Śnieg sypał od samego świtu.
Mokre, ciężkie płaty wciskały się w jezdnię.
Trasa zmieniła się w śliską serpentynę.
Ola siedziała w czarnym SUV-ie męża.
Patrzyła przez szybę, ale nic nie widziała.
W piersi miała lodowaty węzeł.
W uchu słyszała głos prawniczki.
– Wspólny majątek dzieli się po równo, pani Aleksandro – mówiła kobieta w telefonie.
– Ale mieszkanie kupione przed ślubem zostaje przy mężu.
– choćby jeżeli pani tam mieszkała siedem lat.
Ola odłożyła telefon na kolana.
Siedem lat. Tyle czasu zamieniała to mieszkanie w dom.
Wybierała tapety, firanki, lampy.
Gotowała, prała, znosiła jego ciężki charakter.
A wszystko to było w cudzej twierdzy.
Teraz, po jego nocnej zdradzie, została z niczym.
Z pensją nauczycielki i walizką ubrań.
– No i co tam wymyślił twój adwokat? – zapytał Sergiusz, prowadząc samochód.
Na jego twarzy był uśmiech zadowolenia.
– Mieszkanie jest twoje. Dla mnie nic – powiedziała sucho.
– A myślałaś, iż dopiszę cię do aktu? – zaśmiał się.
– Wszystko przewidziałeś… – wyszeptała.
– Życie trzeba umieć ułożyć, kochanie.
– Zawieź mnie do domu. Spakuję się i wyjdę.
– Do domu? To mój dom.
Zjechał nagle na pobocze, poza miastem.
Wokół tylko śnieg, ciemność i pędzące tiry.
– Wysiadaj. Przewietrz się.
– Zwariowałeś? Jest minus dwadzieścia! – krzyknęła.
– WYSIADAJ! – wrzasnął i otworzył zamki.
Szarpnął ją za ramię, uderzył pięścią w skroń.
Wyciągnął ją z auta jak worek.
Upadła na lód, uderzając kolanem w barierkę.
Samochód odjechał, zostawiając ją w śniegu.
Leżała chwilę, nie mogąc się podnieść.
Łzy mieszały się ze śniegiem na twarzy.
Miała na nogach tylko kapcie.
Telefon był rozładowany, ładowarka została w jego mieszkaniu.
Wokół nikogo, tylko szum samochodów.
Zrozumiała, iż on chciał, by zamarzła.
Musiała iść. Po prostu przed siebie.
Z każdym krokiem bolało rozbite kolano.
Po dziesięciu minutach nie czuła już policzków.
Myślała tylko: „On teraz baluje z kolegami”.
I miała rację.
Sergiusz siedział w drogim SPA z Witkiem i Szymonem.
– Mieszkanie wybronione? – spytał Witek, podając kieliszek.
– Sama wyszła z mojej ziemi, przewietrzyć się pojechała – zaśmiał się Sergiusz.
Opowiadał o adwokacie, o jej minie, o trasie.
– Dobrze, Sergiuszu! Baba musi znać miejsce! – rechotali kumple.
Pili, jedli steki, czuli się jak panowie świata.
Pod spodem jednak coś go gryzło.
Przypomniał sobie jej wzrok przed ciosem.
Nie był to strach. Była to pustka.
Jakby odeszła, zanim ją wyrzucił.
Odgonił tę myśl i wypił kolejny kieliszek.
Impreza skończyła się po trzeciej w nocy.
Taksówka zawiozła go do mieszkania – teraz tylko jego.
Z trudem otworzył drzwi, zapalił światło w korytarzu.
I zamarł.
W mieszkaniu panował idealny porządek.
Ale wszystko, co było jej, zniknęło.
Zdjęcia, poduszki, które szyła, jej książki.
Nawet fiołki z parapetu przepadły.
Zabrała tylko to, co było jej albo co wybrała.
Firanki koloru zwiędłej róży – zniknęły.
Ze ścian zostały tylko czyste prostokąty po plakatach.
W kuchni nie było jej przypraw, kubków, noży.
Została tylko śruba wystająca z kafli.
Poszedł do sypialni – jej połowa szafy pusta.
Nawet połowę poduszek zabrała, bo to ona je wybierała.
W łazience nie było jej szamponów, dywanika.
Usiadł na podłodze w salonie i patrzył na pustą ścianę.
Meble zostały, ale ciepło zniknęło.
Dusza tego mieszkania przepadła.
Przypomniał sobie jej ostatni wzrok.
Nie było w nim żalu. Był tylko chłodny rachunek.
Taki, jaki miał on sam.
Zrozumiał, iż ona nie planowała marznąć.
Ona planowała coś innego.
I to „coś innego” właśnie się zaczęło.
