Za dawnych lat, gdy wspominam te czasy, wciąż widzę twarz Zofii tyle w niej było determinacji, gdy jej świat się rozsypywał. Jej mąż, zamożny i wpływowy pan Władysław Nowicki, podczas rozwodu postanowił podarować jej opuszczone gospodarstwo położone na krańcach Mazur, z dala od cywilizacji. Myślał, iż tym sposobem pozbędzie się dawnej żony i będzie miał spokój. Nie przewidział jednak, jak bardzo się pomyli.
Władysławie, wiesz, iż nie potrzebuję cię tutaj, prawda? powiedziała Zofia z typową dla siebie stanowczością. Radzę ci wrócić do Warszawy.
O jakim powrocie do miasta mówisz? westchnął zmęczony Władysław. Zofia przeczuwała, iż człowiek, z którym przeżyła tyle lat, był jej już prawie obcy. Oboje zaczynali od zera. Pozbyli się swego mieszkania z wielkiej płyty, każdą złotówkę inwestując we wspólny biznes. Władysław dołożył się tylko kawalerką po babci, ale to spryt i pracowitość Zofii pozwoliły im odnieść sukces. Żyli skromnie, wiecznie na walizkach i w wynajętych kątach, aż wreszcie zaczęło im się powodzić.
Z czasem pan Nowicki bardzo w siebie uwierzył. Przemyślnie przepisał wszystko na swoje nazwisko, tak by po rozwodzie Zofia nie dostała ani grosza. Gdy już był pewny swego, wytoczył sprawę o rozwód.
Uważasz, iż to sprawiedliwe, Władysławie? zapytała Zofia z goryczą.
Wzruszył ramionami obojętnie.
Nie zaczynaj. Już dawno nic nie wnosisz. Wszystkim zajmuję się sam, ty nie robisz nic.
To ty mówiłeś, żebym odpoczęła i zajęła się sobą odparła spokojnie Zofia.
Nowicki westchnął ze zniecierpliwieniem.
Mam dość tych rozmów. A propos, pamiętasz to stare gospodarstwo z Warmii, które dostałem po śmierci starego Kwiatkowskiego? Nic nie warte. Idealne dla ciebie. Chyba, iż nie chcesz wtedy nie dostaniesz nic.
Zofia uśmiechnęła się smutno. Przez dwanaście lat życia z Władysławem zdążyła już dobrze go poznać.
Zgoda, ale pod warunkiem: własność gospodarstwa musi być przepisana oficjalnie na mnie.
Żaden problem, choćby na podatkach zaoszczędzę zadrwił Władysław.
Zofia nie odzywała się więcej. Spakowała część rzeczy, resztę zostawiając w mieszkaniu Władysława i jego nowej partnerki. Była zdecydowana rozpocząć wszystko od nowa, choćby czekała ją ruina na końcu świata. jeżeli gospodarstwo okaże się bezwartościowe wróci do miasta albo spróbuje szczęścia gdzie indziej. Pakując auto, nie myślała już o swoim byłym. Był dla niej zwykłym wspomnieniem.
Władysław wręczył jej dokumenty z kpiącym uśmieszkiem.
Powodzenia.
Wzajemnie odpowiedziała Zofia chłodno.
Nie zapomnij przysłać mi zdjęcia krów! zaśmiał się szyderczo.
Zofia odjechała bez słowa. Gdy zostawiła za sobą ulice Olsztyna, popłynęły jej łzy. Nie wiedziała, ile siedziała na poboczu, nim ktoś cicho nie zapukał w szybę.
Dobrze się pani czuje, kochana? Z mężem obserwowaliśmy panią już od kilku minut zagadnęła starsza kobieta z troską.
Zofia spojrzała na nią i zerknęła przez lusterko na przystanek autobusowy, który ujrzała za plecami.
W porządku, tylko wszystko mnie przygniotło szepnęła.
Kobieta kiwnęła głową wyrozumiale.
Wracamy właśnie ze szpitala. Nasza sąsiadka została sama, nikt jej nie odwiedza. Jedzie pani na Warmię, w okolice Mrągowa?
Zofia uniosła brwi zaskoczona.
Do Mrągowa, tam mam gospodarstwo.
Tak, choć ciężko to dziś nazwać gospodarstwem. Właściciel od dawna nie żyje, nikt nie dba o porządek, a zwierzęta żyją tylko dzięki dobrym sąsiadom.
Zofia westchnęła z lekkim uśmiechem.
To dobrze się składa, jedziemy w tę samą stronę. Proszę, wsiadajcie.
Starsza pani siadła z przodu, jej mąż z tyłu.
Zofia jestem przedstawiła się.
Stefania Kowalczyk, a to mój Tadeusz odpowiedziała pogodnie kobieta.
W drodze dowiedziała się niemal wszystkiego o gospodarstwie kto kradł, kto jeszcze karmił zwierzaki, jak to miejsce popadło w ruinę. Gdy dotarła do celu, jej oczom ukazały się zaniedbane pola i rozpadająca się obora z jedynie dwudziestoma krowami. Mimo to postanowiła zostać i zawalczyć o nowy początek.
Minął rok, Zofia z dumą patrzyła na osiemdziesiąt krów spokojnie pasących się na zielonych łąkach. Opuszczone niegdyś gospodarstwo zamieniła w dobrze prosperującą firmę. Było ciężko sprzedała biżuterię, wydała wszystkie oszczędności na paszę i materiały. Teraz jednak jej mleko i sery sprzedawano choćby w okolicznych województwach, a popyt rósł.
Pewnego dnia młoda dziewczyna o imieniu Jagoda przyniosła gazetę z ogłoszeniem o chłodniach samochodowych w okazyjnej cenie. Zofia poznała numer telefonu z ogłoszenia był to numer firmy Władysława. Z przymrużeniem oka kazała Jagodzie zadzwonić i zaoferować pięć procent więcej pod warunkiem, iż auta nie zostaną pokazane innym.
Gdy pojechała je oglądać, napotkała Władysława, który zaniemówił z wrażenia.
Kupujesz je? zapytał z niedowierzaniem.
Tak, dla gospodarstwa, które mi zostawiłeś. Dobrze się rozwija i właśnie się rozkręcamy odpowiedziała Zofia spokojnie.
Władysław nie potrafił się odezwać. Kiedy jego życie się rozpadało, Zofia zostawiła przeszłość za sobą.
Ostatecznie Zofia odnalazła prawdziwe szczęście u boku Jana, mechanika, który pomagał jej rozwijać gospodarstwo. Wspólnie świętowali chrzest swojego dziecka, podczas gdy Władysław mógł już tylko z oddali obserwować, jak jego życie wymyka mu się z rąk.
