Sarnia Skała – szlak przez Dolinę Białego i Dolinę Strążyską

manawpodrozy.pl 1 tydzień temu

Sarnia Skała (1377 m n.p.m.) to szczyt położony pomiędzy dwiema zakopiańskimi dolinami podreglowymi – Doliną Białego i Doliną Strążyską. Z jej wierzchołka rozpościera się jedna z najpiękniejszych panoram na północną ścianę Giewontu. Wycieczkę na Sarnią Skałę polecamy przede wszystkim mniej doświadczonym turystom, którzy stawiają swoje pierwsze kroki w Tatrach, a także osobom szukającym krótkiej, ale bardzo widokowej trasy.

Sarnia Skała należy do najpopularniejszych szczytów w polskich Tatrach. Wszystko za sprawą jej łatwej dostępności – na szlak można wyruszyć niemal z centrum Zakopanego. Brak większych trudności technicznych sprawia, iż jest to doskonały cel dla początkujących turystów oraz rodzin planujących wejście na Sarnią Skałę z dzieckiem. Dodatkowym atutem jest położenie pomiędzy dwiema dolinami, dzięki czemu można zaplanować przyjemną, widokową pętlę.

Sarnia Skała – przez Dolinę Białego i Dolinę Strążyską

Na Sarnią Skałę proponujemy wejść malowniczą pętlą rozpoczynającą się w okolicach Wielkiej Krokwi. Początkowo kierujemy się Drogą pod Reglami, a następnie skręcamy do Doliny Białego. To jedna z najpiękniejszych dolin podreglowych w Tatrach, której wyjątkowy charakter tworzy płynący dnem potok, tworzący liczne kaskady i niewielkie wodospady.

Z Doliny Białego podejdziemy na Czerwoną Przełęcz, skąd w krótkim czasie dotrzemy na szczyt Sarniej Skały. Ze szczytu zejdziemy do Doliny Strążyskiej, osiągając jej dno w miejscu, gdzie znajduje się herbaciarnia. Stamtąd warto jeszcze odbić do wodospadu Siklawica – drugiego pod względem wysokości wodospadu w polskich Tatrach. Po powrocie spod wodospadu pozostanie już tylko spokojny spacer Doliną Strążyską i Drogą pod Reglami do punktu wyjścia.

Trasa: Zakopane, Wielka Krokiew – Zakopane, Wielka Krokiew | mapa-turystyczna.pl

Sarnia Skała – dojście do szlaku i parkingi

Wybierając się na Sarnią Skałę, samochód można pozostawić na jednym z parkingów przy ulicy Strążyskiej. Stamtąd na szlak prowadzi Droga pod Reglami, którą w kilkanaście minut dotrzemy do wylotu Doliny Białego. W okolice ulicy Strążyskiej można również dojechać busem lub dojść pieszo z centrum Zakopanego.

Drugą opcją jest pozostawienie samochodu w pobliżu Wielkiej Krokwi. Stamtąd również gwałtownie dotrzemy na Drogę pod Reglami i dalej do Doliny Białego. To rozwiązanie będzie wygodne dla osób nocujących w centrum Zakopanego, ponieważ od Krupówek dzieli je zaledwie około 10 minut spaceru. W okolice Wielkiej Krokwi kursują także autobusy komunikacji miejskiej. Warto pamiętać, iż w okresie letnim i podczas długich weekendów parkingi przy ulicy Strążyskiej oraz w okolicach Wielkiej Krokwi gwałtownie się zapełniają, dlatego warto przyjechać wcześnie rano.

Sarnia Skała – opis szlaku

Naszą wędrówkę na Sarnią Skałę rozpoczynamy w okolicach Wielkiej Krokwi. To najbardziej znana skocznia narciarska w Polsce, wybudowana w 1925 roku i od lat będąca areną międzynarodowych zawodów w skokach narciarskich, w tym konkursów Pucharu Świata. Dla wielu turystów jest ona jednym z symboli Zakopanego.

Przy Wielkiej Krokwi odnajdujemy czarny szlak prowadzący Drogą pod Reglami. To bardzo popularny trakt spacerowy biegnący u podnóża Tatr, który łączy wyloty wielu tatrzańskich dolin. Oprócz Doliny Białego i Doliny Strążyskiej, którymi będziemy dziś wędrować, rozpoczynają się tu także szlaki do Doliny ku Dziurze, Doliny za Bramką, Doliny Małej Łąki oraz Doliny Kościeliskiej.

Po około 15 minutach spokojnego spaceru docieramy do kasy Tatrzańskiego Parku Narodowego przy wylocie Doliny Białego. Warto pamiętać, iż przejście samą Drogą pod Reglami nie wymaga zakupu biletu wstępu do TPN. Opłatę uiszczamy dopiero przed wejściem do Doliny Białego, gdzie rozpoczyna się adekwatna część naszej wycieczki. Już po kilku minutach marszu przekonamy się, dlaczego jest ona uznawana za jedną z najpiękniejszych dolin podreglowych w Tatrach.

Dolina Białego

Dolina Białego swoją nazwę zawdzięcza Białemu Potokowi, który płynie jej dnem. Potok charakteryzuje się bardzo dużym spadkiem – miejscami sięga on choćby 187 metrów na kilometr. Dzięki temu woda płynie wartko, tworząc liczne bystrza i białą pianę, od której dolina wzięła swoją nazwę.

Przez Dolinę Białego prowadzi żółty szlak. Przez większość czasu towarzyszy nam szumiący potok, który co chwilę przekraczamy po drewnianych mostkach. Wzdłuż ścieżki znajdują się liczne wapienne formacje skalne, a na potoku powstają malownicze kaskady i niewielkie wodospady. To naszym zdaniem bez wątpienia jedna z najbardziej urokliwych dolin podreglowych w Tatrach.

Po około 15 minutach od wejścia do doliny, po lewej stronie zwraca uwagę zakratowana sztolnia. Została ona wydrążona po II wojnie światowej przez Rosjan poszukujących w tym miejscu złóż uranu. W tamtym okresie dolina była zamknięta dla ruchu turystycznego. Na szczęście złoża okazały się zbyt małe, aby opłacało się je eksploatować, dzięki czemu dziś możemy podziwiać ten zakątek Tatr w niemal niezmienionej formie.

Po około 50 minutach marszu docieramy do charakterystycznego miejsca wyznaczanego przez dwa drewniane mostki i niewielki wodospad. Do tej pory wędrówka miała charakter spokojnego spaceru, jednak od tego miejsca szlak zaczyna wyraźnie piąć się w górę. Podejście jest krótkie, ale dość intensywne. Z każdym kolejnym krokiem gwałtownie nabieramy wysokości i zbliżamy się do głównego celu naszej wycieczki – Sarniej Skały.

Szlak trawersuje zbocza szczytu Igła (1207 m n.p.m.), a po około 80 minutach od wejścia do doliny docieramy do Drogi nad Reglami, znakowanej kolorem czarnym. W lewo można stąd ruszyć w kierunku Polany Kalatówki, my jednak skręcamy w prawo i kontynuujemy marsz w stronę Czerwonej Przełęczy (1301 m n.p.m.).

Na Sarnią Skałę

Podejście na Czerwoną Przełęcz, choć krótkie, jest dość wymagające. Na odcinku zaledwie 500 metrów musimy pokonać niemal 100 metrów przewyższenia. Włożony wysiłek wynagradzają jednak coraz piękniejsze widoki. Po prawej stronie doskonale widoczna jest Sarnia Skała – cel naszej wycieczki, a także Zakopane i pasmo Gubałówki. Z lewej strony wyrasta natomiast potężna, niemal pionowa północna ściana Giewontu.

Na Czerwonej Przełęczy znajduje się kilka ławek, dlatego jest to doskonałe miejsce na krótki odpoczynek przed ostatecznym wejściem na szczyt. Stąd na Sarnią Skałę pozostaje już tylko około 10 minut marszu. Początkowo szlak prowadzi spokojnie przez las, po czym wychodzi na niewielką polanę pod szczytem. Ostatni odcinek wiedzie wśród kosodrzewiny i skalnych bloków. W końcowej części czeka nas choćby krótka wspinaczka po skałach. Szczególnie po opadach mogą być one śliskie, dlatego należy zachować ostrożność.

Szczyt Sarniej Skały jest rozległy, ale jednocześnie dość skalisty. Wędrując z dziećmi, warto zachować czujność, ponieważ jego zbocza opadają miejscami stromo w dół. Największe wrażenie robi jednak znajdująca się niemal na wyciągnięcie ręki północna ściana Giewontu. To właśnie stąd doskonale widać, skąd wzięło się określenie „Śpiący Rycerz” – charakterystyczna sylwetka masywu przypomina leżącego wojownika spoczywającego u stóp Tatr. Północna ściana Giewontu ma około 600 metrów wysokości względnej i należy do najbardziej rozpoznawalnych oraz najczęściej fotografowanych tatrzańskich widoków.

Poza Giewontem ze szczytu rozpościera się również szeroka panorama na północ. Doskonale widoczne są Zakopane, pasmo Gubałówki, Gorce, a przy dobrej przejrzystości powietrza także Babia Góra i Pilsko. Przy wyjątkowo dobrej przejrzystości powietrza można stąd dostrzec choćby odległe pasma Beskidów.

Do Doliny Strążyskiej

Z Sarniej Skały wracamy po własnych śladach na Czerwoną Przełęcz. Tutaj, zamiast schodzić ponownie do Doliny Białego, wybieramy szlak prowadzący w przeciwnym kierunku – do Doliny Strążyskiej.

Zejście nie należy do trudnych, choć miejscami prowadzi po kamiennych stopniach, które po opadach mogą być śliskie. Trasa niemal przez cały czas wiedzie przez las, a jedynie od czasu do czasu pomiędzy drzewami pojawiają się widoki na okoliczne zbocza.

Dno Doliny Strążyskiej osiągamy w pobliżu herbaciarni na Polanie Strążyskiej. To popularne miejsce odpoczynku, jednak my na razie rezygnujemy z postoju i skręcamy w prawo, podążając za żółtymi znakami szlaku, by po kilkunastu minutach marszu dotrzeć do drugiego pod względem wysokości wodospadu w polskich Tatrach – Siklawicy.

Wodospad Siklawica

Szlak z Polany Strążyskiej do wodospadu Siklawica nie jest wymagający. Ścieżka jest jednak miejscami wąska i wyłożona śliskimi kamieniami, dlatego należy zachować ostrożność, szczególnie podczas mijania się z osobami idącymi z naprzeciwka. Już z daleka słychać charakterystyczny szum spadającej wody, który zapowiada, iż za chwilę ujrzymy jedną z największych atrakcji tej części Tatr.

Siklawica jest drugim pod względem wysokości wodospadem w polskich Tatrach. Ma około 23 metry wysokości, a jej wody spadają dwoma kaskadami z progu skalnego u podnóża północnych ścian Giewontu. Szczególnie efektownie prezentuje się po intensywnych opadach oraz wiosną, podczas roztopów, kiedy ilość spływającej wody jest największa. Po chwili odpoczynku i nacieszeniu się widokiem wracamy po własnych śladach na Polanę Strążyską.

Dolina Strążyska

Na Polanie Strążyskiej znajduje się herbaciarnia Parzenica – popularne miejsce odpoczynku dla turystów wracających z Giewontu, Sarniej Skały czy wodospadu Siklawica. Chwilę wytchnienia można znaleźć zarówno wewnątrz budynku, jak i przed nim, gdzie ustawiono liczne stoły i ławki.

Z polany rozpościera się wyjątkowy widok na potężną, około 600-metrową północną ścianę Giewontu. Przy dobrej pogodzie można dostrzec także 15-metrowy krzyż znajdujący się na jego szczycie, a osoby wyposażone w lornetki zauważą choćby turystów stojących na wierzchołku. Tuż obok herbaciarni znajduje się charakterystyczny głaz zwany Sfinksem. Jego nazwa nie jest przypadkowa – odpowiednio oglądany rzeczywiście przypomina sylwetkę legendarnego strażnika egipskich piramid.

Przed nami jeszcze około 2,5-kilometrowy spacer dnem Doliny Strążyskiej. To jedna z najpopularniejszych i najłatwiej dostępnych dolin reglowych w Tatrach. Szeroka i wygodna droga sprawia, iż chętnie wybierają ją rodziny z dziećmi oraz osoby rozpoczynające swoją przygodę z tatrzańskimi szlakami. Przez większość trasy towarzyszy nam szumiący Strążyski Potok, a wśród drzew co jakiś czas pojawiają się widoki na otaczające dolinę zbocza.

Nazwa doliny pochodzi od dawnego słowa „strąga”, którym określano zagrody dla owiec. Przez stulecia prowadzono tutaj wypas, a pasterska historia tego miejsca jest nieodłącznym elementem krajobrazu tej części Tatr.

Wracamy na Drogę pod Reglami

Po około 50 minutach marszu Doliną Strążyską ponownie docieramy do Drogi pod Reglami, tuż przy wylocie ulicy Strążyskiej. jeżeli samochód pozostawiliśmy w tym miejscu, właśnie tutaj kończy się nasza wycieczka.

Jeżeli natomiast auto zostawiliśmy w pobliżu Wielkiej Krokwi, czeka nas jeszcze około 40 minut spokojnego spaceru czarnym szlakiem. Po drodze miniemy między innymi wylot Doliny ku Dziurze – niewielkiej, ale bardzo urokliwej doliny prowadzącej do jednej z nielicznych tatrzańskich jaskiń udostępnionych do samodzielnego zwiedzania.

Osoby wracające do centrum Zakopanego powinny natomiast zejść ulicą Strążyską, a następnie skręcić w prawo w ulicę Władysława Orkana. Do Krupówek dotrzemy stąd po około 15–20 minutach spaceru. Pętla przez Dolinę Białego, Sarnią Skałę i Dolinę Strążyską to jedna z tych tatrzańskich wycieczek, które przy stosunkowo niewielkim wysiłku oferują naprawdę wiele – malownicze doliny, efektowny wodospad i jeden z najlepszych widoków na Giewont. jeżeli dopiero rozpoczynacie swoją przygodę z Tatrami lub szukacie niezbyt długiej, ale niezwykle widokowej trasy, trudno o lepszy wybór.

Sarnia Skała – najważniejsze informacje

Punkt startowy: okolice Wielkiej Krokwi lub ul. Strążyska w Zakopanem
Rodzaj trasy: pętla
Przebieg trasy: Wielka Krokiew – Droga pod Reglami – Dolina Białego – Czerwona Przełęcz – Sarnia Skała – Dolina Strążyska – wodospad Siklawica – Droga pod Reglami
Długość trasy: około 10 km (w zależności od miejsca startu)
Czas przejścia: około 5-6 godzin wraz z odpoczynkami i wyjściem do wodospadu Siklawica
Suma podejść: około 450 m
Najwyższy punkt: Sarnia Skała (1377 m n.p.m.)
Trudność: łatwa/umiarkowana
Kolory szlaków: czarny, żółty i czerwony
Dla dzieci: tak – to jedna z najlepszych krótkich i widokowych wycieczek w Tatrach dla rodzin z dziećmi. Ostrożność należy zachować jedynie na końcowym podejściu na szczyt oraz na skalistym wierzchołku.
Bilety: wymagany zakup biletu wstępu do Tatrzańskiego Parku Narodowego

Jeśli znalazłeś na naszym blogu poszukiwane przez Ciebie informacje, kolejną inspirację na wycieczkę, czy odpowiedź na nurtujące Ciebie pytanie, to będziemy niezwykle wdzięczni, gdy wrzucisz nam napiwek do naszej blogowej świnki skarbonki (kliknij w poniższy obrazek). Dziękujemy!!!

Idź do oryginalnego materiału