Rafał, potrzebuję twojej pomocy z prezentem dla mamy.
Mariola odłożyła telefon i spojrzała na męża, który rozłożył się na kanapie z pilotem w ręku. Rafał leniwie przełączał kanały, nie odrywając wzroku od telewizora.
Jaki znowu prezent?
Kuchenka. Porządna, solidna. Mama ma urodziny za dwa tygodnie, zapomniałeś?
Rafał wreszcie raczył spojrzeć na żonę. Przez jego twarz przemknęło lekkie zdenerwowanie, ale gwałtownie ukrył je za rutynowym uśmiechem.
A stara to już nie działa? Całkiem dobrze jeszcze wygląda.
Mariola przysiadła na podłokietniku, wygładzając odruchowo fałdę na domowej sukience.
Sam widziałeś ostatnio. Piekarnik prawie nie grzeje, dwie palniki nie działają. Mama narzeka, iż ciasta nie wychodzą już tak jak wcześniej. Dla niej to ważne, dobrze o tym wiesz.
…Ludwika Nowak uwielbiała pracować z ciastem. W jej kuchni zawsze pachniało wanilią i cynamonem, na parapecie stygły świeże drożdżówki, a sąsiedzi wpadający na herbatkę nigdy nie wychodzili głodni. Stara kuchenka, kupiona jeszcze za czasów PRL-u, ledwo trzymała się ostatkiem sił.
Dobrze, Rafał przeciągnął się i usiadł prosto. I czego ode mnie oczekujesz?
Wybierz jakąś dobrą, ty się znasz na sprzęcie. Pojedź do sklepu, zobacz, zamów z dostawą. Ja nie mam czasu, praca mnie pochłania.
Mariola wyjęła z torebki kartę i wręczyła mężowi. Granatowy plastik błysnął w świetle lampy.
Tu jest moja premia, ponad sześć tysięcy złotych. Wystarczy na porządną kuchenkę?
Rafał wziął kartę do ręki, obracając ją w palcach. Usta lekko mu drgnęły.
Starczy z zapasem. Spokojnie, wszystkim się zajmę.
Mariola kiwnęła głową. Po pięciu latach małżeństwa przywykła oddawać Rafałowi sprawy domowe. Zawsze umiał się dogadać, znaleźć promocje, wynegocjować rabaty. Takie rzeczy wychodziły mu najlepiej.
Tylko nie zwlekaj, dobrze? Żeby przed urodzinami była dostawa.
Jasne, Rafał niedbale wsunął kartę do kieszeni dresu i znów sięgnął po pilota.
Minął tydzień. Mariola wracała z pracy zatłoczonym tramwajem i postanowiła sprawdzić stan konta w aplikacji bankowej. Jej palce gwałtownie przesunęły się po ekranie telefonu.
Obciążenie: 6 000 zł.
Mariola uśmiechnęła się, patrząc na kwotę. Czyli Rafał nie zawiódł. Sześć tysięcy to poważny wydatek. Na pewno wybrał coś solidnego, z grillem, timerem i wysuwaną szufladą, o której mama marzyła od dawna. Ludwika Nowak w końcu będzie mogła piec swoje torty bez niepokoju, iż piekarnik zawiedzie.
Mentalnie widziała już szczęśliwą twarz mamy, gdy zobaczy prezent. Zmarszczki przy oczach zebrane w uśmiechu, drgające wargi, a potem Ludwika Nowak jak zawsze powie: No po coście tyle wydali, dzieci! I od razu zacznie planować pierwszy wypiek.
Dobry sprzęt to inwestycja na lata. Mariola pamiętała, jak babcia wspominała swoją Amicę, która trzymała się trzydzieści lat bez awarii. Teraz technika inna, ale gdy nie oszczędza się na jakości wytrzyma długo…
…Urodziny wypadły w sobotę. Mariola od rana pracowała: wiła bukiet, pakowała drobne prezenty, które dokupiła do głównego. Rafał bez pośpiechu kręcił się po mieszkaniu, co chwilę spoglądając na zegarek.
Koniecznie weź kopertę, przypomniała Mariola, zapinając kozaki. Tam są papiery z kuchenki?
Wszystko na miejscu, Rafał klepnął się po wewnętrznej kieszeni marynarki.
Do Ludwiki Nowak dotarli koło południa. W mieszkaniu pachniało świeżo upieczonym ciastem mimo kapryśnej kuchenki mama znów czarowała coś smacznego. W przedpokoju gęstniała grupa krewnych, brzęczały kieliszki, ktoś się śmiał w salonie.
Mariola mocno objęła mamę.
Wszystkiego najlepszego, mamo. To dla ciebie.
Podała kremową kopertę, którą odebrała od Rafała po drodze. Nie zaglądała do środka po co? Mąż wszystko załatwił, zostało tylko wręczyć.
Ludwika Nowak rozpromieniała.
Ojej, dzieci, no co wy! delikatnie otworzyła kopertę, a oczy rozświetliły się z ekscytacji.
Mariola patrzyła na mamę z czułym uśmiechem. Sekunda, druga. I nagle twarz Ludwiki zamarła. Uśmiech odpłynął, ustępując miejsca dezorientacji.
To… co to?
Mariola ściemniała, pochyliła się bliżej. Zajrzała przez ramię mamy.
Bon do drogerii. Trzy tysiące złotych.
Trzy. Tysiące.
Rafał, Mariola odwróciła się do męża, który już cofał się w stronę wyjścia z pokoju. Co to jest?
No przestań, Rafał skrzywił się nerwowo, unikając jej wzroku. Fajny bon, tam jest dobre kosmetyki…
A kuchenka?!
Nie odpowiedział. gwałtownie przeszedł do drzwi na balkon, wyszedł i zamknął za sobą szybę.
Mariola ruszyła za nim. Szarpnęła drzwi tak mocno, iż szkło jęknęło w ramie.
Wytłumacz się. Natychmiast!
Rafał oparł się o balustradę.
Wiesz, Ola ostatnio nie daje rady w pracy, strasznie jest zmęczona… No i nie mogłem…
Jaki odpoczynek? Jaka Ola? Mariola zbliżyła się, jej oczy błyszczały gniewem. Dałam ci pieniądze na kuchenkę dla mamy!
Była okazja na last-minute, rozumiesz? Pięć tysięcy siedemset złotych, Bułgaria, all inclusive… Szkoda by było przegapić, no przecież rozumiesz.
Mariola wyciągnęła telefon z jego kieszeni, zanim Rafał zdążył zareagować. Przesunęła palcem po ekranie otworzyła wiadomości. Rozmowa z biurem podróży wyświetliła się przed oczami: daty, kwoty, entuzjastyczne wiadomości od Oli z serduszkami.
Braciszku, jesteś najlepszy! Dziękuję! Lecę w piątek!
Mariola spojrzała na męża. Skulił się, jakby chciał się wtopić w podłogę.
Bez słowa wybrała numer biura podróży. Jeden sygnał, drugi.
Dzień dobry, Biuro Podróży Wakacyjny Świat, Karolina, w czym mogę pomóc?
Dzień dobry. Rezerwacja na Olę Kowalską, Bułgaria, wylot w piątek. Chcę ją anulować.
Przepraszam, a pani jest…
Jestem właścicielką karty, z której pobrano opłatę. Nie wyrażałam zgody na tę transakcję.
Rafał próbował się zbliżyć, ale Mariola zatrzymała go gestem.
Chwileczkę, głos konsultantki stał się formalny. Mam rezerwację. Musi pani do nas przyjechać do biura, wtedy anulujemy wyjazd, a zwrot środków będzie w ciągu dziesięciu dni roboczych.
Dziękuję, przyjadę jutro.
Mariola rozłączyła się i rzuciła telefon Rafałowi.
Mariolka, no nie przesadzaj. Pogadajmy…
Ale już wyszła. Przeszła przez salon, gdzie krewni milczeli udając zainteresowanie sałatką. Podeszła do mamy, która roztrzęsiona ściskała nieszczęsny bon.
Mamo, jedziemy. Kupimy ci porządny prezent.
Ludwika Nowak nie protestowała. Narzuciła płaszcz, chwyciła torebkę i posłusznie ruszyła za córką, zapominając o gościach.
W sklepie AGD pachniało plastikiem i nowymi mechanizmami. Sprzedawca młody chłopak z plakietką Michał cierpliwie tłumaczył różnice między modelami.
Ta jest najlepsza, Michał wskazał elegancką, białą kuchenkę. Świetna do pieczenia. Równomierne nagrzewanie, timer, grill i termoobieg.
Ludwika Nowak przejechała palcami po gładkiej powierzchni.
Jaka piękna, szepnęła.
Bierzemy, potwierdziła Mariola. Jest dostawa na jutro?
Pierwszy wolny termin rano od dziewiątej do dwunastej.
Załatwienie formalności zajęło kwadrans. Ludwika milczała całą drogę do domu, dopiero pod blokiem dotknęła córki za ramię.
Mariola, dziękuję ci, kochanie. Ale martwię się o ciebie.
Nie ma potrzeby, mamo.
A Rafał… Przecież…
Mariola objęła mamę.
Poradzę sobie. Nie myśl o tym dziś. Wszystkiego najlepszego.
Wróciła do domu, gdy było już ciemno. Rafał siedział na kanapie w półmroku, telewizor wyłączony.
Musimy porozmawiać, zaczął, podnosząc się z miejsca.
Mariola przeszła obok niego. Otworzyła szafę, wyjęła jego koszule, złożyła w walizce.
Co robisz? Rafał podbiegł. Mariolka, przestań! Chciałem pomóc siostrze, ona tam się zarzyna w tej pracy, jedyna okazja, żeby się wyrwać!
Jeszcze jeansy, t-shirty, skarpetki. Mariola systematycznie opróżniała półki.
Rozbijasz naszą rodzinę przez jedną kuchenkę! I ty będziesz winna!
Zamarła, powoli się odwróciła.
Powierzyłam ci pieniądze, które sama zarobiłam. Prosiłam o prezent dla mojej mamy. A ty wydałeś wszystko na swoją siostrę!
No, może nie wszystko…
choćby nie zapytałeś! Sam zdecydowałeś! I jeszcze skłamałeś!
Rafał zbliżył się, próbował objąć. Mariola cofnęła się, trzymając w ręku jego sweter jak tarczę.
Nie dotykaj mnie!
Ola naprawdę źle się czuła, zrozum…
Pakuj się i wyjdź.
…Miesiąc później Mariola siedzi w kuchni Ludwiki Nowak. Śnieżnobiała kuchenka błyszczy w kącie, piekarnik pracuje pełną parą, wypełniając mieszkanie zapachem biszkoptów waniliowych.
Wyobraź sobie, zapisałam się na kurs cukierniczy! Ludwika promienieje. Sąsiadka Basia poleciła, a prowadzi go prawdziwy francuski cukiernik!
Mariola wgryzła się w kawałek tortu. Krem rozpływał się na języku.
Przepyszne, mamo. Po prostu genialne.
…Rozwód załatwili szybko, bez zbędnych formalności. Rafał do dziś nie wie, dlaczego Mariola nie wybaczyła drobnej wpadki. Ola wyjechała na urlop za własne oszczędności albo wcale, Mariolę już to nie interesuje.
Patrzy, jak mama uwija się przy nowej kuchence, szczęśliwa i pełna pasji. Za oknem zapada wieczór. Przed nią nowy rozdział bez kłamstw, bez zdrady, bez człowieka, który traktuje cudze pieniądze i zaufanie jak coś ulotnego.
Mariola uśmiecha się i sięga po drugi kawałek tortu. Dlaczego nie?
