Teściowa podarowała mi na okrągłe urodziny krem przeciwzmarszczkowy i wagę. Jednak tym razem „niespodzianka” nie pojawiła się na przyjęciu… choćby nie przypuszczała, gdzie będzie na nią czekać… musiała natychmiast wyjść

Dzisiaj znowu wracam myślami do swojego ostatniego jubileuszu miał być wieczorem moich drobnych zwycięstw. Awansowałam właśnie w pracy, razem z Januszem w końcu spłaciliśmy kredyt na mieszkanie w Warszawie i czułam się naprawdę na fali. Myślałam, iż ten wieczór będzie pełen życzliwości i ciepłych słów. Wszystko wskazywało na miły czas aż do momentu, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi i do naszego mieszkania wkroczyła moja druga mama, czyli Teodozja Nowak.

Teściowa ma wyjątkowy dar potrafi komplementować w taki sposób, iż człowiek od razu ma ochotę schować się w łazience i zetrzeć z siebie uczucie zażenowania. Och, jaka odważna sukienka jak na takie biodra, O, chyba schudłaś… Praca daje ci się we znaki?. Jej troska zawsze ma w sobie nutkę kąśliwości. Tym razem jednak wzniosła się na wyżyny swojej kreatywności.

Goście zasiedli już przy stole, pojawiały się życzenia, barszcz i pierogi pachniały na stole, a w powietrzu wisiała radosna, lekko sztywna atmosfera prezentacji podarunków. Było trochę niezręcznie, ale w końcu sympatycznie. Teściowa wstała, poprosiła wszystkich o uwagę i jak to ona zaczęła swoje długie, wielce uczone przemówienie.

Rozważała jak to kobiece piękno wymaga pielęgnacji, bo inaczej więdnie, jak to w życiu ważna jest zadbana i pełna wigoru żona, a czas mija nieubłaganie. A ja już wiedziałam: zaraz będzie specjalny prezent.

Wręczono mi torebkę. Rozpakowuję papiery, a tam dwie paczki. Pierwsza… waga łazienkowa, druga zestaw kremów z napisem 45+. Głębokie odmłodzenie skóry dojrzałej. Efekt przeciwzmarszczkowy. Czułam jak robi się głucho. Janusz aż poczerwieniał, tak chętnie schowałby się pod stół. Goście spoglądali na siebie niepewnie, wykrzywiając usta w napiętych uśmiechach. A Teodozja niemal promieniała:

To, córeczko, na przyszłość! Zapobiegawczo zawsze lepiej. A waga… sama mówiłaś, iż po świętach dżinsy trochę przyciasne. Troska matki!

Uśmiechnęłam się z wysiłkiem. Dziękuję, wymamrotałam, gwałtownie chowałam pudła pod stół, choć wieczór w środku już się dla mnie skończył. Próbowałam zachować fason, ale w środku aż się gotowałam z upokorzenia i złości.

A jednak nie zrobiłam awantury. Wagi nie wyrzuciłam choć przez chwilę miałam ochotę wyrzucić je przez okno z czwartego piętra. Krem postawiłam widocznie w łazience, nie zamierzając go używać. Teodozja za każdym razem, gdy nas odwiedzała, rzucała z satysfakcją okiem na swoje prezenty i pytała:
Używasz?

Trzymam na specjalną okazję odbijałam spokojnie.

Po cichu czekałam, aż nadarzy się okazja się odwdzięczyć. Urodziny Teodozji pięćdziesiąte piąte poważna sprawa, okazja idealna, aby delikatnie przypomnieć, iż nie muszę pokornie przyjmować troski.

Długo rozmyślałam nad odpowiednim rewanżem. Wręczyć tonometr i krem na przebarwienia uznałam za zbyt oczywiste od razu wyszłoby, iż mnie jej życzliwość dotknęła. Musiałam wymyślić coś bardziej eleganckiego, wyrafinowanego, a przy tym celnego.

I uświadomiłam sobie, gdzie tkwi najsłabsze miejsce mojej teściowej. To nie wiek, figura czy zdrowie. To jej język. To zamiłowanie do pouczania. Krytykowania. Wtrącania się niemal we wszystko, od wyboru zasłon po sposób krojenia marchewki.

Poszłam więc do księgarni i znalazłam perełkę piękne, wydane w twardej okładce dzieło: Sztuka milczenia. Jak trzymać język za zębami i ocalić rodzinne relacje. Z jeszcze słodszym podtytułem: Praktyczne porady dla tych, którzy nie mogą się powstrzymać od dawania rad.

Na deser dokupiłam lupę, elegancko oprawioną, jak z dawnych czasów.

Przyszedł dzień urodzin. Rodzinny obiad w restauracji cała familia, znajomi, koledzy z pracy. Teodozja w swoim żywiole rozświetlona, promienieje jako gwiazda wieczoru.

Przyszła nasza kolej z Januszem na składanie życzeń. On, jak zwykle wyważony, wręczył jej voucher do SPA trzeba być taktownym w końcu choćby z teściową. A potem przyszła moja kolej. Uśmiechnęłam się i wręczyłam jej estetycznie zapakowaną paczuszkę.

Pani Teodozjo, to ode mnie. Na rozwój ducha.

Otwierała powoli, celebrując uwagę zgromadzonych. Najpierw wyjęła lupę.

Ach, jaka ładna… Tylko po co mi lupa? Przecież widzę doskonale.

Delikatnie się uśmiechnęłam.
By mogła Pani jeszcze lepiej dostrzegać zalety innych, nie tylko ich wady.

Goście uprzejmie się zaśmiali. Teściowa speszona rozpakowała dalej… i wyjęła książkę. Przeczytała tytuł cicho, potem na głos, jakby nie wierzyła:
Jak trzymać język za zębami

Spojrzała na mnie.
To książka? wydusiła drżącym głosem.

Tak, Pani Teodozjo odpowiedziałam głośno i spokojnie. Skoro na moim jubileuszu tak subtelnie zasugerowała mi Pani dbanie o wygląd, ja pomyślałam, iż na pięćdziesiąte piąte urodziny przyszła pora zadbać o harmonię rodzinną i rozwój wewnętrzny. Przyda się Pani jak mnie przydał się krem przeciwzmarszczkowy.

Teściowa pobladła, ale nie mogła zrobić sceny. Tylko sucho rzuciła:
Dziękuję. Bardzo… oryginalnie.

Odłożyła podarek jak coś żywego i nieprzyjemnego.

Nie, nie przestaliśmy się kontaktować. I nie doszło do żadnej rodzinnej awantury. Stało się coś ciekawszego zasady gry się zmieniły.

Tej nocy zrozumiała, iż to już jest gra w duetach, i iż na każdą złośliwość odpowiem równie celnie. Przez pierwsze tygodnie dzwoniła wyłącznie do Janusza, ze mną rozmawiała sztywno, oficjalnie, oschle. Ale powoli stało się coś niesamowitego nieproszonych rad i docinków zaczęło ubywać.

Przestała komentować moją wagę, nie wypominała jedzenia. A gdy tylko zaczynała cokolwiek sugerować, patrzyłam na nią uważnie i pytałam:
Pani Teodozjo, jak postępy z książką? Dotarła już Pani do rozdziału o takcie?

I natychmiast milkła.

Teraz waga łazienkowa pokrywa się kurzem na pawlaczu. Krem przeciwzmarszczkowy wykorzystałam do nawilżania pięt, świetnie zadziałał. Dziękuję bardzo. A książkę zobaczyłam niedawno na jej szafce nocnej. Była tam zakładka, mniej więcej w połowie.

Wygląda na to, iż działa.