Klara weszła do mieszkania na Ochocie po dwunastogodzinnym dyżurze w szpitalu i już w przedpokoju poczuła smażącą się cebulę, a przy drzwiach zobaczyła obce buty, rozmiar czterdzieści dwa, postawione wprost na jej własnych kapciach. Marzyła tylko o prysznicu i ciszy. Zamiast tego w salonie czekała na nią teściowa Jadwiga, promieniejąca jak nowy czajnik, a obok na kanapie, z nogami na ich stoliku, siedziała potężna kobieta w dresie.
– No i jest nasza Klarcia! – klasnęła w dłonie teściowa, jakby wręczała prezent. – To jest Wiesia, moja koleżanka z Radomia. Musi zrobić badania w szpitalu na Banacha, a ceny za nocleg teraz to zdzierstwo. Mówię jej – jaki pensjonat, Wiesiu, chłopaki mają trzy pokoje, miejsca starczy. Posiedzisz tydzień, dwa, jakoś się to przetrzyma.
Klara tylko na to patrzyła bez słowa. Jej mąż Tomasz wiedział, jak bardzo jest przeciwna obcym ludziom w ich mieszkaniu – zwłaszcza teraz, gdy oboje harowali jak woły, żeby spłacić kredyt na remont łazienki. Zamiast powiedzieć matce nie, tylko opuścił ramiona i mruknął:
– No co, Klarcia, człowiek musi się przecież leczyć…
W tamtej chwili Klara zrozumiała, iż mąż sprzedał ją za spokój w rodzinie.
Pierwsza awantura wybuchła dwie godziny później. Wiesia bez pytania przestawiła łóżko w pokoju siedmioletniego Maćka, twierdząc, iż „dziecko nie może spać głową do okna, bo ciągnie". Gdy Klara lodowatym tonem poprosiła, żeby nie dotykała rzeczy w pokoju dziecka, Wiesia tylko prychnęła.
– Widać nerwową masz żonę, Tomek – rzuciła głośno, siorbiąc herbatę. – Od razu widać, warszawska arystokracja z kanapy, zapomnieli, jak się traktuje zwykłych ludzi. Jadziu, mówiłaś, iż gościnni.
Jadwiga natychmiast rzuciła się pocieszać koleżankę, a Klarze rzuciła tylko spojrzenie, iż niech nie robi wstydu rodzinie przed porządnymi ludźmi. Klara poszła do sypialni i zamknęła drzwi na klucz. Zasnąć się nie dało – za ścianą telewizor mamrotał do drugiej w nocy, a Wiesia głośno referowała przez telefon szczegóły swojego reumatyzmu. Tomasz, który poszedł spać na kanapę do salonu, choćby nie próbował uspokoić sytuacji.
Rano Klara odkryła, iż jej drogi profesjonalny szampon jest do połowy pusty, a w kuchni Wiesia gospodarowała przy kuchence, szorując metalową łopatką jej ulubioną patelnię z powłoką nieprzywierającą.
– O, Klarciu, zrobiłam nam jajecznicę – odwróciła się Wiesia, wycierając ręce w ściereczkę. – Naczynia pozmywaj sobie sama, od waszej chemii skóra mi wysycha. I kup porządny majonez, bo macie w lodówce same warzywa i jogurty.
– Pani Wiesiu – wydusiła z siebie Klara, starając się mówić spokojnie. – Jest pani tu gościem, którego nikt nie zaprosił. Albo będzie pani przestrzegać zasad tego mieszkania, albo spakuje pani walizki.
Do kuchni wpadła Jadwiga jak burza.
– Jak ty rozmawiasz ze starszą osobą?! – krzyknęła. – My pomogliśmy Tomkowi kupić to mieszkanie! Moje dwadzieścia pięć tysięcy tu leży! Mam prawo przywieźć tu, kogo chcę!
To zdanie uderzyło Klarę prosto w żołądek. Mieszkanie kupili wyłącznie ze spadku po jej babci i ze wspólnych oszczędności. Tomasz zawsze przysięgał, iż od matki nie wzięli ani złotówki. Klara odwróciła się do męża stojącego w drzwiach:
– Dawała twoja mama pieniądze na mieszkanie, Tomek? Odpowiedz.
Tomasz poczerwieniał, uciekał wzrokiem po kuchni i w końcu wyrzucił z siebie:
– No… dała dwadzieścia pięć tysięcy. Na remont. Ale ja je przeznaczyłem na spłatę starych długów, o których ci nie mówiłem, żebyś się nie martwiła. A mamie powiedziałem, iż włożyłem to w zakup mieszkania.
To podwójne oszustwo odebrało jej mowę. Tomasz nie tylko ukrywał przed nią długi, ale jeszcze wmówił matce, iż jest pełnoprawną współwłaścicielką ich gniazda.
– Wspaniale – powiedziała Klara cicho. – Po prostu wspaniale.
W milczeniu ubrała się i poszła do pracy. Cały dzień dzwonił do niej Tomasz, ale nie odbierała. Jadwiga wysyłała wiadomości, iż „porządne żony nie opuszczają mężów przez drobiazgi".
Gdy Klara wróciła wieczorem, w mieszkaniu panowała cisza. W kuchni siedział blady Tomasz. Po teściowej ani po Wiesi nie było śladu.
– Klara… jest jedna sprawa – zaczął się jąkać. – Wiesia w ogóle nie potrzebuje badań. Sprzedała mieszkanie w Radomiu, pieniądze dała synowi na biznes, a on ją praktycznie wyrzucił. Nie ma gdzie się podziać. Mama postanowiła jej pomóc. Chcą, żeby Wiesia mieszkała u nas… póki nie znajdzie pracy i jakiegoś wynajmu. Trzy miesiące. Może pół roku.
To był ostatni cios. Teściowa za jej plecami knuła, jak zrobić z ich mieszkania darmowy przytułek dla obcej kobiety na czas nieokreślony.
– I oczywiście milczałeś? – spojrzała Klara mężowi prosto w oczy.
– A co miałem zrobić? Mama płacze, oskarża mnie o bezduszność…
Klara nie kłóciła się z nim. Poszła do sypialni, spakowała rzeczy Maćka i swoje dokumenty do małej walizki. Tomasz biegał za nią w panice, błagał, żeby się nie spieszyła.
– Jadę do siostry do Krakowa – powiedziała spokojnie. – Daję ci dokładnie trzy dni. Albo w tym mieszkaniu będę mieszkać ja z synem, albo zostaniesz tu ze swoją mamą, z Wiesią i ze swoimi długami – ale już jako rozwiedziony mężczyzna. Mieszkanie jest zapisane na mnie jeszcze sprzed ślubu, więc z twoją eksmisją prawnik poradzi sobie szybko.
Wyszła i zostawiła go, żeby sam poradził sobie z konsekwencjami własnej słabości.
Przez trzy dni Klara mieszkała u siostry na Bielanach, gdzie każdego ranka pod oknami dzwonił tramwaj numer siedemnaście, a ona pytała samą siebie, czy postąpiła słusznie. Ostatniego wieczoru zadzwoniła do niej sama Wiesia. Głos miała już nie tak buńczuczny, raczej zakłopotany.
– Klaro, wybacz mi – zaczęła. – Ja przecież nie wiedziałam, iż Jadwiga cię okłamała! Ona mi mówiła, iż mieszkanie jest całe jej, a wy tu mieszkacie tylko tymczasowo. Nie chcę być powodem waszego rozwodu. Ja już się spakowałam, jadę do siostrzenicy na wieś.
Gdy Klara wróciła do domu, w mieszkaniu nie było ani Wiesi, ani Jadwigi. Tomasz siedział w kuchni całkowicie przybity. Okazało się, iż gdy wreszcie zebrał się na odwagę i twardo powiedział mamie z koleżanką, żeby się wyprowadziły, Jadwiga zrobiła ogromną scenę. W przypływie wściekłości wyrwała mu dowód osobisty z portfela i przełamała go na pół, krzycząc, iż jest „zdrajcą i wyrodnym synem". Wychodząc, spakowała wszystkie swoje prezenty – kuchenkę mikrofalową, mikser i nowe firanki, które sama wieszała w salonie. Na ich miejscu zostały tylko gołe karnisze i ślad po mikserze na blacie.
Tomasz podniósł wzrok na żonę i po raz pierwszy od wielu lat nie było w nich strachu przed matką, tylko gorzkie otrzeźwienie.
– Ja to wszystko rozumiem, Klaro – powiedział cicho. – Te pieniądze mamie oddam co do grosza, będę na to pracował. Dowód już zgłosiłem do wyrobienia nowego. I nigdy więcej nie pozwolę jej ingerować w nasze życie. jeżeli w ogóle zdołasz mi wybaczyć.
Klara nie poprzestała na wybaczeniu jako uczuciu. Następnego dnia rano poszła do banku przy placu Narutowicza, zamknęła wspólne konto, na które Tomasz wcześniej wysyłał jej pensję, i otworzyła nowe, tylko na swoje nazwisko. Zadzwoniła do prawniczki, z którą umówiła się na sporządzenie aneksu do ich intercyzy: mieszkanie zostaje wyłącznie jej, Tomasz ma sześć miesięcy na spłacenie tej kwoty matce z własnej pensji, bez naruszania budżetu rodzinnego. Dokumenty podpisali w tym samym tygodniu u notariusza przy ulicy Grójeckiej, Klara włożyła poświadczoną kopię do niebieskiej teczki i schowała ją do szuflady ze świadectwami dzieci.
Jadwiga nie pokazała się u nich choćby na Boże Narodzenie. Przysłała tylko SMS-a, iż Tomasz jest „niewdzięcznikiem". Klara przeczytała tę wiadomość, schowała telefon do torebki i poszła przygotować Maćkowi kanapki na jutrzejszą wycieczkę szkolną – pociąg odjeżdżał o siódmej rano, a on jeszcze nie spakował butów na wuef.
