– Znowu przyjadą w sobotę? – mój głos zabrzmiał ostro.
– Umawialiśmy się, iż ten weekend będzie nasz.
Natalia siedziała przy stole, wpatrzona w zimną herbatę.
Palcami kręciła skrawek obrusu.
– Kinga zadzwoniła, mówi, iż się stęsknili – westchnąłem.
– Dwa tygodnie temu byli na majówce, Filip.
– To rodzina, nie mogę odmówić – odparłem twardo.
Natalia zakręciła kran, aż zapiszczał.
– Przyjeżdżają z pustymi rękami, zjadają wszystko, znikają – powiedziała cicho.
Mnie tak wychowano, iż rodzinie się pomaga.
– Sam zrobię zakupy, pozmywam po wszystkim – obiecałem.
Te słowa słyszała już setki razy.
Zawsze wracałem z chlebem, wodą i tanią wędliną.
Resztę płaciła i gotowała Natalia.
Byliśmy po ślubie sześć lat.
Mieszkanie było jej, po babci.
Ja spłacałem kredyt za auto, pomagałem rodzicom.
Ona była kierownikiem apteki, zarabiała dobrze.
Z jej pensji szło na dom, rachunki, wakacje.
Kinga, głośna i pewna siebie, traktowała ich mieszkanie jak darmową restaurację.
W piątek Natalia znów pchała wózek po Biedronce.
Kupiła mięso na schabowe, łososia, sery, warzywa, tort.
Zapłaciła prawie czterysta złotych.
Chciała te pieniądze na nowe botki.
Botki musiały poczekać.
Do domu wróciła sama, z ciężkimi siatkami, bez windy.
W sypialni usłyszała mój głos przez telefon.
Mówiłem na głośnomówiącym.
– Bierz te wczasy, promocja na Cypr! – trajkotała Kinga.
– Zapłaciliśmy z góry, prawie dziesięć tysięcy – chwaliła się.
– A mówiłaś, iż ciężko z premiami? – spytałem.
– Oszczędzamy u was, na łososiu i pieczeni – zaśmiała się. – Powiedz Natalii, niech będzie łosoś, Bartek szaleje za nim.
Natalia stanęła w korytarzu i wszystko zrozumiała.
Bez słowa weszła do kuchni.
Mięso schowała w zamrażarce, sery i łososia do nieprzezroczystego pojemnika.
Tort przekroiła na pół.
Blat został czysty, zlew pusty.
Wieczorem zjedliśmy zwykłą kaszę z kotletami.
O wizycie nie rozmawialiśmy.
Rano Natalia spała długo, potem czytała przy oknie z kawą.
Koło południa zajrzałem do pustego garnka.
– Nie gotujesz? Kinga ma być za godzinę – zapytałem zdziwiony.
– Dziś odpoczywam – odparła spokojnie.
– Ale czym nakarmimy gości?
– Masz portfel, sklep jest za rogiem.
Zaśmiałem się nerwowo, myśląc, iż żartuje.
– Słyszałam wczoraj waszą rozmowę, Filip. Całą – powiedziała chłodno. – Stołówka zamknięta. Na zawsze.
Zadzwonił domofon.
Kinga wpadła do kuchni w markowym dresie, za nią Wojtek i Bartek z telefonem w ręku.
– Czym to tu nie pachnie? Czekaliśmy na schabowe! – krzyknęła Kinga.
– Nie gotuję i nie będę – odparła Natalia.
– Jak to nie ma obiadu?! Mamy dziecko, musi jeść! – oburzyła się Kinga.
– Mogliście coś zjeść w domu – odparła Natalia z uśmiechem.
Wojtek usiadł ciężko na taborecie.
– Cały Ursynów przejechaliśmy dla pustego stołu?
– Usłyszałam wczoraj, Kinga, jak planujesz wakacje na moich zakupach – powiedziała Natalia spokojnie.
Kinga zbladła, potem poczerwieniała.
– Filip! Puściłeś mnie na głośnomówiący przy niej?! – wrzasnęła.
– Nie wiedziałem, iż stoi w korytarzu – wyjąkałem.
– I co z tego?! Jesteśmy rodziną, powinniście nas gościć! – krzyczała Kinga. – Skąpiradła!
– To mieszkanie jest moje, nie wasze – odparła Natalia twardo. – Wasze wizyty kosztowały mnie dziesięć tysięcy w trzy miesiące.
– Liczysz kęsy mojego syna?! – Kinga grała na litość.
Wojtek wstał, zacisnął pięść.
– Ty uważaj, gospodyni.
– Nie życzę sobie takiego tonu wobec mojej żony – powiedziałem stanowczo, zasłaniając Natalię.
– W jej mieszkaniu?! Pantoflarz jesteś, Filip! – zaśmiała się szyderczo Kinga.
Spojrzałem na siostrę inaczej niż kiedykolwiek.
Zobaczyłem arogancję, nie rodzinę.
Wstyd palił mi twarz.
– Moja żona nikomu nie jest służącą. Już nigdy nie będzie.
Kinga otworzyła usta, ale nic nie powiedziała.
– Przyjeżdżacie tylko żeby zjeść i zniknąć – dodałem cicho.
Wojtek szturchnął żonę, żeby już iść.
Bartek nie oderwał wzroku od telefonu przez całą kłótnię.
Drzwi trzasnęły głośno.
W kuchni zapadła cisza.
Natalia usiadła z powrotem przy stole.
Otworzyła książkę, jakby nic się nie stało.
Ja stałem jeszcze chwilę przy drzwiach.
Potem podszedłem i usiadłem obok niej.
– Przepraszam – powiedziałem cicho.
– Wiem – odparła, nie podnosząc wzroku.
Wieczorem zjedliśmy razem resztę tortu.
Nikt więcej nie dzwonił tego dnia.
Stół został pusty, ale dom wreszcie nasz.
