To nie jest w porządku! W końcu to jego mama! Może ją zabrać do własnego domu! Takie komentarze słyszę od bliskich mojego męża. Wiem, iż także moi przyjaciele mają podobne zdanie, choć nikt nie mówi mi tego wprost. Powodem tego wszystkiego jest sytuacja z teściową.
Barbara ma 83 lata, waży ponad sto kilogramów i często choruje. Dlaczego nie zabierzesz Barbary do siebie? pytał mnie kuzyn parę lat temu. Pomagasz jej codziennie, to dobrze, ale jeżeli coś stanie się nocą? Ciężko jej samej. Przecież Twój Daniel jest jej jedynym oparciem.
Jest jasne, iż babcia powinna być pod opieką jedynego syna, jego żony i ich jedynego wnuka. Od pięciu lat Barbara nie opuściła mieszkania ani razu. Bolą ją nogi, a nadwaga uniemożliwia poruszanie się. Wszystko zaczęło się trzydzieści lat temu. Wtedy teściowa była energiczna, młoda, zdrowa i stanowcza.
Kogo mi tu przyprowadziłeś? oburzyła się matka mojego przyszłego męża, Daniel. Dla tego poświęciłam całe swoje życie?
Po tych słowach odeszłam w milczeniu do autobusu. W tamtym czasie matka mojego męża mieszkała w prestiżowej podwarszawskiej dzielnicy, w dużym, pięknym domu. Jej mąż miał poważną pozycję, dzięki czemu Barbara żyła długo dostatnio, choćby po jego śmierci. Tamtego dnia Daniel dogonił mnie i wrócił ze mną. Miałam szczęście do męża: nie słuchał swojej matki bezkrytycznie, choć ją szanował. Starał się mnie pocieszyć i tłumaczył, iż taki właśnie ma charakter.
Po ślubie zaczęliśmy odkładać na własne mieszkanie. Daniel wyjechał do pracy i nie było go przez pół roku. W ciągu następnych lat udało nam się kupić dom, który następnie wykończyliśmy. Barbara nie odwiedzała nas zbyt często. Zdołała wszystkim opowiadać głupoty na mój temat Danielowi i znajomym. Twierdziła, iż nie pozwalam mu pomagać matce. Jak to nie pozwalam? I tak dalej.
Zdecydowała się przenieść do miasta, ale pieniądze z sprzedaży domu okazały się niewystarczające. Sugerowała, żebyśmy dorzucili się i obiecała, iż mieszkanie przekaże w spadku naszemu synowi, jej wnukowi. Kiedy jednak doszło do spotkania u notariusza, zmieniła zdanie i stwierdziła, iż mieszkanie zapisze sobie, bo podobno babcie często zostają bez dachu nad głową. Potem uznała, iż zapisze je temu, kto będzie o nią dbał na starość. Chciała być panią domu! Twierdziła, iż ją oszukamy i zostanie z niczym.
Od tego czasu minęło prawie dwadzieścia lat. W całym kancelarii notarialnej słyszało się jej jęki i było nam bardzo nieprzyjemnie. Zrezygnowaliśmy z pomocy. Przeprowadziła się niemal natychmiast i nie pozwoliła nam choćby zrobić drobnych remontów. Mieszkała tam miesiąc i zaczęła narzekać wszystko stare, rozpada się, psuje. Obwiniała mnie o wszystko: znalazłam jej złe mieszkanie i chciałam ją oszukać.
Barbara uwielbiała dzieci swojego kuzyna, a swojego wnuka ignorowała. Udawała, iż nie pamięta jego urodzin! Kilka lat temu teściowa całkowicie podupadła na zdrowiu. Przytyła tak bardzo, iż trudno jej się było poruszać po mieszkaniu. Przynosiłam jej zdrowe jedzenie, zalecane przez lekarza. Barbara jednak przeklinała i odmawiała jedzenia, twierdziła, iż tylko kuzynka ją dobrze karmi, a ja ją głodzę.
W zeszłym roku mąż zaczął mnie prosić, bym zabrała ją do nas. Według niego, mama zrozumiała wszystko i zaczęła słuchać lekarzy.
Dobrze zgodziłam się, ale postawiłam warunki: kuchnia wyłącznie dla mnie, gotuję tylko ja i decyduję co jemy, żadnej wizyty kuzynów.
Teściowa była oburzona i nie chciała się przeprowadzić, bo wyobrażała sobie, iż będzie przyjeżdżać i rządzić w naszym domu. Ale u nas jest tylko jedna prawdziwa pani domu i to jestem ja! Musiałam ją odwiedzać, sprzątać, gotować, a czasem choćby zostawać na noc. Ulubiona kuzynka okazywała troskę tylko przez telefon.
Teściowa narzekała przez telefon, iż ją głodzę: nie daję jej słodyczy ani kiełbasy. Prosiła, żebym przyszła i przyniosła jej ciasto. Ale kuzynka, powołując się na brak czasu, odwlekała wizyty, choć mieszkała trzy razy bliżej niż ja. Przyjeżdżała tylko raz na miesiąc, zawsze z czymś niezdrowym, podczas gdy ja codziennie opiekowałam się teściową.
Pewnego dnia teściowa zadzwoniła do kuzynki i skarżyła się, iż zginął jej naszyjnik i krzyżyk. Oznajmiła, iż obie odwiedziłyśmy ją tamtego dnia, ale jest pewna, iż to ja je zabrałam.
Bez słowa położyłam jedzenie na jej stole i znalazłam łańcuszek oraz krzyżyk, które spadły z szafki nocnej. W domu opowiedziałam wszystko Danielowi i zdecydowaliśmy, iż więcej jej nie odwiedzę. Zaproponowałam, żeby oddać ją do domu spokojnej starości. Daniel się zgodził.
