Niedziela, siódma rano. Wrocław, Nadodrze. Wstałam, zanim zadzwonił budzik, bo wiedziałam, iż zaraz zacznie się dzień, na który czekałam od tygodni. Rodzinny obiad u teściów. Pierwszy raz od dawna bez napięcia w żołądku. Ósmy miesiąc ciąży, brzuch już tak duży, iż musiałam siadać bokiem na łóżku, żeby zawiązać buty. Nie zawiązałam. Założyłam klapki, bo stopy i tak miałam spuchnięte od wczorajszego upału.
Za oknem sąsiad podlewał hortensje. Pachniało skoszoną trawą i mokrym betonem, ktoś z trzeciego piętra zrzucał dywan przez balkon. Zwykła niedziela. W telewizji leciała powtórka „Na dobre i na złe”, ale ściszyłam, żeby posłuchać ptaków.
Łukasz spał. Zostawił na szafce telefon ekranem do dołu i to mnie zdziwiło, bo zwykle kładł go obok poduszki. Pomyślałam, iż może chciał odpocząć od pracy. Od miesiąca powtarzał, iż firma wchodzi w nowy etap, iż inwestorzy, iż presja. Próbowałam wierzyć.
W łazience przemyłam twarz zimną wodą. W lustrze zobaczyłam kobietę, która wciąż wyglądała na szczęśliwą, ale nikt nie widział, iż od pół roku nie wysypia się dłużej niż trzy godziny. Siniaki pod oczami maskowałam korektorem. Zrobiłam sobie herbatę malinową, bo podobno pomaga przed porodem. Łukasz przewrócił się na drugi bok.
Kiedy poznaliśmy się osiem lat temu, mieszkał w wynajętej kawalerce na Krzykach i zbierał na pierwszy samochód. Ja pracowałam w biurze rachunkowym i nosiłam kanapki do pracy, bo pensja w całości szła na kredyt za mieszkanie. Przez pierwsze lata jedliśmy zupki chińskie i planowaliśmy, jak urządzimy dom, który mieliśmy kupić. To były dobre lata. Wydawało mi się, iż budujemy coś wspólnego.
Dom kupiliśmy trzy lata temu. Nie nowy, z lat osiemdziesiątych, z ogrodem od strony południowej. Remont zrobiliśmy sami. Łukasz nauczył się kłaść panele, ja malowałam ściany, a moja mama przynosiła pomidory i stała nad nami, mówiąc, iż źle trzymamy pędzel. Potem założyła mi rabatę z różami pod oknem kuchni. Róże przetrwały deszcz i srogi luty. W tym roku zakwitły pierwszy raz.
O siódmej trzydzieści zaczęłam kroić ogórki na sałatkę, którą mieliśmy zawieźć do teściów. Nóż źle leżał w dłoni. Wszystko w tym domu było moje, ale od jakiegoś czasu czułam, iż stoję w nim na palcach, żeby czegoś nie zbudzić.
Łukasz zszedł na dół, zapięty w jasną koszulę, pachniał wodą po goleniu. W progu kuchni zatrzymał się i popatrzył na mnie tak, jakby sprawdzał, czy czegoś nie zepsułam.
— Gotowa?
Kiwnęłam głową. Nie powiedziałam, iż od dziesięciu minut nie mogę znaleźć kluczyków od auta, bo schowałam je wcześniej do torebki. Torebka zniknęła. Potem znalazła się na parapecie, obok doniczki z bazylią. Nie pamiętałam, żebym ją tam kładła.
Do teściów pojechaliśmy przez Ostrów Tumski. Korki jak zwykle, tramwaj dzwonił gdzieś z lewej. Łukasz głośniej puścił radio, żeby nie rozmawiać. Ja patrzyłam na rzekę.
Dom teściów pachniał rosołem i pastą do podłóg. Teść, Henryk, nalewał wódkę do kieliszków jeszcze zanim zdjęliśmy buty. Teściowa, Krystyna, gładziła mnie po brzuchu, jakbym była gąską do utuczenia na święta. Uwielbiałam ją, naprawdę. Dobra dieta, spacery, dużo mleka — wszystko w tych radach było szczere.
Do stołu usiadło dwanaście osób. Siostra Łukasza z mężem, ciotka z Oławy, dwoje dzieci, które cały czas krzyczały, iż chcą loda. Zwykły obiad rodzinny. A potem teść wstał, stuknął łyżeczką w szklankę i powiedział, iż zanim zjemy, trzeba załatwić sprawę.
Spojrzałam na Łukasza. Miał twarz człowieka, który siedzi w samolocie i czuje, iż coś jest nie tak z ciśnieniem.
— Powiedziałeś jej? — zapytał teść.
Łukasz nie powiedział. Bo nie musiał.
Teść położył na stole szarą teczkę. Rozpiął gumkę. Na obrus, między talerzem a półmiskiem z kotletami, wysypał dokumenty. Firma. Nasza firma. Ta, którą zakładaliśmy razem, od zera, wtedy gdy ja sprzedałam mieszkanie po babci, żeby dołożyć do kapitału. Ta, którą Łukasz zarejestrował na siebie, "bo tak będzie prościej z bankiem". Wierzyłam mu. Wierzyłam tak długo, iż teraz powinnam była się wstydzić.
Z dokumentów wynikało, iż firma została sprzedana. Cała. Za osiem milionów złotych. Uchwała wsteczna, podpis Łukasza, zgoda wspólników. Ja w papierach figurowałam tylko jako małżonek do zawiadomienia.
Siedziałam z widelcem w ręku. Ogórek ześlizgnął się z talerza.
— Kiedy? — zapytałam.
— Trzy miesiące temu — powiedział Łukasz, nie podnosząc wzroku.
— Trzy miesiące temu powiedziałeś mi, iż firma przechodzi restrukturyzację.
— Bo przechodziła.
— A ty w tym czasie podpisałeś umowę sprzedaży. Za moimi plecami.
— Nasze pieniądze. przez cały czas są nasze.
— Pokaż umowę.
Nie chciał pokazać. Teść się wtrącił, iż jestem przewrażliwiona, hormony, trzecie piętro bez windy i w ogóle może błąd leży w komunikacji. Krystyna poprosiła, żeby nie krzyczeć przy dzieciach. Dzieci i tak jadły lody palcami. Wszystko się rozjechało, ale nie podniosłam głosu ani razu.
Zabrałam teczkę do łazienki. Zamknęłam drzwi na haczyk. Usiadłam na brzegu wanny i przeczytałam każdą stronę. W umowie kupna-sprzedaży jako odbiorca pieniędzy widniało konto w banku na Malcie. Łukasza.
Pół roku wcześniej powiedział mi, iż musimy otworzyć konto firmowe "za granicą, bo tak doradził księgowy". Dopytywałam. Tłumaczył, iż optymalizacja. Przecież optymalizacja to normalne słowo w biznesie. Każdy tak robi. Uwierzyłam, bo kochałam tego człowieka, a miłość to ufność bez dowodu osobistego.
A potem zobaczyłam drugą stronę umowy. Pieniądze trafiły nie na konto firmowe. Na konto osobiste Łukasza. Data: dwa tygodnie przed tym, jak powiedział mi, iż nie stać nas teraz na remont kuchni i iż musimy brać kredyt na wózek.
Wyszłam z łazienki. W domu pachniało octem i potem, bo ktoś otworzył okno, a na dworze zrobiło się duszno.
Łukasz stał przy oknie, w ręku kieliszek, którego przed chwilą nie miałam w dłoni. Nie patrzył na mnie.
— To nie tak — zaczął. — Po prostu chciałem zabezpieczyć rodzinę. Dziecko, dom, ciebie. To wszystko jest dla was.
— Dla nas — powtórzyłam.
— Tak.
— To czemu jestem tylko zawiadomiona, a nie wpisana?
Nie odpowiedział. Krystyna rozlewała kompot do szklanek. Teść wyciągnął telefon i zaczął filmować kotleta, jakby nic się nie działo. Dzieci śmiały się w salonie. Ktoś włączył bajkę z rybką.
Mogłam to zostawić. Mogłam wrócić do domu, napić się herbaty malinowej i czekać. Tylko iż ja nie czekam.
W poniedziałek rano, zanim Łukasz zdążył wyjechać do "biura", które podobno już nie istniało, zadzwoniłam do trzech osób. Adwokat. Notariusz. I doradca podatkowy.
Adwokat kazał mi nie ruszać wspólnego konta, póki nie złoży wniosku o zabezpieczenie. Notariusz potwierdził, iż sprzedaż firmy bez zgody współmałżonka na majątek wspólny może być podważona. Doradca podatkowy powiedział coś, od czego zrobiło mi się zimno w palcach: iż przelew na Maltę to już nie optymalizacja, tylko pranie pieniędzy, jeżeli nie ma pod tym żadnej umowy licencyjnej.
Łukasz wrócił wieczorem. W drzwiach zobaczył walizkę. Moją, nie jego. Na wierzchu leżała kwitacja z kantoru. Nie zamieniłam waluty. Zatrzymałam dowód, iż pieniądze wypłynęły w tę samą niedzielę, kiedy jedliśmy kotlety.
— Wyprowadzasz się? — zapytał.
— Nie. Wyprowadzam konto.
Zapadła cisza. Taka, w której słychać lodówkę i kapanie kranu w łazience. Nie patrzył mi w oczy, tylko na kwitację.
— Zgłosiłam sprawę do prokuratury — powiedziałam spokojnie. — I złożyłam wniosek o rozdzielność majątkową. Wstecz. Od dnia podpisania umowy.
— Chyba żartujesz.
— Nie. Do tego żądam zwrotu połowy wartości firmy. Czterech milionów.
Łukasz roześmiał się, krótko, jakby ktoś go uderzył w przeponę.
— To są nasze pieniądze, nie rozumiesz? Nasza przyszłość. Głupia jesteś?
— Głupia byłam. Trzy miesiące temu. — Podniosłam teczkę z dokumentami. — Teraz mam papier.
Zadzwonił jego telefon. Spojrzał na ekran, zbielał. Prawdopodobnie bank. Albo adwokat z kancelarii, do której nie dotarł pierwszy.
Nie krzyczałam. Nie płakałam. Może powinnam. Ale wtedy wszystko bym zepsuła.
Zabrałam tylko fakturę za remont kuchni, którą zapłaciłam z własnego konta dwa lata temu, i paragon z Biedronki za te nieszczęsne ogórki. Nie wiem, po co mi ten paragon. Ale trzymam go w portfelu do dziś.
Łukasz wyszedł. Został na parterze, na klatce, w samych skarpetkach, bo drzwi zamknęłam mu przed nosem. Zadzwonił domofonem. Nie otworzyłam.
Następnego dnia przysłał esemesa: "Zastanów się. To zniszczy rodzinę."
Odpisałam: "Osiem milionów, Łukasz. Tyle kosztowała nasza rodzina."
Prokuratura wszczęła dochodzenie o wyprowadzenie majątku ze spółki. Łukasz musiał wstrzymać wypłaty z Malty. Konto zablokowane postanowieniem sądu. Wpadł w siedem płatności na cztery różne numery, a potem w jedną, na telefon zaufania dla dłużników. Nie dzwoniłam tam. Ja dzwoniłam do komornika.
Teściowa przestała dzwonić z radami o herbacie malinowej. Teść raz pokazał się pod naszym domem, trzymając w ręku torbę z jabłkami, ale zawrócił, zanim doszedł do furtki. Jabłka pewnie oddał sąsiadowi.
Teraz jestem w ósmym miesiącu. Sypialnię urządziłam sama. Łóżeczko kupiłam z pieniędzy, które odzyskałam dzięki egzekucji. Nie wszystkie cztery miliony, ale pierwsza transza wystarczyła. W czwartek podpisałam dokumenty o rozdzielności majątkowej.
Dom przeszedł na mnie. Firma nie istnieje, co zostało po niej, przejęła komornik. Łukasz wynajął pokój na Brochowie i pracuje w myjni. Napisał na kartce: "nadal cię kocham". Kartka leży w szufladzie pod dokumentami.
Nie zemściłam się. Po prostu przestałam płacić za jego spokój.
W niedzielę znowu zrobię sałatkę. Ale tym razem zjem ją przy stole, na którym leży akt notarialny i wyrok sądu. I po raz pierwszy od lat posłodzę herbatę dwiema łyżeczkami cukru.
