Odkąd nasz syn ożenił się, przestał nas odwiedzać. Teraz niemal cały wolny czas spędza u swojej teściowej. Ona zawsze nagle czegoś potrzebuje, ciągle prosi go o pomoc. Nie mogłam sobie choćby wyobrazić, jak radziła sobie wcześniej, zanim jej córka wyszła za naszego syna.
Syn jest żonaty już ponad dwa lata. Po ślubie dzieci od razu zamieszkały osobno, w mieszkaniu, które kupiliśmy synowi, gdy wyjechał na studia do Krakowa. Od najmłodszych lat okazywaliśmy mu wsparcie i zrozumienie. Zanim jeszcze się ożenił, już mieszkał sam tak było wygodniej, bo miał blisko do pracy.
Nie powiem, żebym nie lubiła naszej synowej wydawało mi się jednak, iż Weronika była jeszcze za młoda, by być żoną, choć mój syn był od niej starszy tylko o dwa lata. Synowa często zachowywała się dziecinnie i bywała kapryśna. Mój syn był taki odpowiedzialny, aż się dziwiłam, jak poradzi sobie z nią przez życie.
Poznałam ją i jej matkę i wtedy zrozumiałam, z kim mam do czynienia. Chociaż teściowa mojego syna miała tyle lat co ja, zachowywała się jak nastolatka. Może spotkaliście kiedyś ludzi, którzy mimo wieku wciąż są dziecinni i bezradni? Taką dokładnie osobą była pani Barbara. Na dzień ślubu córki była już po szóstym rozwodzie.
Nie miałyśmy o czym rozmawiać. Żyła w swoim świecie i choć nie była wścibska, nasz kontakt ograniczał się jedynie do grzecznościowych życzeń z okazji wesela i tyle.
Pierwsze oznaki problemu pojawiły się tuż przed ślubem, bo synowa ciągle ciągnęła syna do swojej matki raz cieknący kran, raz przepalona żarówka, innym razem półka w kuchni spadła. Za pierwszym razem przymknęłam oko przecież nie miała komu powierzyć takich spraw, więc pomoc młodego mężczyzny była na miejscu.
Jednak z biegiem czasu te awarie nie znikały wręcz przeciwnie, pojawiały się coraz częściej. Nasz syn coraz rzadziej odwiedzał rodziców, wszystko tłumaczył tym, iż muszą jechać do mamy Weroniki. choćby święta zaczęli spędzać tam, a u nas siedziałam tylko ja z mężem i moją teściową panią Haliną.
Najpierw było mi po prostu przykro, iż syn przestał bywać na rodzinnych uroczystościach, ale kiedy zaczął odmawiać pomocy własnym rodzicom, bolało jeszcze bardziej.
W tym czasie kupiliśmy nową lodówkę i poprosiłam syna, żeby pomógł nam ją wnieść do mieszkania. Zgodził się, ale tuż przed terminem zadzwonił i powiedział, iż jednak nie może, bo z żoną muszą jechać do jej mamy tym razem pralka cieknie.
Zadzwoniłam do niego jeszcze raz, ale usłyszałam przez telefon Weronikę, jak mówi: Twoi rodzice nie mogą wynająć ekipy do wnoszenia?. W końcu syn się zjawił, ale był wyraźnie zły.
Tato, czemu nie mogłeś wynająć chłopaków do tej lodówki? Musiałem wszystko dźwigać sam!
Wtedy pomyślałam czemu jego teściowa nie zadzwoni po fachowca? Może ona żyje w innym świecie, gdzie hydraulików nie ma? Syn tłumaczył, iż tam, gdzie teściowa, zawsze fachowcy oszukują i nic nie naprawiają, tylko kasują złotówki.
Mąż nie wytrzymał i rzucił: jeżeli Barbara nie ogarnia spraw technicznych, to jest za to świetną pasterką bo potrafi doskonale poganiać swoje owieczki. Syn się obraził na ojca i wyszedł. Wtedy nie odezwałam się słowem, czułam, iż mąż ma rację bo nowa rodzina nieustannie wykorzystuje naszego syna. Dla nich jest hydraulikiem, elektrykiem, złotą rączką, a dla nas zapomina, gdzie mieszkamy.
Po tej kłótni syn ponad dwa tygodnie nie odzywał się do ojca. A mój mąż nie zamierzał pierwszy wyciągać ręki do zgody. Czuję się rozdarta wiem, iż mąż miał rację, ale równie dobrze mógł to powiedzieć delikatniej. Teraz syn jest obrażony na ojca i nie chce się z nim widywać, a ja nie zamierzam stracić syna z błahego powodu.
Mąż trzyma się swojego, syn również: zapowiedział, iż nie odezwie się do ojca, dopóki ten nie przeprosi. W tym układzie tylko teściowa syna może być zadowolona.
Czasem życie stawia nas w sytuacjach, w których trzeba szukać równowagi między własnymi uczuciami a relacjami z bliskimi. W rodzinie najważniejsze są zrozumienie i szacunek czasem lepiej ustąpić i wyciągnąć dłoń na zgodę, by nie tracić tego, co najcenniejsze: miłości i bliskości.
