Teściowa Anna Pietrowna siedziała w kuchni i patrzyła, jak mleko na kuchence cicho się gotuje. Już trzeci raz zapomniała je zamieszać i za każdym razem orientowała się za późno: mleko kipiało, zalewało płytę, a ona z irytacją wycierała wszystko ścierką. W takich chwilach szczególnie mocno czuła, iż problem nie tkwi w samym mleku. Po narodzinach drugiego wnuka wszystko w rodzinie jakby się rozsypało. Córka była zmęczona, chudła, rozmawiała coraz mniej. Zięć wracał późno, jadł w milczeniu, czasem od razu szedł do pokoju. Anna Pietrowna to widziała i myślała: jak to możliwe, żeby zostawiać kobietę samą? Mówiła. Najpierw delikatnie, potem coraz ostrzej. Najpierw do córki, potem do zięcia. A potem zauważyła coś dziwnego: po jej słowach wcale nie robiło się lżej, przeciwnie – ciężej. Córka broniła męża, zięć stawał się ponury, a ona wracała do siebie z poczuciem, iż znowu zrobiła coś nie tak. Tego dnia poszła do księdza nie po radę, a raczej dlatego, iż już nie miała dokąd uciec ze swoim uczuciem. – Chyba jestem złą teściową – powiedziała, patrząc w podłogę. – Wszystko robię nie tak. Ksiądz siedział przy biurku i pisał coś. Odłożył długopis. – Dlaczego tak pani myśli? Anna Pietrowna wzruszyła ramionami. – Chciałam pomóc. A wychodzi na to, iż tylko wszystkich złoszczę. Ksiądz spojrzał na nią uważnie, ale bez surowości. – Nie jest pani zła. Jest pani zmęczona. I bardzo zatroskana. Westchnęła. To brzmiało jak prawda. – Martwię się o córkę – powiedziała. – Po porodzie bardzo się zmieniła. A on… – machnęła ręką. – Jakby nie zauważał. – A widzi pani, co on robi? – zapytał ksiądz. Anna Pietrowna zamyśliła się. Przypomniała sobie, jak w zeszłym tygodniu zmywał cicho naczynia, myśląc, iż nikt nie widzi. Jak w niedzielę wyprowadzał wózek, choć było widać, iż ledwo stoi na nogach. – Robi… chyba… – powiedziała niepewnie. – Ale nie tak, jak powinien. – A jak powinien? – zapytał spokojnie ksiądz. Anna Pietrowna chciała od razu odpowiedzieć, ale nagle zdała sobie sprawę, iż nie wie. W głowie miała tylko: więcej, częściej, uważniej. Ale co konkretnie – trudno jej było powiedzieć. – Chcę po prostu, żeby jej było lżej – powiedziała cicho. – To właśnie sobie powtarzajcie – odparł lektor ksiądz łagodnie. – Nie jemu, a sobie. Spojrzała na niego pytająco. – Jak to? – Bo teraz walczy pani nie tyle o córkę, co z jej mężem. A walka to napięcie. To wyczerpuje wszystkich. Panią i ich. Anna Pietrowna długo milczała. Wreszcie zapytała: – Co mam więc robić? Udawać, iż wszystko jest dobrze? – Nie – odpowiedział ksiądz. – Po prostu rób to, co naprawdę pomaga. Nie słowa, a czyny. Nie przeciw komuś, tylko dla kogoś. W drodze do domu rozważała te słowa. Przypomniało jej się, jak kiedyś, gdy jej córka była mała, nie wygłaszała kazań, tylko po prostu siadała obok, kiedy ta płakała. Dlaczego teraz jest inaczej? Następnego dnia poszła do nich bez zapowiedzi. Przyniosła zupę. Córka była zaskoczona, zięć skrępowany. – Na chwilę tylko – powiedziała Anna Pietrowna. – Pomogę wam trochę. Posiedziała z dziećmi, gdy córka spała. Wyszła cicho, nie mówiąc ani słowa o tym, jak im ciężko i jak powinni żyć. Za tydzień przyszła znowu. I za kolejny tydzień także. Wciąż widziała, iż zięć nie jest ideałem. Ale zaczęła dostrzegać coś jeszcze: jak delikatnie bierze młodszego na ręce, jak wieczorem okrywa córkę kocem, sądząc, iż nikt nie patrzy. Pewnego dnia nie wytrzymała i zapytała go w kuchni: – Ciężko ci teraz? Zdziwił się, jakby nikt go nigdy o to nie pytał. – Ciężko – odpowiedział po chwili. – Bardzo. I nic więcej. Ale od tamtej pory zniknęła między nimi jakaś ostra granica, która wisiała w powietrzu. Anna Pietrowna zrozumiała: oczekiwała od niego jednego – żeby się zmienił. A powinna była zacząć od siebie. Przestała obgadywać zięcia z córką. Gdy ta się żaliła, nie mówiła już: „A nie mówiłam”, tylko słuchała. Czasem zabierała wnuki, żeby córka mogła odpocząć. Czasem dzwoniła do zięcia i pytała, jak się trzyma. To było trudne. Dużo łatwiej było się złościć. Ale z czasem w domu zrobiło się ciszej. Nie lepiej, nie idealniej – ciszej. Bez nieustannego napięcia. Pewnego dnia córka powiedziała: – Mamo, dziękuję, iż teraz jesteś z nami, a nie przeciwko nam. Anna Pietrowna długo myślała o tych słowach. Zrozumiała coś prostego: pojednanie to nie moment, kiedy ktoś przyznaje się do winy. To moment, kiedy ktoś pierwszy przestaje walczyć. Wciąż pragnęła, by zięć był bardziej uważny. To się nie zmieniło. Ale pojawiło się coś ważniejszego: by w rodzinie panował spokój. I za każdym razem, gdy brała górę dawna złość, żal, chęć powiedzenia czegoś ostrego, pytała siebie: Czy wolę mieć rację, czy wolę, żeby im było łatwiej? Odpowiedź prawie zawsze podpowiadała, co robić dalej.