Rano Stanisławowi Kowalskiemu się pogorszyło. Dusił się. — Tomek, nie chcę już niczego. Żadnych lekarstw, nic. Proszę tylko, pozwól mi pożegnać się z Przyjacielem. Proszę. Odpnij to wszystko… Wskazał ręką na kroplówki. — Nie mogę tak odejść. Rozumiesz, nie mogę… Po policzku spłynęła mu łza. Tomek wiedział, iż jeżeli wszystko odłączy, Stanisław może nie dotrzeć już do wyjścia. Zebrali się do nich koledzy z całej sali. — Tomek, naprawdę nic już nie da się zrobić? To nie w porządku… — Wiem… Ale to szpital, wszystko sterylne. — Nieważne… Spójrz, człowiek nie może odejść. Wiedział, co czują. Ale co mógł? Tomek wstał. Może wszystko. Do diabła ze sprzeczką, do diabła z firmą ojca. Niech go zwolnią. Gwałtownie się odwrócił i spotkał spojrzenie Ani. Widział w nim podziw. Tomek wybiegł na zewnątrz. — Przyjacielu, proszę cię, tylko cicho. Może nikt nie zauważy. Chodź, chodź do pana. Właśnie otwierał drzwi, gdy drogę zagrodziła mu doktor Nowicka. — Co tu się dzieje? — Pani doktor… Proszę, pięć minut. Pozwólmy im się pożegnać. Wiem, co to znaczy. Zwolni mnie pani potem. Milczała chwilę. Kto wie, co działo się wtedy w jej głowie, ale nagle zrobiła krok w bok. — Dobrze. Niech mnie też zwolnią. — Przyjacielu, za mną! Tomek pobiegł korytarzem, Przyjaciel tuż obok. Przed nimi Ania uchyliła drzwi. Pies, jakby przeczuwając, jednym skokiem znalazł się przy łóżku Stanisława Kowalskiego, opierając przednimi łapami o brzeg łóżka. W sali panowała cisza. Stanisław otworzył oczy. Chciał podnieść rękę, ale nie mógł. Przeszkadzały kroplówki. Wyrwał je drugą dłonią. — Przyjacielu! Przyszedłeś… Pies położył głowę na piersi Stanisława. Ten pogłaskał go raz, drugi. Uśmiechnął się… Uśmiech już został na jego ustach. Ręka opadła. Ktoś powiedział: — Pies płacze… Tomek podszedł do łóżka. Przyjaciel naprawdę płakał. — Już. Chodź… Chodź… *** Tomek usiadł na płotku, Przyjaciel poszedł za krzaki. Do Tomka podszedł jeden z pacjentów — ten, który kiedyś pierwszy oddał swoje mielone. Podał paczkę papierosów. Tomek spojrzał na niego, chciał powiedzieć, iż nie pali, ale machnął ręką. Zapalił. Obok usiadła Ania. Oczy czerwone, nos opuchnięty. — Aniu… Dziś mój ostatni dzień. — Dlaczego? — Wiesz, najpierw byłem tu za karę, potem chciałem udowodnić ojcu, iż potrafię… Obiecał mi firmę. Ale nie o firmę chodzi. Nie dam rady. Wracam do domu. Powiem mu prosto — twój syn jest do niczego. Wybacz, Aniu… Tomek odszedł. Napisał wypowiedzenie, spakował się. Ania wypatrywała przez okno, jak podjeżdża mercedesem pod wejście, wysiada. Otworzył drzwi pasażera, poszedł do krzaków. Coś szeptał Przyjacielowi, potem wrócił, oparł się o samochód i czekał. Pies podszedł po kilku minutach. Długo patrzył Tomkowi w oczy, potem wskoczył do auta. Ania znowu płakała. — Nie jesteś do niczego! Jesteś najlepszy! *** Kilka dni później Ania dostrzegła, jak z ordynatorem idzie mężczyzna bardzo podobny do Tomka. Zbiegła po schodach i wybiegła na zewnątrz. — Jest pan tatą Tomka? Ordynator spojrzał na nią z zaskoczeniem. — Aniu, co się stało? — Proszę chwilę poczekać, panie doktorze! To pan? Wadim Janiszewski także zaskoczony patrzył na drobną dziewczynę z uroczymi piegami. — Tak. — Nie wolno panu! Słyszy pan! Nie wolno panu myśleć, iż Tomek jest do niczego! To najlepszy człowiek, jedyny, który odważył się pozwolić choremu pożegnać z Przyjacielem przed śmiercią! Tomek ma serce i duszę! Ania odwróciła się i weszła do budynku. Wadim Janiszewski uśmiechnął się. — Słyszałeś? Ordynator odpowiedział: — I co z nią począć? Dobra dziewczyna, tylko wciąż szczerą prawdę mówi! — To źle? — Nie zawsze dobrze… *** Minęły trzy lata. Z bramy pięknego domu wyszła cała rodzina. Tomek pchał wózek, a Ania trzymała na smyczy ogromnego, zadbanego psa. Doszli do Wisły i Ania spuściła psa. — Przyjacielu, nie uciekaj daleko! Pies wielkimi susami pognał nad rzekę. Po chwili dziecko w wózku zaczęło płakać. Przyjaciel natychmiast, równie gwałtownie wrócił do wózka. Ania się roześmiała. — Tomek, chyba nie potrzebujemy niani. I co ty się tak spieszyłeś? Sonia tylko zgubiła smoczek. Dziecko znów usnęło, Przyjaciel zajrzał do wózka i gdy się upewnił, iż wszystko okej, pognał dalej za motylem…

Rano Stanisławowi zrobiło się znacznie gorzej. Dusił się.

Michał, niczego mi nie potrzeba. Żadnych twoich leków, nic. Proszę cię tylko o jedno: pozwól mi pożegnać się z Psem. Proszę. Odłącz to ode mnie
Wskazał na kroplówki.
Nie mogę tak odejść. Rozumiesz, nie mogę
Po policzku spłynęła mu łza. Michał wiedział, iż jeżeli to wszystko wyłączy, być może nie zdąży go już wyprowadzić przed śmiercią.

Zebrali się wokół nich mężczyźni z całej sali.
Michał, naprawdę nic nie możesz wymyślić? Przecież tak nie można…
Rozumiem Ale to szpital, wszystko sterylnie.
I co z tego? Popatrz, człowiek odejść nie może.
Wiedział, iż mają rację, ale ręce miał związane. Michał wstał. Może wszystko. Do diabła z tą robotą i z firmą ojca. choćby jeżeli go wyrzucą. Odwrócił się gwałtownie i natknął się wzrokiem na Jadwigę. Patrzyła na niego z podziwem.

Michał wybiegł na dwór.
Piesku, tylko cicho, proszę cię. Może nikt nie zauważy. Chodź, chodź do pana.
Już miał otwierać drzwi, gdy stanęła przed nim pani ordynator, Elżbieta Romanówna.
A to co ma być?
Pani Elżbieto Proszę, pięć minut. Pozwólcie im się pożegnać. Rozumiem. Wyrzućcie mnie potem.
Chwilę milczała. Nikt nie wie, co wtedy czuła, ale nagle odsunęła się na bok.
Dobrze. I mnie też mogą wyrzucić.

Piesku, za mną!
Michał pognał przez korytarz szpitala, piesek tuż obok. Jadwiga otworzyła im drzwi. Czworonóg, jakby wyczuwając sytuację, w dwóch susach znalazł się przy sali jeszcze jeden skok i już opierał się łapami o łóżko Stanisława. W sali zapanowała cisza. Mężczyzna otworzył oczy. Z trudem uniósł dłoń, przeszkadzały kroplówki. Zdenerwowany wyrwał je drugą ręką.
Piesku! Przyszedłeś
Pies położył głowę na piersi Stanisława. Mężczyzna pogłaskał go kilka razy. Uśmiechnął się Uśmiech pozostał na jego twarzy. Dłoń opadła. Ktoś szepnął:
Pies płacze
Michał podszedł do łóżka. Rzeczywiście, po pysku psa ciekły łzy.
Chodź Chodźmy stąd

***
Michał usiadł na płocie, a pies zszedł w krzaki i położył się pod drzewem. Podszedł do niego jeden z pacjentów ten, który kiedyś pierwszy oddał swoje kotlety. Podał paczkę papierosów. Michał popatrzył, już miał powiedzieć, iż nie pali, ale w końcu zapalił.

Obok usiadła Jadwiga. Oczy czerwone, nos opuchnięty.
Jadziu To mój ostatni dzień.
Dlaczego?
Wiesz, najpierw byłem tu za karę, potem chciałem ojcu udowodnić, iż potrafię Chciał mi oddać firmę. Ale to nie o firmę chodzi. Nie dam rady. Jadę do domu. Powiem mu wprost twój syn jest do niczego. Wybacz, Jadwigo
Michał odszedł. Napisał rezygnację, spakował swoje rzeczy. Jadwiga przez okno patrzyła, jak zaparkował pod wejściem swoim „mercedesem”. Wysiadł, otworzył drzwi pasażera i poszedł w stronę krzaków. Mówił coś do psa, po czym ruszył do auta, oparł się o nie i czekał. Pies przyszedł dopiero po kilku minutach. Patrzył długo Michałowi w oczy, po czym wskoczył na tylne siedzenie.

Jadwiga rozpłakała się znów.
Nie jesteś do niczego! Jesteś najlepszy!

***
Kilka dni później zobaczyła, jak z dyrektorem szedł mężczyzna bardzo podobny do Michała. Pobiegła schodami na dół, wybiegła przed szpital.
Jest pan ojcem Michała?
Dyrektor spojrzał na nią zdziwiony.
Jadziu, co się dzieje?
Proszę chwileczkę, panie doktorze, mnie potem wyrzucicie! To pan?
Władysław Michałowicz, ojciec, też patrzył zdziwiony na drobną piegowatą dziewczynę.
Tak, to ja.
Proszę nie ważyć się choćby pomyśleć, iż Michał jest do niczego! To on jako jedyny odważył się pozwolić człowiekowi pożegnać się z przyjacielem przed śmiercią! Michał naprawdę ma serce i duszę!
Odwróciła się i weszła z powrotem do budynku. Władysław Michałowicz uśmiechnął się.
Ależ temperament!
Dyrektor odpowiedział:
I co z nią zrobić? Dobra dziewczyna, ale zawsze jej o prawdę chodzi!
A to źle?
Nie zawsze dobrze

***
Minęły trzy lata.

Z pięknej willi wyszła cała rodzina. Michał prowadził wózek, a Jadwiga trzymała na smyczy ogromnego, zadbanego psa. Poszli nad Wisłę, pod miasto. Jadwiga spuściła psa ze smyczy.
Piesku, daleko się nie oddalaj!
Pies wielkimi susami pobiegł ku rzece. Po dwóch minutach dziecko w wózku zaczęło płakać. Pies natychmiast wrócił takim samym tempem pod wózek.
Jadwiga się zaśmiała.
Michał, chyba nie będziemy potrzebować niani. Co ty przyszedłeś? Sonia tylko zgubiła smoczek.
Dziecko zasnęło ponownie, pies zerknął jeszcze do wózka, upewnił się, iż wszystko w porządku, i wrócił do gonienia motylaMichał się uśmiechnął i podniósł smoczek, wręczając go Soni. Pies usiadł obok wózka, pilnując dziecka z powagą godną najlepszego przyjaciela. Słońce świeciło jasno nad Wisłą, a na drugim brzegu stada ptaków wzlatywały z trzcin.

Wiesz, Jadwigo powiedział cicho Michał czasami człowiek musi wszystko stracić, żeby zrozumieć, co naprawdę ma.
Spojrzała na niego i uśmiechnęła się przez łzy.

Sonia znów zaśmiała się przez sen. Pies westchnął z cicha i położył łeb na kolanach Michała.

Parę chwil później Michał podniósł wzrok i zobaczył, jak ktoś idzie ścieżką. Stary sąsiad, były pacjent szpitala, pomachał im serdecznie. Michał odpowiedział gestem.

Nad wodą powiał ciepły wiatr. W tej chwili wiedział, iż jest tam, gdzie powinien być. Że najważniejsze rzeczy zaczynają się od zwykłego, cichego pożegnania, od prostego gestu miłości czy to wobec psa, czy człowieka, czy życia samego.

Może świat nie był sprawiedliwy. Ale dzisiaj tutaj, razem wszystko było tak, jak powinno.

A pies podniósł głowę, spojrzał w dal, zaszczekał radośnie i pobiegł przed siebie, niosąc w sobie pamięć chwil, które czynią człowieka naprawdę dobrym.