwód powiedziałem, zamykając walizkę.
Klaudia!
Żegnaj, Jan.

Wyszedłem z mieszkania, nie oglądając się za siebie. Z korytarza zobaczyłem twarz Daniela pierwszy raz bez pogardy w oczach. Zdezorientowanie? Piętno strachu? Już mi było wszystko jedno.

Nowe mieszkanie było małe, ale przytulne kawalerka na spokojnym osiedlu z widokiem na cichy podwórzec. Rozpakowałem rzeczy, zaparzyłem herbatę i usiadłem na parapecie. Pierwszy raz od pół roku poczułem spokój.

Rozwód załatwiliśmy po dwóch miesiącach. Jan próbował dzwonić, prosił o kolejną szansę. Byłem uprzejmy, ale zdecydowany: nie.
Nie poddałem się. Nie zgorzkniałem. Po prostu zrozumiałem, iż szczęście to nie cierpliwość i poświęcenie bez końca. Szczęście to szacunek i poczucie, iż ktoś cię docenia. I wierzę, iż jeszcze je znajdę.

Tylko nie u boku tego mężczyzny.