3 stycznia 2025
Drogi pamiętniku,
Grażynko, dokąd zmierzasz? zapytał mnie zaskoczony mąż, widząc, iż żona zmierza w stronę łóżka.
Do łóżka, co? odpowiedziała zmęczona.
A naczynia myć? westchnął Maksymilian.
Goście już dawno wyszli, impreza sylwestrowa w naszym domu w Krakowie była głośna i radosna. Została tylko moja teściowa, ale i ona już poszła spać. Grażyna schowała resztki jedzenia do pojemników, włożyła brudne naczynia do zlewu i uznała, iż to wystarczy. Ja nie podzielałem jej zdania.
Jutro je umyję! Albo sam się zabierz, jeżeli chcesz! nalegałem.
Grażyno, w domu przebywa moja mama. Boję się, co zobaczy rano, gdy zobaczy ten bałagan! protestowała.
Nie martw się, Maksym! Naczynia to nie najważniejsze. Ważne, iż święto się udało, iż dobrze się bawiliśmy i choćby zatańczyliśmy! Jestem wykończona i chcę iść spać. Jutro się tym zajmę, dziś już nie mam sił. dodała.
Co, znowu się rozkręciła? zapytał mnie.
Wyobraź sobie! Gdy ty się rozluźniałeś, ja posprzątałam mieszkanie, przygotowałam jedzenie na całą kompanię, ozdobiłam choinkę. Dzięki, iż córka Grażynka trochę pomogła. Obiecałeś przyjść wcześniej i coś zrobić.
Nie zdążyłem. Samochód się zepsuł. Tłumaczyłem to! tłumaczyłem.
A ja mówię: chcę spać! Nie podoba ci się brud w zlewie? Wiedziałeś, gdzie jest gąbka i płyn? Do dzieła! Ja idę spać! odpowiedziała Grażyna i odprowadziła się do sypialni.
Nie chciałem dłużej dyskutować. Zmęczenie ogarnęło mnie do szpiku. Chciałem tylko położyć głowę na poduszce i zamknąć oczy.
Maksymilian posiedział jeszcze chwilę przy komputerze, nie ruszając naczyniami. Odpoczął trochę, ale położył się spać wciąż rozzłoszczony. Martwił go fakt, iż jutro usłyszy od teściowej krytykę, iż nie jestem dobrą żoną, ale nie chciał przyłączyć się do kuchennych obowiązków.
Wszyscy wstaliśmy późno pierwszego stycznia położyliśmy się spać około czwartej nad ranem. Pani Teresa, nasza teściowa, tak się roztańczyła wczoraj, iż przespała najdłużej.
Pierwsza z dorosłych obudziła się Grażyna. Zamiast chwytać ściereczkę, nalała sobie kawę i zerwała się w sieć, by poczytać opowiadanie. Tak zawsze zaczynam poranki, zwłaszcza w pierwszy dzień roku.
Kiedy zapach kawy wypełnił kuchnię, Maksymilian podszedł, patrząc na brudne naczynia.
Dzień dobry! przyznał, marszcząc brwi. Nie umyłaś jeszcze?
Jak ty! Dzień dobry, kochanie! Niech dzień będzie równie miły. jeżeli chcesz kawy, nalewaj sobie, zrobiłam podwójnie w tygielku na kuchence. odparła z uśmiechem.
Wlałem sobie kawę do kubka, usiadłem przy stole i przypomniałem, iż wczoraj nie spróbowałem ciasta, więc zerwałem kawałek.
Spróbujesz? zaproponowałem żonie.
Nie, szybkich węglowodanów na śniadanie nie jedzemy. Wczoraj zjadłam już za dużo. Będę się trzymał sucharów. Smacznego, mój smukły cyprysie! podkreśliła, wskazując na lekko wystający brzuszek pod koszulką.
Ha! Po treningu w siłowni się odwdzięczę! odparłem.
Wypiłem kawę i pożarłem ciasto, humor mi się poprawił.
A Zuzanna już wstała? zapytałem o naszą córkę.
Wstała, zjadła płatki z mlekiem i wróciła spać, chyba. Nie widziałem jej, ale słyszałem. odpowiedziała Grażyna.
Do kuchni cicho weszła teściowa. Maksymilian napiął się, przewidując kłótnię, ale ona go zaskoczyła.
O Boże, marzyłam, by zobaczyć taki obrazek! powiedziała z uśmiechem Pani Teresa.
Co masz na myśli? nie rozumiałem.
Gdybyś wiedział, jak straszne jest mycie naczyń po Sylwestrze. To czysta męka! Jakże się cieszę, iż nie jesteś taki jak twój ojciec!
Co masz na myśli? Myślałem, iż to cię wkurzy!
Bzdury! Twój ojciec mnie denerwował, bo zawsze nalegał, by naczynia myto wieczorem, a dokładniej żebym ja je myła. Kłóciliśmy się o to kilka razy. Musiałam ustąpić, więc myłam w nocy, nienawidząc go. Często ulegałam w domowych sprawach
Mój ojciec zmarł pięć lat temu na zawał. Mama już dawno przeszła przez ten żałobny okres, ale teraz mówiła rzeczy, które wydawały się dziwne. Myślałem, iż zawsze była inicjatorką czystości, ale jej słowa podpowiadały, iż niekoniecznie.
Mamo, naprawdę? zapytałem.
Oczywiście! Twój ojciec miał obsesję na punkcie porządku. To mnie irytowało, ale miał też wiele zalet, które musiałem zaakceptować. Czasem tak bardzo dbał o czystość, iż dom był prawie sterylny. Myślę, iż to przyczyniło się do jego przedwczesnej śmierci przywiązywał zbyt dużą wagę do pustych spraw, jak nieumyte naczynia po święcie.
Trochę przesadzasz, mamo! odpowiedziałam.
Grażyna nie wtrącała się w ich rozmowę, tak pochłonięta lekturą, iż prawie nie słyszała.
Nie, synu, tak uważam. Mój Gieniek ciągle przejmował się drobiazgami. Szkodził mu to. Próbowałam mu to wyjaśnić, ale tak go wychowano. Pamiętasz swoją babcię? Ona też była maniakiem czystości, karała dzieci, by były idealne. Może dlatego tak się stał. dodała teściowa, zwracając się do mnie.
Co? odrywała się Grażyna od telefonu, słysząc własne imię.
Dobra robota, zostawiłaś naczynia na rano! Zawsze marzyłam, żeby tak było. A Ty, Maksymilian, jesteś w porządku, iż nie podrażniasz żony drobnymi sprawami! pochwaliła się Pani Teresa, zalewając się herbatą.
To prawda, nie wywołuję zamieszania! uśmiechnęła się Grażyna, wspominając wczorajszą dyskusję, ale nie chciała go krytykować przy teściowej.
Ja tak uważam! dodała Pani Teresa, parząc sobie herbatę. Żona robi wszystko na święta, a mąż pomaga przy sprzątaniu tylko od czasu do czasu. Dlatego, dla sprawiedliwości, trzeba mu zostawić najgorsze!
Co ma zostawić? dopytywał się Maksymilian, domyślając się znaczenia.
Najbardziej nieprzyjemne! pokrzywiła się i skinęła w stronę zlewu. No, Grażynko, chodźmy obejrzeć wczorajsze zdjęcia. Mnóstwo ich mamy. A Maks, dopij swoją kawę, niech sam myje naczynia!
Oczywiście, Mama, masz wrażliwe serce! zażartowała Grażyna, wstając z krzesła z zimną kawą w ręku.
Wyszli razem z kuchni, zostawiając mnie samego przy pełnym zlewie. Spojrzałem na brud i skrzywiłem się.
Po co zaczynałem tę rozmowę! zbeształem się, włączając kran.
Gdybyśmy byli we dwoje, znalazłbym wymówki, ale przeciw teściowej nie da się się oprzeć. Tak w naszej jeszcze młodej rodzinie zrodziła się tradycja, którą żona kocha, a mąż potępia.
Co z tego wynika? Życie nie zawsze jest sprawiedliwe, ale warto pamiętać, iż czasem lepiej odpuścić i nie kłócić się o drobne sprawy, bo spokój domowy jest bezcenny.
Z poważaniem,
Maksymilian.
