Przeprowadzamy się do waszego mieszkania — Ola ma świetne mieszkanie w centrum. Świeżo wyremontowane, tylko mieszkać i się cieszyć! — Mieszkanie idealne dla samotnej kobiety — Rustam uśmiechnął się pobłażliwie do Inny, jak do dziecka. — A my chcemy mieć dwójkę, a najlepiej trójkę dzieci. Jedno po drugim! W centrum jest głośno, ciężko oddychać, nie ma gdzie zaparkować. I co najważniejsze — są tam tylko dwa pokoje. A u was — trzy. Cisza, spokój, przedszkole pod nosem. — Rzeczywiście, okolica jest spokojna — przytaknął Sławek, wciąż nie rozumiejąc, do czego zmierza przyszły zięć. — Dlatego tu zamieszkaliśmy. — No właśnie! — Rustam pstryknął palcami. — Mówię Oldze: po co się tłoczyć, skoro rozwiązanie jest pod ręką? We troje z córką i tak macie za dużo miejsca. Po co wam tyle przestrzeni? Przecież z jednego pokoju choćby nie korzystacie, magazyn tam zrobiliście. Dla nas w sam raz. Inna próbowała wcisnąć odkurzacz piorący do ciasnej szafy w przedpokoju. Odkurzacz się buntował, zaczepiał rurą o wieszaki, za nic nie chciał wejść na swoje miejsce. — Sławek, pomóż, no! — zawołała w stronę pokoju. — Albo ta szafa się skurczyła, albo ja już nie umiem układać rzeczy. Sławek zajrzał z łazienki — dopiero co skończył majsterkować przy kranie. Spokojny, trochę flegmatyczny, zupełne przeciwieństwo swojej żony. — Już, już, Inka. Daj mi go tutaj. Złapał ciężki sprzęt i błyskawicznie ulokował w rogu szafy. Inna westchnęła i oparła się o framugę. — Powiedz mi, Sławek… Czemu nam zawsze brakuje miejsca? Przecież mieszkanie duże, trzy pokoje, a jak zaczniemy sprzątać, to wszystko by człowiek wystawił na dwór! — Bo ty masz smykałkę do zbieractwa — uśmiechnął się Sławek. — Po co nam trzy serwisy obiadowe? I tak dwa razy w roku z jednego jemy. — Niech stoją, to przecież pamiątka. Po babci w końcu mieszkanie. Po ślubie rodzice Sławka podzielili majątek sprawiedliwie: syn dostał tę przestronną trzypokojową „starą kamienicę” w spokojnej dzielnicy, babciną, a jego siostra Ola — dwupokojowe, ale za to w samym centrum, tuż przy Placu Wolności. Wartościowo wychodziło na jedno. Pięć lat żyli w zgodzie, nikt nikomu nie zazdrościł. Inna naiwnie myślała, iż tak już będzie, ale… *** Sprzątanie skończone, bałagan ogarnięty, mogli w końcu chwilę odpocząć. Ledwo odpalili telewizor, zadzwonił dzwonek. Sławek poszedł otworzyć. — Siostra z narzeczonym przyszli — rzucił do żony, spoglądając przez wizjer. Pierwsza wbiegła do mieszkania Ola. Zaraz za nią, ciężko stąpając, wkroczył Rustam. Inna widziała go raptem parę razy: Ola poznała go pół roku temu na jakimś fitnessie. Od początku jej się nie spodobał: napuszony, z wyższością patrzył na nią i Sławka. — Hejka! — Ola cmoknęła brata w policzek i przytuliła Innę. — Byliśmy w okolicy, wpadliśmy z nowinami! — No to wchodźcie, skoro już jesteście po drodze. Nowiny zawsze mile widziane — Sławek zaprosił ich do kuchni. — Napijecie się czegoś? — Najlepiej trochę wody — Rustam podreptał za gospodarzem. — Mamy poważną rozmowę, Sławek. Tak naprawdę wcale nie „po drodze”. Mamy sprawę do ciebie. Nie rozkładaj się z herbatą, siadaj lepiej. Inna poczuła ukłucie niepokoju — ton Rustama wyraźnie jej się nie spodobał. Co on kombinuje? — Dawaj, mów — wzruszył ramionami Sławek. Ola udawała, iż jej nie ma — wlepiona w telefon, zostawiła mówienie narzeczonemu. Rustam się odchrząknął. — Sprawa wygląda tak. Z Olą złożyliśmy papiery. Ślub za trzy miesiące. Jak wiadomo: myślę o niej poważnie. Rodzina, wspólne życie, szczęście. Omówiliśmy nasze warunki mieszkaniowe… I uznaliśmy, iż się zamieniamy! My się wprowadzamy do was, wy — do Oli. Inna oniemiała. Spojrzała na męża, potem na szwagierkę, ale ta dalej scrollowała social media, jakby rozmowa jej nie dotyczyła. — Rustam, chyba nie rozumiem — Sławek zmarszczył brwi. — Do czego zmierzasz? — Nie sugeruję, tylko proponuję konkret — Rustam był poważny. — Zamieńmy się mieszkaniami! My tu, wy do Oli, prosta sprawa. Ola popiera mnie w 100%, oboje uważamy, iż tak będzie sprawiedliwie. Inna oniemiała po raz drugi. — Sprawiedliwie? — powtórzyła z niedowierzaniem. — Rustam, ty tak serio? Przychodzisz do nas i chcesz się zamienić, bo wam dzieci w planach? — No nie bądź taka szorstka, Inka — Rustam się skrzywił. — Patrzę realistycznie. Macie jedno dziecko i — jak wiem — więcej nie planujecie. To po co wam takie wielkie mieszkanie? Nieekonomiczne. A my — perspektywy! — O, proszę, jakie perspektywy! — Inna zerwała się od stołu. — Sławek, słyszysz te brednie? Sławek uniósł rękę, dając znak żonie, by pozwoliła mu mówić. — Rustam, chyba nie pamiętasz, iż to mieszkanie moi rodzice nam dali. Tak samo jak Oli — jej. Sami tu remont robiliśmy, wszystko dobieraliśmy pod siebie. Nasza córka tu dorasta, ma swój pokój, przyzwyczajenia, przyjaciół za oknem. A ty chcesz, żebyśmy się wyprowadzili na twoją wygodę? — Bez przesady, Sławek — Rustam usiadł niezależnie na oparciu krzesła. — W końcu jesteśmy rodziną. Ola to twoja siostra. Naprawdę nie zależy ci na jej przyszłości? Poza tym to przecież uczciwa propozycja — mieszkanie w ścisłym centrum. Wartościowo choćby na plus, sprawdzałem. — Niezłe — Sławek się zaśmiał. — Jeszcze ślubu nie miałeś, a już się na mieszkanie czaisz! Ola w końcu oderwała się od telefonu. — No co wy się spinacie? — powiedziała rozkapryszonym tonem. — Rustam chce dobrze. Serio, u mnie za ciasno, jak będą dzieci. A u was to korytarz taki, iż w piłkę można grać. Mama zawsze mówiła, iż rodzina to najważniejsze. No, nie pamiętasz, Sławek? — Mama mówiła o tym, żeby sobie pomagać, a nie żeby brat musiał się wynosić — rzuciła Inna. — Wiesz, co właśnie ten twój Rustam wygaduje? — A co takiego? — Ola mrugnęła oczami. — Mówi z sensem. Nam bardziej potrzeba. Wam i tak niepotrzebny ten pokój. — Potrzebny! — niemal krzyknęła Inna. — To mój gabinet! Tam pracuję, jeżeli nie pamiętasz! — Pracuje… — prychnął Rustam. — Obrazki w sieci wrzucasz? Ola twierdzi, iż to hobby. Można i z laptopem w kuchni posiedzieć, a nie damulka. Sławek powoli wstał. — Dobra — powiedział cicho. — Koniec rozmowy. Proszę wyjść. Oboje. — Sławek, ale o co chodzi? — Rustam nie ruszał się z miejsca. — Przyszliśmy po rodzinie, normalnie. — Normalnie?! — Sławek podszedł do stołu. — Przychodzisz żądać mojego mieszkania, poniżać moją żonę i decydować za moją córkę, gdzie ma mieszkać? Ty masz w ogóle sumienie? — Jakie tam sumienie! — Inna stanęła obok męża. — Zwykła kalkulacja. choćby pierścionka jeszcze nie włożył, a już majątek dzieli. Ola, zastanów się, kogo do domu przyprowadziłaś. Ciebie pierwszą wystawi na bruk, zobaczysz! — Nie obrażaj go! — Ola poderwała się na równe nogi. — Rustam o mnie dba! O naszą przyszłość! A wy… wy po prostu jesteście pazerni. Zasiedliście w swoim kącie i nie ruszycie się choćby palcem. Takiego to mam brata! — To twój przyszły mąż jest pazerny — Sławek wskazał drzwi. — I powtarzam: won. I żadnej zamiany nie będzie. Usłyszę temat drugi raz — kontaktu nie będzie wcale. Rustam poprawił kołnierzyk, ani śladu skruchy — tylko złość w oczach. — Źle robisz, Sławek. Myślałem, iż się dogadamy. No, skoro jesteś taki zatwardziały… Ola, wychodzimy! Gdy drzwi się zatrzasnęły, Inna bez sił opadła na kanapę. Roztrzęsiona. — Widziałeś? Ty to widziałeś? — patrzyła na męża z szeroko otwartymi oczami. — Skąd się biorą tacy bezczelni? Kim on w ogóle jest?! Sławek milczał. Stał przy oknie, patrzył, jak na podwórku Rustam po królewsku otwiera samochód i coś z irytacją mówi Oli. — Wiesz, co najgorsze? — odezwał się po chwili. — Ola naprawdę wierzy, iż on ma rację. Zawsze była trochę… oderwana od rzeczywistości, ale aż tak? — Zaczarował ją! — Inna zerwała się z miejsca. — Musisz zadzwonić do mamy. I do twoich rodziców. Muszą wiedzieć, jakie brednie wymyśla zięć! — Zaczekaj — Sławek wyciągnął telefon. — Najpierw zadzwonię do siostry. Na spokojnie. Sam. Wybrał numer. Długo dzwonił, Ola w końcu odebrała, słychać było, iż płacze. — Halo! — burknęła. — Ola, posłuchaj. Jesteś z nim w aucie? — A co to za różnica? — jeżeli jest obok, daj na głośnik. Niech też posłucha. — Nie, nie jestem — zaszlochała Ola. — Wysadził mnie pod klatką i odjechał. Stwierdził, iż musi ochłonąć, bo moja rodzina to sami egoiści. Sławek, dlaczego wy tacy jesteście? On tylko chciał, żeby było idealnie… — Ola, opamiętaj się! — Sławek niemal krzyknął. — Jakie idealnie? Przyszedł wyłudzić mieszkanie! Wiesz, iż to twoje, twoje dziedzictwo? A on już rządzi się jak u siebie. Powiedział ci w ogóle o tej zamianie, zanim wszedł do kuchni? W słuchawce zapadła cisza. — Nie — w końcu wyszeptała Ola. — Powiedział, iż ma „niespodziankę dla wszystkich”. Że wymyślił, jak nam będzie najlepiej. — Świetna niespodzianka. Zdecydował o wszystkim za nas, nikogo nie pytając. Ola, kim on jest? Klasyczny utrzymanek. Dziś mieszkanie, jutro stwierdzi, iż twój samochód za mały, a pojutrze, iż twoi rodzice powinni przepisać na niego działkę, bo mu potrzebny świeży oddech… — Nie mów tak! — głos Oli drżał. — On mnie kocha. — To by nie robił awantury o byle co. Skłócił nas ze sobą, poróżnił rodzinę. Inna dalej w szoku. Kapujesz, iż celowo nas chciał poróżnić? — Pogadam z nim — wydusiła Ola. — To pogadaj. I dobrze się zastanów zanim pójdziesz do urzędu. Rozłączył się i rzucił telefon na kanapę. — I co? — cicho spytała Inna. — Mówi, iż nie wiedziała. Rustam szykował „niespodziankę”. Inna gorzko się uśmiechnęła. — No wyobrażam sobie. Przyszedł pan życia, ustawia wszystkich po kątach: metry tu, ludzi tam… Ble, aż się chce wymiotować. — Spokojnie — Sławek objął ją ramieniem. — Mieszkania nie oddamy, to jasne. Ale siostry szkoda. Pakietuje się z takim typem… *** Najgorsze obawy Inny i Sławka się nie sprawdziły — do ślubu nie doszło. Rustam rzucił Olę tego samego wieczoru. Ola, zaryczana, przyjechała do brata i powiedziała, co się stało. Rustam przyjechał, od razu zaczął się pakować. Ola była w szoku, pytała co się dzieje. Rustam rzucił, iż nie zamierza żenić się z tak „skąpą rodziną”. — Powiedział, iż nie potrzeba mu takich… — łkała Ola. — Bo na was nie można liczyć. Że jak będą dzieci, to po weekendzie nie posiedzicie z nimi. I pieniędzy też nie dacie, jak trzeba będzie. — O, Olu, nie rozczulaj się! — oburzyła się Inna. — Taki ktoś nie jest ci potrzebny! Na takim polegać nie można, nie będzie myślał o rodzinie, tylko o własnej wygodzie. Olej go i tyle! Ola przeżywała parę miesięcy, ale potem jej przeszło. Dopiero później dotarło. Jak mogła wcześniej nie zauważyć jadu w jego wnętrzu? Gdyby za niego wyszła, całe życie miałaby stracone. Los ją uratował, nie inaczej!