Po dwudziestu jednych latach małżeństwa pewnego wieczoru żona powiedziała mi:

Dzień późny, po dwudziestu jednym latach małżeństwa, moja żona Bogna spojrzała na mnie i powiedziała:
Michał, musisz zaprosić jeszcze jedną kobietę na kolację i do kina.
Zaskoczyło mnie to, a ona tylko się uśmiechnęła i ciszej dodała:
Kocham cię, ale wiem, iż pozostało jedna pani, która także cię kocha i od dawna czeka choćby odrobinę twojego czasu.

Mówiła o mojej mamie, Zofii. Po śmierci ojca pozostała sama przez dziewiętnaście lat. Codzienna praca i troska o troje dzieci pochłaniały mnie tak mocno, iż prawie nie wychodziło mi z nią spotkać się. Tamtego wieczoru podniosłem słuchawkę i zadzwoniłem:
Mamo, chodźmy jutro razem na kolację i do kina, tylko we dwoje.
Co się stało, synku? Wszystko w porządku? zapytała z niepokojem.
Mama zawsze uważała, iż niespodziewane telefony zwiastują złe wieści.
Wszystko dobrze, mamo. Po prostu chciałbym spędzić z tobą wieczór.
Zamilkła na chwilę, po czym łagodnie odpowiedziała:
Z przyjemnością.

W piątek po pracy pojechałem po nią. Czekała już przy wejściu, elegancko ubrana, w tej samej sukni, którą nosiła kiedyś na rocznicę ślubu.
Powiedziałam przyjaciółkom, iż mam randkę z synem zaśmiała się. Wszystkie czekają, by potem usłyszeć, jak nam poszło.
Zajęliśmy stolik w małej, przytulnej restauracji na Starym Mieście w Warszawie. Złapała mnie za rękę tak delikatnie, jak kiedyś, gdy byłem mały.
Kiedy przyniesiono menu, przeczytałem je na głos, bo Zofii trudno było ogarnąć drobny druk.
Kiedyś czytałam ci menu uśmiechnęła się.
Teraz moja kolej, mamo odparłem.
Rozmawialiśmy długo o życiu, o wspomnieniach, o wszystkim, co nagromadziło się między nami przez lata. Film w kinie przegapiliśmy, ale nie żałowaliśmy.

Kiedy odwoziłem mamę do domu, rzekła:
Chciałabym powtórzyć to spotkanie, ale następnym razem zaproszę ja.
Uśmiechnąłem się i przyjąłem jej propozycję.

Kilka dni później Zofia nagle zmarła z powodu zawału serca. Nie zdążyłem jej pożegnać. Po pewnym czasie otrzymałem kopertę. W środku kopia rachunku z restauracji i króciutka notatka:
Zapłaciłam z wyprzedzeniem. Nie wiedziałam, czy będę mogła być przy tobie, ale chciałam opłacić kolację dla dwojga dla ciebie i twojej żony.
Nigdy nie dowiesz się, ile ten wieczór dla mnie znaczył.
Kocham cię, synku.
Wtedy zrozumiałem: nigdy nie odkładaj słów Kocham cię. Daj czas tym, którzy są ci bliscy. Bo rodzina to nie później. Rodzina to teraz.