Marta Kowalska wstaje dziś bardzo wcześnie, bo w weekendy w jej podwórku zostaje mnóstwo śmieci. O 4:00 rano podchodzi do pracy od lat sprząta podwórka przy bloku przy ulicy Jana Pawła II w Warszawie. Kiedy podnosi miotłę, wspomina swojego jedynego syna, którego urodziła w wieku 35 lat. Mężczyzny nie udało jej się utrzymać przy sobie, więc poświęciła się dziecku. Nie słyszała już w swoim życiu słowa szczęście. Syn, Sławek, jest bystry i przystojny, jednak nie lubi mieszkać w tej dzielnicy.
Mamo, jak dorośnie, zostanę prawdziwym facetem! mówił do Marty.
Oczywiście, synku, iż tak? zachęcała go mama.
W dniu, w którym Sławek skończył szesnaście lat, wyprowadził się z domu do akademika przy Krakowskiej, bliżej technikum. Marta nie lubi, iż syn jest tak daleko, ale obiecał częściej wracać w odwiedziny.
Początkowo Sławek rzeczywiście przyjeżdżał regularnie. Potem jednak poznał dziewczynę i coraz rzadziej dzwonił do domu. W końcu zadzwonił, iż jest poważnie chory. Marta nie mogła pojąć, po co tak ciężka próba spotkała ją i syna.
Lekarz zalecił leczenie w innej klinice, ale wymagało to dużych pieniędzy setek złotych. Marta, rozdartą żalem, sprzedaje mieszkanie. Pewnej nocy dzwoni telefon:
Pana syn już nie żyje! informuje lekarz.
Marta nie chce już żyć. Bez ukochanego Sławka jej świat traci sens.
Rano, jak zwykle, rusza do sprzątania podwórka.
Dzień dobry! wita ją Szymon Lewicki, wyprowadzając swojego psa.
Dzień dobry! Tak wcześnie? odpowiada Marta.
W domu nudno, więc wyprowadzam psa i mogę pogadać żartuje mężczyzna.
Szymon jest samotnym kawalerem. Marta czuje lekki zawstydzenie.
Dobrze, pójdziemy dalej, nie będziemy przeszkadzać mówi i kontynuuje spacer z czworonogiem.
Marta zaczyna zamiatać, gdy nagle zauważa na ławce telefon. Wokół nikogo. Podnosi go i włącza. Na ekranie migoczą zdjęcia. Ktoś chyba zrobił zdjęcia i zapomniał telefon. Gdy przygląda się bliżej, łzy spływają jej po policzkach.
Synu! Mój Sławek! szlochuje.
Telefon nagle dzwoni. Marta jest zaskoczona, ale podnosi słuchawkę.
Halo? To mój telefon, mogę go odebrać? słyszy kobiecy głos.
Oczywiście. Znalazłam go w parku na ławce. Proszę przyjechać pod ten adres podaje Marta i wymawia adres.
Kobieta przyjeżdża po telefon. Gdy drzwi się otwierają, za jej plecami stoi chłopak.
Skąd macie zdjęcia mojego syna? pyta Marta.
Jarema? zdziwiła się dziewczyna.
Chłopak wchodzi do mieszkania.
Sławek! wykrzykuje Marta Kowalska i pada nieprzytomna.
Chłopak rzuca się na nią:
Co się stało?
Pewnie pomyliła cię z kimś. Trzeba wezwać pogotowie odpowiada dziewczyna.
Po piętnastu minutach lekarze przywracają Martę do przytomności. Gdy wychodzą, w końcu dowiaduje się, skąd zdjęcia jej syna znalazły się w telefonie.
Marta, nieco uspokojona, patrzy na dziewczynę.
Czy mnie panowie znacie? Skąd macie zdjęcia mojego Sławka? pyta, ledwo powstrzymując drżenie.
Nazywam się Jadwiga mówi dziewczyna. Spotkaliśmy się kiedyś z waszym synem. Odrzucił mnie, kiedy dowiedział się, iż jestem w ciąży wzdycha.
Odrzucił? Co to znaczy? Nigdy o tobie nie wspominał pyta Marta.
Byliśmy razem kilka miesięcy. Powiedziałam mu, iż spodziewam się dziecka. Potem po prostu zniknął. Nie szukałam go, pomyślałam, iż się przestraszył tłumaczy Jadwiga.
Nie, Jasia. Teraz rozumiem, dlaczego tak się stało. Mój syn poważnie zachorował. Nie chciał być ciężarem dla nikogo, choćby dla ciebie. Sławka nie ma już od lat Marta ponownie płacze.
Oczy Jadwigi się rozszerzają.
Co masz na myśli, iż go nie ma? pyta, niepewnie patrząc na kobietę.
Odszedł od nas. Sprzedałam mieszkanie, żeby go uratować, ale to nie pomogło. Nie zdążyliśmy mówi Marta, ledwo powstrzymując emocje.
Jadwiga, po przemyśleniu, wzdycha:
Rozumiem. Chciał mnie chronić, nie chciał mi dodawać kolejnego bólu
Wzywa chłopca, który stał przy nich cały czas.
Jareczku, chodź tutaj!
Chłopiec wchodzi do pokoju.
Mamo? pyta.
Jareczku, pamiętasz, iż mówiłam, iż twój ojciec nas zostawił? To nieprawda. Zachorował i zmarł, zanim się urodziłeś. A to twoja babcia mówi Jadwiga, odwracając się do Marty.
Marta łamie się ze wzruszenia. Jej spojrzenie rozgrzewa się, gdy patrzy na wnuka.
Babciu mówi nieśmiało Jareczek.
Synu, chodź do mnie obejmuje go Marta.
Jadwiga się uśmiecha:
Może przeprowadzicie się do nas? Mamy dużo miejsca i chętnie przyjmiemy babcię!
Nie, Jasia. Lubię mój rejon, ale chętnie was odwiedzę odpowiada Marta.
Wtedy do drzwi puka.
Czy mogę? na progu stoi Szymon Lewicki z dużym bukietem kwiatów. Podaje je Marcie i mówi:
To dla pani, Marto Kowalska. Chcesz pójść na spacer?
Oczywiście uśmiecha się kobieta.
Z kuchni wychodzą Jadwiga i Jareczek.
Zabierzesz nas też? pytają jednocześnie.
Tylko jeżeli będziecie grzeczni żartuje Szymon.
Dwa miesiące później Marta Kowalska zostaje żoną Szymona Lewickiego. Jego pies, Wiktor, radośnie wita nowych członków rodziny, często bawi się z Jareczkiem, a kochająca babcia piecze pyszne pierogi dla wszystkich.
