Przecież ty mnie nigdy nie kochałaś. Wyszłaś za mnie bez miłości. Teraz mnie zostawisz, kiedy zachorowałem…
Nie zostawię! powiedziała Agnieszka, obejmując Pawła. Jesteś najlepszym mężczyzną na świecie! Za nic cię nie opuszczę…
Nie mógł uwierzyć, iż to prawda. Humoru Paweł nie miał najlepszego
Agnieszka była mężatką przez dwadzieścia pięć lat, a przez cały ten czas wciąż podobała się mężczyznom. Już jako młoda dziewczyna cieszyła się sporym powodzeniem.
Nie wspominając o młodości już w szkole chłopcy kręcili się głównie wokół Agnieszki. Choć nie była klasyczną pięknością.
Nie rozstała się z mężem, choć był człowiekiem trochę skomplikowanym.
Do ostatnich dni żyli razem z Andrzejem. Córkę, Zosię, wychowali, wyswatali do zamążpójścia. Jej mąż zabrał Zosię do Niemiec, skąd przysyłali piękne zdjęcia i zaproszenia w odwiedziny. Tak się złożyło, iż Agnieszka w końcu nie pojechała. A Andrzej… to już przeszłość.
Mąż Agnieszki zginął w wypadku samochodowym. Głupi przypadek Choć potem Agnieszce powiedziano, iż chyba źle się poczuł za kierownicą; serce go zawiodło, stracił panowanie nad autem.
Może zemdlał? zastanawiała się cicho.
Tego już się nie dowiemy westchnęła przyjaciółka, Ewa, lekarka Zgon: rozległe urazy, nie do przeżycia.
Agnieszka była w szoku. Ewa pomagała jej wszystko zorganizować.
To ona dowiedziała się przez swoje kontakty o wszystkich szczegółach. Andrzeja pochowali, a Agnieszka została sama w dużym domu, który budowali razem całe życie.
Na dwoje ludzi dom był akurat, jeżeli jednak zjawiali się goście, wcale nie wydawał się aż taki wielki. Ale dla jednej osoby zwłaszcza kobiety ogromny, a czasem przygniatający.
Dom to dom. Przydałaby się w nim męska ręka…
Zosia przyjechała na pogrzeb ojca. Podjęła z matką rozmowę o sprzedaży domu, zakupie mieszkania i ewentualnej przeprowadzce Agnieszki do nich.
O nie! zawołała Agnieszka. Nie po to tyle lat dom stawiałam, żeby teraz sprzedawać. A do tej waszej Niemiec też nie pojadę. Widziałam już to wszystko…
Mamo!
Oj, Zosiu kochana, uśmiechnęła się Agnieszka przez łzy żartuję przecież.
Skoro żartujesz, nie pozostało tak źle.
Wszystko było dwuznaczne. Taki sam był Andrzej. Z jednej strony troskliwy, kochający. Z drugiej człowiek nastroju. Często potrafił Agnieszce zmęczyć nerwy zupełnie bez powodu, potem przepraszał. Ona była tego typu osobą, która gwałtownie wybaczała. Tyle lat razem! Zwariować można…
Zosia odwiedziła matkę i wróciła do siebie jej mąż miał sporo pracy, a ona musiała dbać o domowe ognisko. Agnieszka została sama.
Ale znając siebie, wiedziała, iż nie na długo.
I rzeczywiście opłakiwała stratę przez pół roku, a gdy otarła łzy, zauważyła, iż wokół niej pojawiło się kilku adoratorów.
Nawet mama Agnieszki zawsze dziwiła się powodzeniu córki.
Co oni w tobie widzą? Jak muchy przy lepie! Przecież nie jesteś aż taka piękna chyba czegoś nie rozumiem.
Mamo kochana śmiała się Agnieszka, poprawiając szminkę. To nie o urodę chodzi. Kobieta powinna być czarująca, z charakterem. Z iskrą.
No już, już, idź się baw! dowcipkowała mama. Bo ci kawaler zwieje!
Przyjdzie następny, wzruszała ramionami Agnieszka.
Prawie trzydzieści lat minęło od tej rozmowy, nic się nie zmieniło. Kobiety narzekały, iż nie ma dla nich wolnych mężczyzn, zwłaszcza po czterdziestce.
Agnieszka nie rozumiała tego problemu. W wieku czterdziestu sześciu lat miał dwie świetne propozycje matrymonialne.
Serce ciągnęło ją do Michała bardzo jej się podobał, zarówno fizycznie, jak i w rozmowie. Przystojny, inteligentny, interesujące tematy do dyskusji, miło było z nim się pokazać.
Tyle tylko, iż Michał najlepiej czuł się przy rozmowie. Agnieszka lubiła go słuchać, ale dobrze wiedziała, iż to człowiek nie do życia codziennego. Nie do dużego domu.
Drugi kandydat, Paweł, był prostym, zaradnym mężczyzną. Taki, co potrafi wypić sporo na imprezie, ale wszystko w rękach mu rośnie i wszystko naprawi. Złota rączka, pogodny, ale z charakterem.
Z żoną potrafił być łagodny jak baranek, jednak w razie potrzeby potrafił góry przenosić. Agnieszce mniej się podobał takie kobiece skrzywienie.
Nie mówił pięknych słów. Trzeźwy Paweł był raczej milczący. Jak już wypił, wtedy potrafił rozbawić towarzystwo, opowiedzieć kawał, podłapać rozmowę.
Prawdę mówiąc, Paweł rzeczywiście miał mocną głowę, ale następnego dnia już wracał do porządku, polewał się zimną wodą i brał się za robotę. Małomówny, ale skuteczny. Jego właśnie Agnieszka wybrała.
Michał się obraził, iż jego zaloty nie zostały docenione, i odszedł.
Agnieszka wyszła za Pawła, a on był przeszczęśliwy. Na weselu wypił za dużo, śpiewał i tańczył do upadłego.
No nie wierzę uśmiechała się Ewa. Minął ledwie rok po śmierci Andrzeja, a już masz męża. Nic się nie zmieniło! Kobiety narzekają, iż facetów brak, a ty tylko wyjdziesz z domu i już masz wybór.
Nie mów tylko: Co oni w tobie widzą? Przecież nie jesteś taka piękna!”
Żartujesz, ale prawda jest taka, iż zawsze jakoś miałaś powodzenie.
Sama nie wiem, Ewo. Idź pogadaj z moją mamą na ten temat…
Agnieszka puszczała oko do przyjaciółki i szła tańczyć z mężem, który właśnie po nią przyszedł. Tańcząc, odpędzała w myślach resztki wątpliwości.
No i co z tego, iż Paweł prosty? Ale jaki zaradny. I siły ma, i wygląda całkiem dobrze. A to, iż głównie milczy, czasem jest choćby plusem.
A Michał? Co z pięknych słów, zupy z nich nie ugotujesz.
W ciągu kilku miesięcy Paweł przemienił ogród Agnieszki w bajkę. Wykarczował niepotrzebne drzewa, wyrównał ziemię, zrobił rabaty. Zbudował altankę. W domu też od razu było czuć męską rękę.
Wybrała dobrze było to oczywiste.
Przy tym Paweł pracował i dobrze zarabiał. Starał się sprawiać Agnieszce przyjemność drobnymi prezentami.
Porównując krótki czas nowego małżeństwa z dwudziestopięcioletnim życiem z Andrzejem, żałowała szczerze, iż nie poznała Pawła wcześniej złoty facet!
Latem wieczorami grillowali w altance, gdzie Paweł postawił solidny, dębowy stół i ławy.
Agnieszka, najedzona karkówką, mruczała jak kot. Paweł patrzył na nią z uśmiechem.
Paweł, o co chodzi?
Nic. Cieszę się
Pierwsza żona Pawła była straszną marudą. Nie przypuszczał, iż jeszcze spotka taką kobietę jak Agnieszka.
Byli szczęśliwi przez cztery lata, aż Paweł niespodziewanie zaczął marnie wyglądać.
Szybko się męczył, chudł bez powodu. jeżeli wypił a zdarzało mu się, czuł się jeszcze gorzej.
Paweł, musisz iść do lekarza! zmartwiła się Agnieszka. Co chcesz czekać? Ewidentnie coś jest nie tak.
Coś tam minie samo, Agnieszko!
Człowieku, to nie średniowiecze. A jak nie minie? Boisz się lekarzy, jak wszyscy faceci?
Nie
Paweł nie chciał powiedzieć, czego się boi. A bał się jednego iż jeżeli jest poważnie chory, Agnieszka go zostawi. Nie będzie chciała być z chorym facetem.
Nie był głupi wiedział, iż Agnieszka wyszła za niego głównie z rozsądku, nie z wielkiej miłości. Ale on ją kochał! Na przekór wszystkiemu.
Zakochał się w niej, gdy zobaczył ją zagubioną przy kasie w sklepie, szukającą portfela w torebce. Była wtedy tak rozczulająco bezradna, iż od razu chciał być jej opiekunem na zawsze.
Po powrocie do domu matka Pawła zapytała z powątpiewaniem:
Synu, ty jeszcze młody, sprawny… Co ty w niej widzisz? Przecież nie jest pięknością, a na młodość nie narzeka. Każda panna by za tobą poleciała!
Ale nikogo innego Paweł nie potrzebował. Tylko Agnieszki. A jeżeli teraz naprawdę zachorował, czy ona jeszcze będzie chciała z nim być?
Nie udało się jej namówić Pawła do lekarza. Był sobotni wieczór. W gościach była Ewa z mężem Wojciechem. Paweł z Wojtkiem pili piwo i robili kiełbasę na grillu. W tym czasie Ewa, przygotowując sałatkę z Agnieszką w kuchni, spytała:
Paweł coś słabiej wygląda?
Sama nie wiem westchnęła Agnieszka Błagam go, żeby poszedł na badania, a on uparcie nie chce. Ty jesteś lekarką, Ewo. Według ciebie jest coś poważnego?
Wygląda na bardziej zmęczonego. Schudł. Skóra trochę żółtawa. Nie podoba mi się to.
Matko! Spróbuj go przekonać, bardzo Cię proszę! Może ciebie posłucha?
Ewa spojrzała przenikliwie na przyjaciółkę.
Kochasz go, Agnieszko? Pamiętam twoje rozterki…
Agnieszka przygryzła wargę, nie odpowiedziała.
Ewa nie zdążyła namówić Pawła na lekarza zemdlał przy stole. Wezwali pogotowie. Agnieszka pojechała z nim. Paweł nie odzyskał przytomności. Trzymała go za rękę i modliła się.
Praktycznie od razu przeprowadzono operację.
Guz wątroby.
Rak?! przestraszyła się Agnieszka.
Poczekajmy na wyniki odpowiedział lekarz.
Okazało się, iż guz był łagodny, ale już spory, kiedy Paweł trafił na stół operacyjny.
Lekarze zabronili mu prawie wszystkiego. Odbudowa miała być długa, niewiadomo, czy pełna. W końcu już wiek nie ten.
Paweł był bardzo przygnębiony. W szpitalu odwiedziła go mama.
Wpadła w dzień, kiedy Agnieszka była w pracy. Przyniosła coś do jedzenia, co Paweł mógł już dostać lista była krótka.
Synku, nie poznaję cię! zmartwiła się Maria. Przeżyłeś, to się ciesz! Jeszcze żyjesz! Jedz kotleciki!
Nie chce mi się jeść.
A musisz. Martwisz się, iż Agnieszka cię zostawi?
Przychodzi… na razie szepnął Paweł.
Co ty, myślisz, iż cię zostawi? Durnota!
Ja już po wszystkim. Przestałem się nadawać. Do pracy się nie nadaję. Mam dopiero pięćdziesiąt lat, a już kaleka. Komu potrzebny taki?
Co się tu dzieje? weszła Agnieszka, słysząc podniesione głosy. Witam, Mario!
No, idę już. Cześć, Agnieszko. Trzymaj się, Paweł.
Co się stało?
Mama Pawła machnęła ręką i wyszła. Agnieszka umyła ręce, podeszła do łóżka.
I co tak beczysz, kaleko? Ręce, nogi całe. Reszta się zagoi. Wiesz, co wyczytałam o wątrobie?
Co?
Wątroba się sama regeneruje. jeżeli zostanie pięćdziesiąt jeden procent, to się odbuduje. Ty masz sześćdziesiąt. Daj sobie czas, wszystko będzie dobrze!
Myślisz, iż mam czas?
O co ci chodzi? Coś mi lekarze nie powiedzieli?
Nie o to…
Wypisali Pawła do domu. Zaczął się jego najgorszy czas. Chciał pracować w ogrodzie, po chwili jednak był wykończony. To najbardziej go bolało.
A zbliżały się urodziny, które teraz napawały Pawła smutkiem. Jeść prawie nic, pić zabronione. Cóż za przyjemność!
Agnieszka zdawała się nie zauważać zmęczenia Pawła i z zapałem jadła razem z nim dietetyczne posiłki.
Agnieszko… zebrał się w końcu na odwagę. Co teraz z nami będzie?
Ale w jakim sensie?
No… tak wolno dochodzę do siebie. Opuścisz mnie? Powiedz lepiej od razu.
Czemu miałabym cię zostawić? Jest mi z tobą bardzo dobrze.
Ale kiedy byłem sprawny, to byłaś szczęśliwa. A teraz? Sam ze sobą nie mogę wytrzymać.
I głupio robisz. Weź się w garść!
Staram się! Ale co to za życie dwa razy młotkiem machnę i już ledwo żyję.
Agnieszka objęła go od tyłu, przytulając policzek do jego karku.
Kocham cię. I nigdy cię nie zostawię. Nie spiesz się z powrotem do formy. Niech idzie, jak idzie.
Kochasz mnie? Na serio?
Na serio!
Agnieszka nie zostawiła Pawła. Powoli, ale zdrowiał.
Urodziny zorganizowała mu bez procentów, żeby nie kusiło. Przyszło kilku przyjaciół, posiedzieli w altance, zagrali w planszówki.
Ale ci się trafiła żona, Pawle podsumowali znajomi, żegnając się.
Pewnie pójdziecie teraz napić się za moje zdrowie? zażartował Paweł.
Pośmiali się, rozeszli. Wieczorem Agnieszka z Pawłem siedzieli na tarasie, patrzyli w gwiazdy. Szczęśliwi. Tej nocy Paweł po raz pierwszy od miesięcy poczuł się lepiej.
Uwierzył, iż może wrócić do zdrowia. I iż naprawdę jest dla żony kimś ważnym nie zostawi go. Przytulił ją mocniej.
Co się stało, Pawle?
Już wszystko dobrze! uśmiechnął się.
No nareszcie Agnieszka całowała go w policzek.
Byli szczęśliwi.
Życie pokazało im, iż prawdziwa bliskość nie opiera się na słowach, urodzie ani sile, ale na tym, iż zostajemy przy sobie, gdy jest ciężko. Bo miłość poznaje się nie wtedy, gdy wszystko jest łatwe, ale wtedy, gdy świat wali nam się na głowę a my jednak trwamy razem.
