Teściowa zaproponowała, żebyśmy przeprowadzili się do jej mieszkania – miała w tym ukryty cel — Bardzo dziękujemy za propozycję, to bardzo hojnie z waszej strony. Ale musimy odmówić. Twarz teściowej wyraźnie spoważniała. — Dlaczego? Za dumni jesteście? — Nie, nie o to chodzi. Mamy już uporządkowane życie. Zmieniać dzieciom szkołę w środku roku to duży stres. Przyzwyczailiśmy się, mamy świeżo po remoncie, wszystko nowe. A u Pani… — Krystyna zrobiła pauzę, szukając słów, ale wybrała szczerość. — U Pani są wspomnienia i cenne rzeczy. Dzieci są jeszcze małe – coś mogą zepsuć, ubrudzić. Po co nam te nerwy? Kiedy Krystyna wróciła z pracy do domu, mąż czekał już na nią w przedpokoju, wyraźnie zamyślony. Zdjęła buty, przeszła bez słowa do sypialni, przebrała się i skierowała do kuchni. Mąż podążył za nią milcząc. Krystyna nie wytrzymała: — Znowu chcesz o tym rozmawiać? Przecież już mówiłam: nie! Denis westchnął. — Mama znowu dziś dzwoniła. Mówi, iż ciśnienie jej skacze. Tam ciężko jej samej; dziadkowie już bardzo schorowani, kapryszą jak dzieci. Sama nie daje rady. — I co z tego? — Krystyna próbowała ugasić narastającą irytację, pijąc zimną wodę. — Sama zdecydowała się zamieszkać na działce. Wynajmuje mieszkanie, dostaje za to pieniądze, oddycha świeżym powietrzem. Było jej tam dobrze. — Było dobrze, dopóki starczyło sił. Teraz narzeka, iż jej nudno i trudno. W każdym razie… — Denis nabrał powietrza. — Zaproponowała, żebyśmy się przeprowadzili do jej trzypokojowego mieszkania. Krystyna spojrzała na męża i gwałtownie odpowiedziała: — Nie. — Dlaczego od razu „nie”? choćby nie dosłuchałaś! — oburzył się Denis. — Popatrz: dzielnica rewelacja. Do twojego biura 15 minut, do mojego 20. Szkoła językowa po drugiej stronie ulicy, przedszkole pod blokiem. Koniec z codziennymi korkami! A nasze mieszkanie wynajmiemy, kredyt sam się spłaci. Jeszcze nam zostanie. — Denis, słyszysz siebie? — Krystyna podeszła bardzo blisko. — Mieszkamy tutaj już dwa i pół roku. Sama wybierałam tu miejsce na każdą lampkę! Dzieci mają przyjaciół w sąsiednim bloku. Nareszcie jesteśmy u siebie. Naprawdę u siebie! — A jaka to różnica, gdzie mieszkasz, skoro i tak do domu tylko na sen wracasz? Każdego dnia dwa godziny w korkach spędzamy! — odparował. — Tam jest piękna kamienica, trzy metry wysokości, ściany grube, sąsiadów nie słychać. — I remont, którego nie dotykano od kiedy chodziłam do podstawówki — wypaliła Krystyna. — Zapomniałeś, jak tam śmierdzi? I najważniejsze — to nie nasz dom. To mieszkanie Anny Leonidówny. — Mama obiecała, iż nie będzie się wtrącać. Zostaje na działce, tylko chce mieć świadomość, iż ktoś czuwa nad jej mieszkaniem. Krystyna uśmiechnęła się z przekąsem. — Denis, masz pamięć jak złota rybka? Przypomnij sobie, jak kupowaliśmy to mieszkanie. Mąż spuścił wzrok. Oczywiście pamiętał. Siedem lat tułali się po wynajmowanych kawalerkach, oszczędzali każdy grosz. Gdy uzbierali na wkład własny, Denis zwrócił się do mamy. Plan był prosty: zamienić jej ogromną trzypokojową w centrum na dobrą dwójkę dla niej i coś sensownego dla nich. Anna Leonidówna kiwała wtedy głową, uśmiechała się, mówiła: „Oczywiście, dzieci, musicie się powiększać”. Już wybrali oferty. Już marzyli. A potem, w dniu kiedy mieli jechać do pośrednika, zadzwoniła. — Pamiętasz, co powiedziała? — dopytywała Krystyna. — „Przemyślałam… Moja dzielnica taka prestiżowa, sąsiedzi kulturalni. Jak ja mam iść do tej waszej nowej zabudowy? Nie chcę”. Więc poszliśmy do banku, wzięliśmy kredyt na szalonym oprocentowaniu i kupiliśmy to mieszkanie, pięć kilometrów od centrum. Sami. Bez tych „prestiżowych metrów”. — No wtedy się przestraszyła zmian, wiek swoje robi — mruknął Denis. — Teraz już mówi inaczej. Jest samotna. Chce mieć wnuki blisko. — Wnuki blisko? Widuje je raz w miesiącu, kiedy przywozimy zakupy. I po pół godzinie narzeka, iż od hałasu dostaje migreny. Do kuchni wbiegł sześcioletni Artur, za nim czteroletnia Liza. — Mamo, tato, jesteśmy głodni! — krzyknął Artur. — A Liza zepsuła mój samolot! Składałem go trzy godziny, a ona zniszczyła… — Nieprawda! — pisnęła Liza. — Sam spadł! Krystyna westchnęła. — Dobra, ręce myć, za chwilę kolacja. Tato, ugotowałeś makaron? — Ugotowałem — burknął Denis. — I parówki. Kiedy dzieci hałasowały przy stole, a Krystyna nakładała jedzenie, rozmowa ucichła. Wrócili do niej dopiero nocą, gdy szli spać. *** W sobotę musieli jechać na działkę — Anna Leonidówna zadzwoniła z rana słabym głosem, iż dziadziusiowi skończyły się leki, a jej „serce ściska”. Podróż trwała półtorej godziny. Anna Leonidówna czekała na nich w drzwiach. W wieku sześćdziesięciu trzech lat wyglądała świetnie: fryzura, manicure, elegancka apaszka na szyi. — O, dojechaliście — podała policzek do pocałunku. — Krystynko, przytyłaś ostatnio? Czy to taka bluzka? — Dzień dobry, Anno Leonidowno. Bluzka jest luźna — przełknęła aluzję Krystyna. Weszli do domu. W salonie siedzieli rodzice teściowej — bardzo już wiekowi, przysypiający przed telewizorem. Krystyna przywitała się, ale tylko skinęli głowami, nie odrywając wzroku od ekranu. — Herbaty? — zapytała Anna Leonidówna, wchodząc do kuchni. — Mam ciasto, ale trochę czerstwe… Do sklepu nie chodzę, bo nogi bolą. — Przywieźliśmy tort — postawił pudełko na stole Denis. — Mamo, pogadajmy. Wspominałaś o mieszkaniu… Anna Leonidówna ożywiła się natychmiast. — Tak, Denisku, tak. Skończyły mi się siły. Tu oczywiście powietrze, przyroda, opieka nad rodzicami najważniejsza. Ale zimą? Straszna nuda. A tam mieszkanie stoi, obcy ludzie wszystko niszczą. Serce mi pęka! — Mamo, lokatorzy są porządni, rodzina z dzieckiem — wtrącił Denis. — Porządni! — prychnęła teściowa. — Ostatnio byłam sprawdzić — zasłona na oknie krzywo wisi. I jakiś zapach… nie mój. Więc tak sobie myślę: czemu się tam męczycie na obrzeżach? Zamieszkajcie u mnie. Dla wszystkich wystarczy miejsca. Krystyna spojrzała na męża. — Anno Leonidowno, a gdzie pani zamierza mieszkać? — zapytała wprost. Teściowa uniosła brwi. — Jak to gdzie? Oczywiście tu, przy rodzicach. No, czasem zajrzę, badania zrobić w przychodni. W mojej przychodni wszyscy lekarze mnie znają. — Czasem, czyli jak często? — dopytała Krystyna. — Może dwa razy w tygodniu. Albo na tydzień, jak pogoda brzydka. Przecież mam tam swój pokój, sypialnię. Nie przenoście tam dzieci, niech będą w dużym pokoju, a moja sypialnia niech stoi. Tak na wszelki wypadek. Krystyna się zdenerwowała. — Czyli proponuje nam pani przeprowadzkę do trzypokojowego mieszkania, ale jeden pokój zawsze dla pani? Mamy z dwójką dzieci mieszkać na dwóch pokojach? — Nie zamykać! — zdziwiła się Anna Leonidówna. — Korzystajcie. Tylko rzeczy moich nie ruszajcie. I tej witryny. Tam jest kryształ. I książki. Denis, pamiętasz? Biblioteki nie ruszać! Denis wiercił się na krześle. — Mamo, jak się przeprowadzimy, musimy coś urządzić. Pokój dla dzieci, łóżka… — Po co łóżka? Tam jest świetna rozkładana sofa. Jeszcze wasz tata kupił. Po co wydawać pieniądze? Krystyna wstała. — Denis, wyjdziemy na chwilę? Wyszła na ganek, nie czekając na reakcję męża. Denis wybiegł za chwilę, nerwowo zerkając na drzwi. — Słyszałeś? — syknęła Krystyna. — „Sofy nie ruszać”, „pokój mój”, „przyjeżdżać będę na tydzień”. Wiesz, co to znaczy? — Krysia, ona boi się zmian… — Nie, Denis! Chodzi tylko o to, żebyśmy bezpłatnie pilnowali jej mieszkania! choćby mebli nie możemy przestawić! Będzie przyjeżdżała kiedy chce i instruowała mnie, jak wieszać zasłony i gotować zupę! — Ale do pracy byłoby bliżej… — spróbował. — Mam w nosie dojazdy! Wolę te dwie godziny w korku, niż nie czuć się na swoim. Denis milczał, patrząc w buty. Rozumiał. Po prostu pokusa łatwego rozwiązania zamgliła rozsądek. — I jeszcze coś — Krystyna skrzyżowała ręce na piersi. — Pamiętaj historię z zamianą mieszkań. Wtedy nas zostawiła, bo ważniejszy był prestiż. A teraz jest jej nudno. Potrzebuje rozrywki — żebyśmy byli tuż pod ręką do upominania. W tym momencie drzwi się otworzyły, na progu stanęła Anna Leonidówna. — Co tam sobie szeptacie? Krystyna odwróciła się. — Nie będziemy robić kłopotu. Nie przeprowadzimy się. — Co za bzdury — prychnęła teściowa. — Denis, czemu milczysz? Żona decyduje, a ty przytakujesz? Denis podniósł głowę. — Mamo, Krystyna ma rację — powiedział stanowczo. — Nie przeprowadzimy się. Mamy własny dom. Anna Leonidówna zacisnęła usta. Zrozumiała, iż przegrała, ale nie zamierzała się przyznać. — No i dobrze, chciałam tylko pomóc. Męczcie się dalej w korkach. Tylko potem nie narzekajcie. — Nie będziemy — obiecał Denis. — Jedziemy, mamo. Potrzebujesz czegoś jeszcze z leków? — Niczego od was nie chcę — rzuciła demonstracyjnie i wróciła do domu, trzaskając drzwiami. Wracali w milczeniu. Korki za miastem się rozładowały, ale nawigacja wskazywała czerwone światło przed ich osiedlem. — Złościsz się? — zapytała Krystyna na światłach. Denis pokręcił głową. — Nie. Wyobraziłem sobie Artura skaczącego po tej „sofie taty” i zawał mamy. Masz rację. To był zły pomysł. — Nie jestem przeciwna pomocy, Denis — powiedziała łagodnie, kładąc rękę na jego kolanie. — Zawsze pomożemy — przywieziemy zakupy, lekarstwa. Jak będzie bardzo źle, wynajmiemy opiekunkę. Ale mieszkać musimy osobno. Dystans to podstawa dobrych relacji. — Szczególnie z własną mamą — zażartował. *** Anna Leonidówna oczywiście poczuła żal do syna i synowej. Okazało się, iż już wcześniej wyrzuciła lokatorów z mieszkania, bo była pewna, iż syn z rodziną się wprowadzi. Przez miesiąc dręczyła Denisa telefonami. Denis wytrzymał. Okazuje się, iż wcale nie tak trudno powiedzieć „nie”, kiedy trzeba.