No Pawle, no proszę! Ja naprawdę nie wiem, co mam robić, woda cieknie wszędzie, zaraz zaleję sąsiadów, a przecież znasz tę upierdliwą z dołu, wyprowadzi mnie z równowagi! Ręce mi się trzęsą, choćby nie mogę znaleźć zaworu! głos w słuchawce był tak przenikliwy i żałosny, iż Tatiana słyszała go choćby z drugiego końca stołu, mimo iż telefon nie był na głośnomówiącym.
Tatiana powoli odłożyła widelec na talerz. Dźwięk metalu o porcelanę rozległ się w cichutkiej kuchni niczym gong zwiastujący następne starcie w bitwie, którą toczyła już trzeci rok. Naprzeciwko niej siedział jej mąż, Paweł, i gryzł ze zmartwieniem wargę, patrząc to na stygnący domowy gulasz, to na jasno świecący ekran telefona.
Klaudia, spokojnie, mruczał do słuchawki. Jaki zawór? Pod zlewem czy w łazience? Zakręć główny dopływ.
Nie wiem, gdzie jest! Pawle, przyjedź, błagam! Boję się, a jak tam wrzątek poleci? Jestem sama, strasznie mi!
Paweł spojrzał na żonę. W jego oczach Tatiana dojrzała tę dobrze znaną już mieszankę błagania i rezygnacji.
Tati, słyszysz? Zaleje mieszkanie. Przecież Klaudia, no wiesz, ona technicznie leży, jak dziecko… Muszę jechać.
Jasne, iż musisz, odparła spokojnym tonem Tatiana, choć wewnątrz szalała burza. Przecież dziś nie mamy rocznicy ślubu. Ani nie planowaliśmy tego wieczoru przez dwa tygodnie. I nie stałam przy garach przez trzy godziny. Jedź, Paweł. Ratuj Klaudię. Przecież bez ciebie sobie nie poradzi.
No nie zaczynaj, dobra? Paweł podniósł się gwałtownie, łapczywie chwytając kluczyki. Przecież to przyjaciółka z dzieciństwa. Człowiek w potrzebie. gwałtownie zajrzę, uszczelkę wymienię i wracam. Wstaw gulasz do piekarnika, żeby nie ostygł.
Drzwi trzasnęły. Tatiana została sama w mieszkaniu wypełnionym zapachem odświętnej kolacji i goryczą rozczarowania. Podeszła do okna i patrzyła, jak auto Pawła odlatuje w ciemność.
Klaudia. Odtąd to imię było jak piąte koło u wozu w ich małżeństwie. Przyjaciółka z dzieciństwa, koleżanka z klasy, swój chłop jak Paweł zwykł ją przedstawiać. Znów pojawiła się w ich życiu niedługo po rozwodzie, i od tej pory zostawała na dobre. Najpierw były sporadyczne prośby pomóż przeprowadzić się, napraw komputer. Paweł, dusza-człowiek i złota rączka, nie umiał odmówić.
Ale apetyt rośnie w miarę jedzenia. Prośby Klaudii zaczęły przypominać klęski żywiołowe. Raz opona w trasie, raz upadła półka w łazience, raz trzeba natychmiast złożyć szafę, bo ciuchy leżą w stercie, nie da się żyć. I zawsze działo się to wtedy, gdy Tatiana i Paweł mieli swoje plany.
Tatiana nie była chorobliwie zazdrosna. Rozumiała: przyjaźń to przyjaźń. Ale kobieca intuicja podpowiadała jej, iż nie chodzi o żadne uszkodzone krany. Klaudia była atrakcyjną, zadbaną kobietą, lubiącą patrzeć mężczyznom głęboko w oczy i rozmawiać z nimi tak, jakby byli herosami z mitów. Z wprawą rozgrywała rolę bezradnej dziewczynki, a Paweł prostował plecy, czując się wybawcą.
Tatiana schowała kolację do lodówki. Apetyt zniknął. Paweł wrócił po trzech godzinach, ubłocony, zmęczony, ale wyraźnie z siebie dumny.
Uff, zdążyłem! Naprawdę byłby potop. Syfon puścił. Musiałem skoczyć do całodobowego sklepu po uszczelki. Klaudia tak się zestresowała, iż aż melisę zaparzyła.
Poczęstowała cię przynajmniej herbatą? zagadnęła Tatiana, udając, iż czyta książkę.
Jasne, i jeszcze szarlotką uraczyła. Przekazuje ci pozdrowienia i przeprasza, iż popsuła wam wieczór.
Szarlotką poczęstowała, zanotowała Tatiana w myślach. Czyli kiedy rzekomo nie mogła znaleźć zaworu, ciasto akurat się dopiekało…
W milczeniu nie powiedziała już nic. Robienie afery nie miało sensu Paweł od razu stawał do kontrowersji, oskarżał ją o bezduszność i bezpodstawną zazdrość. Trzeba było działać inaczej. Tatiana postanowiła: następnym razem nie zostanie w domu. Pojedzie ratować Klaudię razem z mężem.
Następna okazja pojawiła się szybciej, niż by chciała. W sobotni ranek mieli z Pawłem jechać na działkę. Pogoda cudowna, majowe słońce, skrzynka z marynowanym mięsem już spoczywała w bagażniku, a Tatiana marzyła o spokojnym popołudniu na werandzie z kieliszkiem wina.
Telefon Pawła zadzwonił, kiedy ładował do auta worki z węglem. Tatiana spięła się. Znała ten dzwonek specjalny dla Klaudii.
Tak, Klaudia? Co? Iskrzy? twarz Pawła stężała. Bardzo? Czuć spaleniznę? Nic nie dotykaj, wyłącz korki! Dobra, zaraz będę.
Zakończył rozmowę i z przepraszającym wzrokiem zwrócił się do żony, która stała przy furtce z sadzonkami petunii.
Tati, bo… zaczął.
Gniazdko? przerwała.
Gorzej. Cała rozdzielnia iskrzy. Mówi, iż śmierdzi jakimś plastikiem, boi się, iż się zapali. Elektryk ze spółdzielni w sobotę nie przyjedzie, a prywatni to drodzy i się wleką.
Jasne, Tatiana spokojnie postawiła skrzynkę na ziemi. Czyli działka odpada?
Nie, przecież tylko na chwilę skoczymy do niej, rzucę okiem, jak coś poważnego wezwę pogotowie, jak pierdoła zrobię sam. To po drodze prawie, no, mały objazd. Godzinę stracimy, nie więcej.
Dobrze, kiwnęła głową Tatiana. Jadę z tobą.
Paweł oniemiał.
Po co? Przecież nie znasz się na elektryce. Zostań w domu, zaraz wrócę.
Nie, Paweł. Jedziemy razem na działkę. Najpierw do Klaudii, coś tam podłubiesz i jedziemy dalej. Nie chcę czekać tu z założonymi rękami. Poza tym dawno nie widziałam Klaudii, przywitam się.
Paweł chwilę oponował, ale nie miał argumentów. Wsiedli do auta. Całą drogę był spięty, uderzał palcami w kierownicę. Tatiana zachowywała olimpijski spokój.
Klaudia otworzyła im drzwi w jedwabnym szlafroku, odsłaniającym kolana, z idealnym makijażem. Na widok Tatiany schodzącej z auta przez ułamek sekundy straciła rezon kąciki ust opadły, w oczach zaiskrzyło rozczarowanie po czym przybrała swój popisowy promienny uśmiech.
Tati! Jaka niespodzianka! A ja taka roztrzęsiona, nieuczesana! teatralnie poprawiła włosy. Wchodźcie, Pawle, jesteś moim wybawcą, tam strzela i dymi!
Weszli. Faktycznie lekko śmierdziało przypalonym plastikiem. Paweł natychmiast zabrał się do rozdzielni, wyciągając z kieszeni śrubokręt i próbnik.
Tati, co robisz w przedpokoju, idź na kawę, pogadamy, jak mężczyźni pracują zanuciła Klaudia, próbując wywabić Tatianę z miejsca akcji.
Dziękuję, zostanę tutaj, ucięła Tatiana. W razie czego Pawłowi się przydam, potrzymam latarkę albo coś.
Latarkę? Klaudia zachichotała. Pawle, i tak wszystko zrobić z zamkniętymi oczami. Prawda?
Paweł pogrążony w kablach tylko burknął coś pod nosem.
Klaudio, Tatiana posłała jej badawcze spojrzenie. Czemu nie dzwoniłaś do administracji? Mają pogotowie całą dobę, to przecież elektryka, poważna sprawa.
Żartujesz? Tam same gbury, przyjdą, nabrudzą, nawrzeszczą. Pawle, jemu ufam. Złote ręce.
Złote ręce mojego męża, powiedziała ostro Tatiana, dziś miały trzymać szaszłyki. Mieliśmy wyjazd na działkę.
Przepraszam! Klaudia złożyła dłonie niczym do modlitwy. Sama sobie nie radzę, bez faceta w domu wszystko się sypie. Ciężko być samą, nie wyobrażasz sobie. Ty to masz szczęście, ze stalowa ściana!
Paweł skończył w piętnaście minut.
Odkręciła się złączka, trochę przypaliło kontakt. Wyczyściłem, przykręciłem, ale trzeba by wymienić bezpiecznik, zużyty.
Pawle, mógłbyś kupić jaki trzeba i zamontować? Oddam ci pieniądze! natychmiast ciągnęła Klaudia, przytulając się do jego ramienia.
Paweł nie da rady, przerwała Tatiana. Jedziemy na działkę. A za tydzień mamy teatr. Wezwij elektryka, Paweł ci napisze na kartce, jaki automat.
Klaudia obrzuciła Tatianę wrogim wzrokiem, ale zaraz przełączyła się na Pawła:
Może przynajmniej kawę wypijecie? Mam świeże eklerki, twoje ulubione.
Dziękujemy, najedzeni jesteśmy, urwała Tatiana, biorąc Pawła za ramię. Jedziemy dalej, mamy napięty grafik.
Gdy wyszli, Paweł odetchnął z ulgą, po czym zaczął bronić koleżanki:
Tati, mogłaś być mniej ostra. Ona z dobrego serca prosiła.
Raczej przyczepia się do ciebie, Pawle. Widzisz? Szlafrok, spojrzenia… Nie o pomoc tu chodzi, tylko o twoje zainteresowanie.
Przestań. Przecież jestem dla niej jak brat!
Jak brat, który i naprawi, i wysłucha, i dowartościuje. Bardzo wygodny brat.
Pojechali na działkę, ale niesmak pozostał. Tatiana dobrze wiedziała, iż Klaudia nie odpuści lubi mieć władzę, szarpać za sznurki i patrzeć, jak obcy mąż leci spełniać każde jej życzenie.
Kropka nad i postawiła się dwa tygodnie później. Paweł był na delegacji, miał wrócić w piątek. Tatiana szykowała kolację na powitanie, już wyobrażała sobie wieczór razem. O szóstej zadzwonił Paweł.
Tati, słuchaj, trochę się spóźnię. Wjechałem do miasta, ale Klaudia właśnie dzwoniła… miała wypadek.
Jaki tym razem? głos Tatiany był lodowaty. Meteoryt na balkon?
Kupiła nowy karnisz, ciężki, żeliwny. Próbowała sama powiesić, spadł jej na stopę. Mówi, iż palec spuchł, ledwo chodzi. Karnisz leży na środku, nie ma przejścia. Prosi, żebym podjechał, podał go gdzieś i skoczył po maść do apteki. Zaraz wrócę.
Tatiana wzięła głęboki oddech.
Pawle, słuchaj. Jedź do domu. Ja pojadę do Klaudii.
Ty? Po co?
Bo jestem kobietą. Lepiej wiem, jaką maść kupić, i pomogę jej z nogą. Ty wracaj do domu, odpocznij po drodze. Będę u niej za pół godziny.
No… dobrze. Tylko się z nią nie kłóć. Chora jest.
Tatiana rozłączyła się i zaczęła działać. Nie zamierzała leczyć Klaudii tylko całą sytuację.
Wyszukała w internecie złotą rączkę, umówiła się z najlepszym w opinii fachowcem. Zamówiła przez aplikację zestaw leków i bandaż z dostawą na adres Klaudii.
Wsiadła w samochód i pojechała.
Przed blokiem spotkała kuriera z apteki, który właśnie dzwonił domofonem. Przejęła od niego torebkę, weszła na górę drzwi były otwarte na oścież, Klaudia najwyraźniej przygotowana na szybkie przyjęcie wybawcy.
Tatiana weszła bez pukania.
W dużym pokoju panował półmrok, paliły się świece, na stoliku stało wino i dwa kieliszki. Klaudia leżała na kanapie w tym samym szlafroku, noga wyciągnięta, karnisz spoczywał obok.
Na odgłos kroków Klaudia cicho wypowiedziała:
Pawle, to ty? Przyniosłeś maść?
Tatiana weszła i włączyła górne światło. Czar prysł widać było całą nieporadność teatrzyku.
Klaudia zerwała się z kanapy, zapominając o chorej nodze.
Tatiana?! Co tu robisz? Gdzie Paweł?
Paweł jest w domu, je właśnie obiad, oznajmiła spokojnie Tatiana, kładąc torbę z lekami przy winie. Ja przywiozłam leki i pomoc.
Jaką pomoc? Klaudia mrugała zdezorientowana, przeczuwając klapę planu. Potrzebowałam Pawła! On jest silny, zawiesi karnisz!
Karnisz zawiesi fachowiec, odparła Tatiana.
W tym momencie ktoś zapukał do drzwi. Tatiana otworzyła. Na progu stał solidny pan w kombinezonie z walizką narzędzi.
Złota rączka, zamawiane na tej godzinę. Karnisz do powieszenia?
Proszę, tutaj pokój. Pani pokaże miejsce wskazała.
Pan zabrał się do roboty, ocenił ścianę, rozłożył sprzęt.
Będzie huk, beton. Gdzie drabinka?
Klaudia siedziała czerwona jak burak i patrzyła na Tatianę z nienawiścią.
Po co to robisz? wysyczała, gdy z hałasem ruszyła wiertarka.
Ja? Tatiana udała zdziwienie. Chcę pomóc. Tu są lekarstwa, tu fachowiec, wszystko opłacone. Paweł nie ma czasu, jest zmęczony, a ty potrzebowałaś karnisza, nie mojego męża?
Klaudia zerwała się, zapominając, iż kulała.
Zjeżdżaj stąd! krzyknęła. Udajesz dobrą żonę? Paweł od ciebie ucieknie, jest z tobą duszno!
Może, przyznała Tatiana. Ale zawsze wraca do mnie. Ty natomiast nie masz już wymówek na wizyty mojego męża. Znajdź sobie własnego. Jesteś atrakcyjna nie musisz czyichś drzwi szturmować.
Wynoś się! wydarła się Klaudia.
Miłego wieczoru. Fachowiec skończy za dwadzieścia minut. Za wszystko zapłaciłam. Uważaj na nogę, bo dziwnie lekko ci się po mieszkaniu chodzi, mimo kontuzji.
Tatiana wyszła z mieszkania czując ulgę jak nigdy. Załatwiła sprawę bez kłótni, bez szarpaniny wszystkim pokazała, jak jest naprawdę.
W domu Paweł czekał z niepokojem.
I jak? Bardzo jej się stało?
Tatiana nalała sobie herbaty i spojrzała stanowczo na męża:
Wszystko z nogą w porządku. Sama po domu ganiała. Karnisz rozwiąże fachowiec, już mu zapłaciłam.
Ale przecież mogłem sam…
Pawle, usiądź, pokazała miejsce przy stole.
Usiadł bez gadania.
Szczerze: naprawdę nie widziałeś, o co w tym chodzi? Świece, wino, te telefony w strategicznych momentach?
Paweł spąsowiał, spuścił oczy i zaczął dłubać przy skórce chleba.
Może coś czułem… Ale tłumaczyłem sobie, iż po prostu przyjaźń, przecież samotni, ciężko odmówić…
Samotna? Klaudia tobą manipulowała jak dzieckiem. Chcąc dla niej być rycerzem, dla mnie stawałeś się złym mężem. Dzisiaj widziałam to czarno na białym czekała nie na złotą rączkę, tylko na ciebie.
Paweł milczał ze wstydu, wspominając wszystkie te spojrzenia i przypadkowe dotknięcia dłoni.
Przepraszam, wydusił w końcu. Głupi byłem.
Trochę. Ale dobry głupek. Kocham cię. Ale od dziś kończysz z pomaganiem Klaudii. Teraz ma telefon do złotej rączki, w razie czego tam dzwoni. Tobie już nie wolno grać pogotowia. Umowa?
Umowa, powiedział twardo Paweł. Zrozumiałem. Dziękuję, iż pojechałaś tam, nie ja bo jakbym zobaczył te świeczki…
Klaudia już nie dzwoniła. Ani po tygodniu, ani po miesiącu. Honoru albo resztek nie pozwoliło jej się już kontaktować z rodziną, w której wyciągnięto ją na światło dzienne.
Po pół roku Tatiana przypadkiem spotkała ją w Złotych Tarasach. Klaudia szła pod rękę z eleganckim mężczyzną, pełno siatek z butików. Na ułamek sekundy ich oczy się spotkały. Klaudia zatrzymała się, podniosła głowę, prychnęła i przeszła, udając, iż Tatiana jest obca.
Tatiana tylko się uśmiechnęła. Cieszyła się Klaudia znalazła kogoś, kto legalnie będzie naprawiał jej krany i wieszał karnisze. A w jej własnym domu nastał wreszcie spokój, którego nie przerywały już telefony ratunkowe w sprawie cieknącej spłuczki.
Wieczorami pili z Pawłem herbatę, planowali wakacje i mieli pewność jak się umawiają na działkę, to faktycznie na nią dojadą. Bo granic rodziny trzeba pilnować, choćby jeżeli intruz udaje najbardziej bezbronną osobę na świecie.
