ŚLUB W NIEZWEZWANYM ŚWIECIE

Pamiętam, iż kiedyś, dawno temu, pośród gwaru warszawskich ulic, Łukasz Nowak poślubił Jadwiga z premedytacją, aby zranić serce Bogusławy. Chciał udowodnić, iż nie cierpi po jej zdradzie. Z Haliną był związany prawie dwa lata, kochał ją po uszy, gotów był niebo przygiąć i całe życie dopasować do jej marzeń. Wydawało mu się, iż wszystko zmierza ku ślubowi, ale jej ciągłe unikanie rozmów o małżeństwie podrażniało go.

Po co nam teraz ślub? Nie skończyłam jeszcze studia, a ty w firmie ani ryby, ani mięsa. Nie masz ani porządnego samochodu, ani własnego lokum. I szczerze mówiąc, nie chcę mieszkać z twoją siostrą w jednej kuchni. Gdybyśmy nie sprzedali tego domu, żylibyśmy spokojnie, nie znając problemów takie słowa często słyszał od Bogusławy.

Łukasz poczuł żal, ale nie mógł zaprzeczyć prawdzie w jej słowach. On i Zofia, jego siostra, wciąż mieszkali w mieszkaniu rodzinnym, a biznes dopiero rozpoczynał się po ciężkim roku. Łukasz był jeszcze studentem ostatniego roku, więc musiał przejąć stery, nie czekając na dyplom. Sprzedali dom za zgodą Zofii, by uratować sprawę rodziców. Po pół roku nagromadziły się liczne długi, a oboje wciąż studiowali. Sprzedaż pozwoliła spłacić wszystkie zobowiązania, uzupełnić zapasy w sklepie i odłożyć kilka złotych na czarną godzinę.

Bogusława twierdziła, iż trzeba żyć tu i teraz, a nie czekać na wyimaginowane jutro. Gdyby wszystkie troski spoczywały na barkach rodziców, wydawało się to proste. Łukasz stał się nagle dorosły z obowiązkami wobec siostry, firmy i domu. Wierzył, iż wszystko się ułoży: dom, samochód, ogród.

Nic nie zapowiadało nadciągającej burzy. Umówili się na seans w kinie, a Halina poprosiła, by nie podjeżdżał sama dojedzie. Łukasz czekał na przystanku, gdy nagle zobaczył, jak podjeżdża drogim samochodem. Wysiadła, podała mu jakąś książkę i rzekła:

Przepraszam, nie możemy już być razem. Wychodzę za mąż i odjechała.

Łukasz zaniemówił. Co mogło się stać za te kilka dni jej nieobecności? Gdy wrócił do domu, Zofia odczytała to z jego twarzy:

Już wiesz?

Skinął głową.

Wychodzi za bogatego. Prosiła mnie, żebym był świadkiem, a ja odmówiłem. Zdradziła nas! Kręci się przy nim za moimi plecami

Łukasz objął siostrę i pogłaskał ją po głowie:

Spokojnie. Niech jej będzie dobrze. My będziemy jeszcze lepsi.

Następny dzień zamknął się w pokoju. Zofia namawiała go, by wyszedł:

Chodź, choćby po naleśniki

Do wieczora Łukasz wyszedł z płomieniem w oczach:

Pakuj się.

Dokąd? Co wymyślasz?

Poślubię pierwszą, co się zgodzi odparł chłodno.

Nie tak! To nie tylko twoje życie błagała Zofia.

Nie wyjdziesz odparł pójdę sam.

W parku tłumy ludzi przechadzały się po alejkach. Jedna dziewczyna kręciła palcem przy skroni, inna uciekła przerażona. Trzecia spojrzała mu w oczy i rzekła tak.

Jak się nazywasz, piękna?

Jadwiga.

Musimy uczcić zaręczyny! wyciągnął ją i Zofię do kawiarni.

Stolik zastał niewygodna cisza. Zofia nie wiedziała, co powiedzieć, a w głowie Łukasza szalały myśli o zemście. Postanowił, iż wesele odbędzie się dwudziestego piątego dnia miesiąca.

Pewnie jest poważny powód, iż proponujesz nieznajomej przerwała Jadwiga. jeżeli to impulsywna decyzja, nie mam pretensji i pójdę.

Nie. Dałaś już słowo. Jutro składamy wniosek i jedziemy poznać twoich rodziców.

Łukasz mrugnął:

Najpierw przejdźmy na ty.

Miesiąc przed ślubem spotykali się codziennie, rozmawiali, poznawali się lepiej.

Dlaczego tak postąpiłaś? zapytała kiedyś Jadwiga.

Każdy ma w szafie swoje szkielety odparł, unikając odpowiedzi.

A ty? Dlaczego się zgodziłaś?

Wyobrażałam sobie księżniczkę, którą książetatko wydaje za pierwszego napotkanego. W bajkach zawsze dobrze się kończy: Mieszkali długo i szczęśliwie. Chciałam tego przetestować.

W rzeczywistości nie było to proste. Wielka miłość zostawiła po sobie złamane serce i niewielkie straty w oszczędnościach, ale nauczyła go rozróżniać ludzi. Zawodnicy, co kręcili się wokół niej, Jadwiga odpychała od pierwszego wejrzenia. Nie szukała jednego, ale mądrego, samodzielnego mężczyzny, zdolnego do czynów. W Łukaszu dostrzegła determinację i powagę. Gdyby miał siostrę zamiast przyjaciół, Jadwiga przeszła by obok, nie zatrzymując się.

Więc jakaś to księżniczka? zapytał Łukasz, patrząc na nią zamyślony. Nieśmiała, piękna jak Zosia czy żabkaksiężniczka?

Całuj dowiesz się uśmiechnęła się.

Ale pocałunków nie było, nic więcej się nie wydarzyło.

Łukasz sam zajmował się przygotowaniami. Jadwiga wybierała spośród jego propozycji, choćby suknię i welon kupował on sam.

Będziesz najpiękniejsza powtarzał.

W urzędzie stanu cywilnego, oczekując na uroczysty wpis, niespodziewanie spotkali Bogusławę i jej narzeczonego. Łukasz wystarczyło uśmiechnąć się:

Pozwól, iż Cię przywitam pocałował byłą w policzek. Bądź szczęśliwa z portfelem pełnym!

Nie rób z tego cyrku odparła nerwowo Macha.

Ona przyglądała się nowej wybrance Łukasza: dostojnej, pięknej, nie tylko ładnej, ale imponującej. Stała dumnie, niczym królowa. Macha czuła, iż przegrywa we wszystkim. Zazdrość pożerała jej duszę, szczęście uciekało. Czuła, iż popełniła błąd i nie dostanie tego, na co liczyła.

Łukasz odwrócił się do Jadwigi:

Wszystko w porządku powiedział wymuszonym tonem.

Jeszcze nie jest za późno, by się wycofać szepnęła.

Nie. Gramy do końca.

W sali rejestracji, patrząc w smutne oczy już żony, Łukasz pojął, co uczynił.

Zrobię ci szczęście wymówił, wierząc własnym słowom.

Zaczęły się codzienne obowiązki rodzinne. Zofia i Jadwiga gwałtownie znalazły wspólny język, dobrze się dogadywały, uzupełniając się nawzajem. Impulsywna Zofia nauczyła się panować nad emocjami, a Jadwiga sprawnie organizowała dom i cicho sterowała wszystkim.

Jako wykształcona ekonomistka i specjalistka od księgowości, Jadwiga wprowadziła porządek w finansach. Po pół roku otworzyli drugi sklep, a później zorganizowali ekipę majsterkowiczów nie tylko sprzedawali materiały budowlane, ale też remontowali. Zyski rosły wielokrotnie.

Okazała się prawdziwą mądrością potrafiła przedstawić swoje pomysły tak, by Łukasz uważał je za własne. Wydawało się, iż życie ma płynąć spokojnie, ale Łukasz odczuwał brak tego szalonego dreszczyku, który miał z Haliną. Wszystko było wymierzone, przewidywalne, ciche. Rutyna to jak kałamarz, co wciąga, jak wicher. Nie lubię tego tym wszystkim już powiedziałem myślał.

Dzięki staraniom Jadwigi podjęli się budowy domków pod klucz. Pierwszy dom wybudowali dla siebie. Im lepiej szły sprawy, tym częściej Łukasz wspominał Bogusławę: Gdyby nie trochę wytrzymać zobaczyłbym, jaką mam teraz furę. A dom to nie chatka, a pałac! dumnie mawiał. Coraz częściej myślał: A co, gdyby.

Jadwiga zauważała, jak męczy się mąż. Pragnęła być kochaną, ale serca nie da się rozkazać, zwłaszcza obcego. Nie wszystkie bajki mają szczęśliwe zakończenie rozmyślała gorzko, ale nie traciła nadziei, bo imię zobowiązuje.

Zofia też obserwowała brata.

Stracisz więcej niż znajdziesz rzekła, łapiąc go przy profilu w mediach społecznościowych.

Nie wtrącaj się! odparł Łukasz.

Olga (tak przybrała Zofia) spojrzała surowo:

Głupcze, Jadwiga cię naprawdę kocha, a ty grasz w gry!

Tylko tego mi brakowało by dziecko mi rozkazywało gniewał się Łukasz. Coraz mocniej pchało go to do Bogusławy. Napisał do niej.

Macha skarżyła się, iż jej życie prywatne nie układa się. Mąż ją wyrzucił, nie zostawił nic. Nie skończyła studiów, nie ma stałej pracy, nie wróciła do rodziców, mieszka w wynajmowanym mieszkaniu w Łodzi.

Kilka dni Łukasz wahał się: Czy jechać? Czy nie? ale okoliczności zmusiły go, iż został w domu sam na kilka dni, bo Jadwiga pojechała odwiedzić chorej babci na wieś. W końcu podjął decyzję, umówił się na spotkanie. Latał na miejski pociąg, nie zważając na znaki. Serce mu drżało, wyobrażał sobie, co powie, dokąd pójdą razem.

Rzeczywistość okazała się brutalna

Jakiś piękniutko, rzuciła mu Bogusława na szyję.

Zapach nieumytego ciała uderzył w nos. Odsunął się z pogardą:

Ludzie patrzą.

A mnie to nie obchodzi! zaśmiała się.

Krótkie spódniczki, tani makijaż, perfumy wątpliwej jakości Ta wulgarna kobieta przewyższała pod każdym względem Jadwigę: A przecież taką była zawsze. Co mi umknęło? dręczył go, obserwując, jak była kochanka pije piwo.

Daj pieniądze, oddam ci zakręciła się Macha, oblizując wargę.

Łukasz nie wiedział, jak się od niej uwolnić.

Przepraszam, mam sprawy wstał od stołu.

Spotkamy się jeszcze? zapytała.

Nie sądzę, przywołał kelnera. Rachunek, proszę.

Chcę jeszcze posiedzieć wtrąciła Macha.

Niech dziewczyna wypije w ramach tej kwoty w kieszeni kelnera wypadła duża banknot.

Młodzieniec skinął ze zrozumieniem. Na drodze powrotnej jechał na granicy dopuszczalnej prędkości.

No i głupiec, wykrzyknął na siebie. Zofia miała rację! Po co to wszystko rozpoczynałem? Chyba nie na darmo pojechałem.

Ani raz nie nazwałem żonę Jadwigą. Nie mam nikogo bliższego i droższego nagle zahamował, uświadomiwszy sobie to. Przez pięć minut siedział, przewijając w myślach lata od ślubu.

Widział przed sobą twarz żony, jej niebieskie oczy pełne blasku, delikatną zmarszczkę przy nosie, wspominając, jak Jadwiga uśmiecha się przy jego przybyciu, jak delikatnie rozciera mu włosy długimi, zadbanymi palcami.

Obiecałem uczynić ją szczęśliwą odwrócił się, ruszył samochodem i po dwadzieścia kilometrach wyruszył w stronę wiejskiej drogi.

Tydzień to za długo. Nie wytrzymałem dwóch dni bez ciebie rzekł, gdy Jadwiga wybiegła mu naprzeciw z domu babci.

Już jesteś szaleńcem zaśmiała się przez łzy.

Jadwiga, kochana moja szepnął jej w ucho, a oboje zaszalejeły od szczęściaWspólnie patrzyli w zachód słońca, wiedząc, iż każdy kolejny dzień będzie nowym rozdziałem ich wspólnego życia.