Po dwudziestu jeden latach małżeństwa, pewnego wieczoru żona powiedziała mi:

Po dwudziestu pierwszych latach małżeństwa, pewnego wieczoru moja żona, Zuzanna, spojrzała na mnie i powiedziała:
Musisz zaprosić inną kobietę na kolację i do kina.
Zaskoczyłem się.
Uśmiechnęła się cicho i dodała:
Kocham cię, ale wiem, iż pozostało jedna pani, która też cię kocha i od dawna czeka choć odrobinę twojego czasu.
Mowa była o mojej mamie, Marii.

Maria od dziewiętnastu lat żyła sama po śmierci ojca. Praca i trójka dzieci pochłaniały mnie tak, iż prawie nie miałem z nią kontaktu.

Tamtego wieczoru zadzwoniłem:
Mamo, jutro idziemy na kolację i do kina, tylko we dwoje.
Co się stało, synku? Wszystko w porządku? zapytała z lekkim niepokojem.
Mama zawsze uważała, iż niespodziewany telefon zwiastuje złe wieści.
Wszystko gra, mamo. Po prostu chciałem spędzić z tobą wieczór.
Po chwili milczenia odpowiedziała łagodnie:
Z przyjemnością.

W piątek po pracy podjechałem po nią. Stała już przy wejściu, uśmiechnięta, w tej samej sukni, którą kiedyś nosiła na rocznicę ślubu.
Powiedziałam przyjaciółkom, iż mam randkę z synem, zaśmiała się. Wszystkie czekają, by potem usłyszeć, jak nam poszło.

Zabraliśmy się do małej, przytulnej restauracji w centrum Warszawy. Mama wzięła mnie za rękę tak delikatnie, jak kiedyś, gdy byłem mały. Gdy przynieśli menu, przeczytałem je na głos, bo ona nie mogła dobrze zobaczyć drobnego druku.
Kiedyś czytałam ci menu, uśmiechnęła się.
Teraz ja mam kolej. odpowiedziałem.

Rozmawialiśmy długo o życiu, o wspomnieniach, o wszystkim, co nagromadziło się między nami przez lata. Film odpuściliśmy, ale nie żałowaliśmy.

Kiedy odwoziłem ją do domu, powiedziała:
Chciałabym powtórzyć to spotkanie, ale następnym razem zaproszę ja.
Uśmiechnąłem się i przytaknąłem.

Kilka dni później Maria nagle zmarła z zawału serca. Nie zdążyłem się pożegnać. Po pewnym czasie dostałem kopertę. W środku kopia rachunku z restauracji i list:
Zapłaciłam z góry. Nie wiedziałam, czy będę mogła być, ale chciałam opłacić kolację dla dwojga dla ciebie i twojej żony. Nigdy się nie dowiesz, ile ten wieczór znaczył dla mnie. Kocham cię, synku.

Wtedy zrozumiałem: nigdy nie odkładaj słów Kocham cię. Daj czas tym, na których ci zależy. Bo rodzina to nie później. Rodzina to już teraz.