Po dwudziestu jednym roku małżeństwa pewnego wieczoru żona, Ania Kowalska, spojrzała na mnie i powiedziała:
Musisz zaprosić inną kobietę na kolację i do kina.
Zaniemówiłem.
Uśmiechnęła się i cicho dodała:
Kocham cię, ale wiem, iż pozostało jedna pani, która również cię kocha i od dawna czeka choćby odrobinę twojego czasu.
Mowa była o mojej mamie, Marii Kowalskiej.
Mama od dziewiętnastu lat żyła sama po śmierci taty. Praca i troska o troje dzieci pochłaniały mnie tak, iż prawie nie miałem z nią kontaktu. Tego wieczoru zadzwoniłem i rzekłem:
Mamo, chodźmy jutro na kolację i do kina, tylko nas dwoje.
Co się stało, synku? Wszystko w porządku? zapytała, z niepokojem w głosie.
Mama zawsze wierzyła, iż niespodziewane telefony zwiastują złe wieści.
Wszystko dobrze, mamo. Po prostu chcę spędzić z tobą wieczór.
Zamilkła na chwilę, potem miękko odpowiedziała:
Z przyjemnością.
W piątek po pracy pojechałem po nią do Warszawy. Czekała już na mnie, dopięta, uśmiechnięta, w tej samej sukni, którą kiedyś nosiła na rocznicę ślubu.
Powiedziałam koleżankom, iż mam randkę z synem, zaśmiała się. Wszystkie czekają, aż potem usłyszą, jak to było.
Poszliśmy do małej przytulnej restauracji przy Starym Mieście. Mama wzięła mnie za rękę tak delikatnie, jak kiedyś, gdy byłem mały. Kiedy przynieśli menu, przeczytałem je na głos, bo jej trudniej było dostrzec mały druk.
Kiedyś czytałam ci menu, uśmiechnęła się.
Teraz moja kolej, mamo, odparłem.
Rozmawialiśmy długo o życiu, o wspomnieniach, o wszystkim, co nagromadziło się między nami przez lata. Film przegapiliśmy, ale nie żałowaliśmy. Gdy odwoziłem ją do domu, powiedziała:
Chciałabym powtórzyć to spotkanie, ale następnym razem zaproszę ja.
Uśmiechnąłem się i zgodziłem.
Kilka dni później mama zmarła nagle na zawał serca. Nie zdążyłem się pożegnać. Po pewnym czasie otrzymałem kopertę. W środku wydruk z restauracji i kartka:
Zapłaciłam z góry. Nie wiedziałam, czy będę mogła tam być, ale chciałam opłacić kolację dla nas dwojga dla ciebie i twojej żony. Nigdy nie dowiesz się, jak wiele ten wieczór dla mnie znaczył. Kocham cię, synku.
Zrozumiałem wtedy, iż nie należy odkładać słów kocham cię. Dajcie czas tym, na których wam zależy. Bo rodzina to nie później. Rodzina to teraz.
