Kasia zastygła przy drzwiach wejściowych, ściskając klucz w dłoni. Z mieszkania dobiegał szelest i ciche mamrotanie. Tomek był w pracy, a ona wróciła wcześniej, postanawiając zafundować sobie pół dnia odpoczynku po wyczerpującym tygodniu. Teraz jednak serce waliło jej jak młot. Złodzieje? Ostrożnie uchyliła drzwi i usłyszała znajomy głos:
Oj, Kasia, Tomek, co wy za bałaganiarze! Kurz na parapecie, firanki pogniecione! Powinniście wynająć sprzątaczkę, bo co to za dom?
W przedpokoju, z miotłą w ręce, stała ciocia Bronia, ich sąsiadka. Kasia oniemiała.
Ciocia Bronia? Jak pani się tu dostała? głos Kasi drżał z mieszaniny zdziwienia i irytacji.
A no po sąsiedzku, kochanie! ciocia Bronia rozpromieniła się, jakby jej obecność w cudzym mieszkaniu była czymś oczywistym. Zobaczyłam, iż drzwi uchylone, no to pomyślałam, sprawdzę, czy wszystko w porządku. A tu taki bajzel! No to sobie posprzątałam.
Drzwi były zamknięte odcięła zimno Kasia, ściskając torbę. Pamiętam dokładnie.
Oj, daj spokój, zamknięte, niezamknięte machnęła ręką ciocia Bronia, jakby odpędzała muchę. W naszym bloku wszyscy swoje, czego się bać? Ważne, iż ja tu, a nie jakiś chuligan!
Kasia nie wiedziała, co odpowiedzieć. Jej nowy dom, ich pierwsze wspólne mieszkanie z Tomkiem, nagle wydał się obcy. Wymamrotała coś o dziękuję i wyprowadziła sąsiadkę, ale w środku kipiało oburzenie. Skąd ciocia Bronia miała dostęp do ich mieszkania? I czemu zachowywała się, jakby miała do tego prawo?
Ta historia zaczęła się pół roku temu, gdy Kasia i Tomek, młode małżeństwo, wprowadzili się do starego, ale przytulnego bloku na obrzeżach Wrocławia. Mieszkanie było ich dumą: trzy lata oszczędzali na wkład własny, wzięli kredyt, odmawiali sobie wszystkiego, od kawy po wakacje. Gdy w końcu dostali klucze, Kasia omal nie rozpłakała się ze szczęścia, a Tomek, zwykle powściągliwy, kręcił ją po pustym pokoju, śmiejąc się.
To nasz dom, Kas! Nasz! mówił, a jego oczy błyszczały.
Urządzali się powoli: kupili kanapę, powiesili jasne firanki, postawili na parapecie doniczkę z fikusem. Ale najbardziej cieszyły ich drobiazgi poranna kawa w maleńkiej kuchni, wieczorne filmy pod kocem, plany o remoncie.
Drugiego dnia po wprowadzeniu się zadzwoniono do drzwi. Na progu stała niska kobieta około sześćdziesiątki, z elegancką fryzurą i koszykiem w ręce.
Dzień dobry, młodzi! Jestem Bronisława Nowak, wasza sąsiadka z trzeciego piętra. Ciocia Bronia, prościej mówiąc uśmiechnęła się tak szeroko, iż Kasia mimowolnie odpowiedziała uśmiechem. No to przyniosłam wam pierogi z kapustą. Po sąsiedzku!
Oj, dziękujemy bardzo! Kasia wzięła koszyk, czując się nieco niezręcznie. Wpadnie pani na herbatę?
A no tylko na chwileczkę ciocia Bronia weszła, rozglądając się po mieszkaniu z zaciekawieniem. Ojej, jaka u was interesująca układanka! Tylko ściany by pomalować, bo tapety już stare. I kuchnia taka ciasna, co?
Kasia zmieszała się, ale grzecznie skinęła głową. Tomek, zaparzając herbatę, dodał:
Planujemy remont, ale budżet na razie nie pozwala. Powoli się ogarniemy.
No to słusznie, brawo! ciocia Bronia poklepała Kasię po ramieniu. Jak co, to pytajcie, ja tu wszystkich znam, podpowiem, gdzie tanio tapety wziąć.
Pierogi były pyszne, a ciocia Bronia gadatliwa. Opowiadała o sąsiadach, o tym, jak budowano blok jeszcze za jej młodości, i choćby doradziła, jak przekonać dozorcę, by wcześniej odśnieżał. Kasia i Tomek wymienili spojrzenia: wyglądało na to, iż znaleźli sojusznika w nowym domu.
Ale niedługo ciocia Bronia zaczęła pojawiać się zbyt często. To wpadała tylko się przywitać, to przynosiła kolejne pierogi, to proponowała sprawdzić hydraulikę, bo w tym bloku rury stare, zaraz popsują się. Kasia, wychowana w szacunku dla starszych, starała się być uprzejma, ale uwagi sąsiadki zaczęły ją irytować.
Pewnego dnia ciocia Bronia zjawiła się, gdy Kasia z Tomkiem malowali ściany w salonie.
Oj, Kasia, jaki ty kolor wybrałaś? sąsiadka skrzywiła nos, oglądając puszkę z niebieską farbą. Toż to zimne wygląda! Trzeba było ciepły, brzoskwiniowy. I wałek macie nie taki, zostaną wam smugi.
Podoba nam się niebieski spokojnie odparła Kasia, ściskając pędzel. To nasz styl.
Styl-myl prychnęła ciocia Bronia. Ja tu czterdzieści lat mieszkam, wiem, co i jak. Posłuchajcie mnie, przemalujcie, póki czas.
Tomek, wycierając ręce ścierką, wtrącił się:
Ciociu Broniu, dziękujemy za radę, ale już zdecydowaliśmy. Może herbatki się napijemy?
Sąsiadka zacisnęła usta, ale została. Przy herbacie opowiedziała, iż sąsiadka z piątego piętra narzeka na hałas ich remontu, a dozorca uważa, iż źle segregują śmieci. Kasia poczuła, jak w środku rośnie uraza. Starali się być porządni, a teraz obgadują ich za plecami?
Może coś źle robimy? szepnęła wieczorem Tomkowi. Nie chcę kłócić się z sąsiadami.
Kas, nikomu nie przeszkadzamy Tomek objął ją. Ciocia Bronia po prostu lubi wtykać nos nie w swoje sprawy. Ograniczmy kontakty.
Ale ciocia Bronia nie zamierzała odpuścić. Łapała Kasię pod blokiem, wypytując o pracę, zarobki, plany na dzieci. Pewnego dnia Kasia wróciła do domu i zobaczyła, iż ich skrzynka na listy otwarta, a rachunki za czynsz ułożone na ławce.
Ciociu Broniu, pani brała nasze rachunki? zapytała Kasia, spotkawszy sąsiadkę na podwórku.
A no chciałam pomóc! wykrzyknęła tamta. Zobaczyłam, iż skrzynka pełna, pomyślałam, posortuję, bo pogubicie. Oj, Kasia, a wy za prąd ile płacicie?
