Mam czterdzieści cztery lata i od ośmiu miesięcy jestem z mężczyzną, którego pierwszy raz zobaczyłam siedemnaście lat temu, w windzie biurowca przy placu Trzech Krzyży. On szedł na czwarte piętro, do agencji reklamowej. Ja pracowałam piętro wyżej, w dziale księgowości firmy transportowej. Mieliśmy wspólnych znajomych z tej samej klatki schodowej papierosowej – ci, co wychodzili na papierosa przed budynek, znali się wszyscy, niezależnie od firmy.
Nazywał się Marek. Ja jestem Ilona. Oboje mieliśmy dwadzieścia siedem lat i oboje byliśmy już z kimś związani – ja z Tomkiem od prawie czterech lat, on ze swoją dziewczyną, Agatą, od pięciu. Nic się między nami nie wydarzyło. Żadnego pocałunku, żadnego dotyku, który nie mieściłby się w granicach zwykłej znajomości. Ale skłamałabym, mówiąc, iż nic się nie działo.
Były te rozmowy przy automacie z kawą, na które oboje – wiedziałam to – czekaliśmy cały ranek. I to dziwne podniecenie, kiedy wiedziałam, iż zaraz wejdzie do windy człowiek, na którego nie powinnam czekać z takim napięciem w żołądku.
Pamiętam wigilijną imprezę firmową w grudniu, w wynajętej sali na Mokotowie. Zostaliśmy sami na parkingu, kiedy reszta już rozjeżdżała się taksówkami. Zapalił papierosa, chociaż rzucał palenie od miesiąca, i zapytał wprost: „Ty też to czujesz?". Powiedziałam: „Tak". To był jedyny raz, kiedy nazwaliśmy to po imieniu.
Uznaliśmy oboje, iż to pewnie tylko fascynacja czymś nowym, iż wydaje się większe, bo jest zakazane. Że absurdem byłoby rozwalać dwa stabilne związki dla czegoś, czego choćby nie umiemy nazwać. Powiedział wtedy: „Moglibyśmy się pocałować raz i przekonać się, iż wcale nie warto było". Zaśmialiśmy się. Pożegnaliśmy się. Nie pocałowaliśmy się.
Kilka miesięcy później zmienił pracę – przeszedł do agencji w Krakowie. Kontakt się urwał, tak jak urywa się zwykle, kiedy nie ma powodu, żeby go podtrzymywać. Wyszłam za Tomka rok później, w kościele na Żoliborzu, w sukni pożyczonej od kuzynki. Urodziła się Zosia. Marek też się ożenił z Agatą, mają dwoje dzieci – wiedziałam to ze zdjęć, bo od czasu do czasu ktoś wrzucał coś na Facebooku, gdzie byli oznaczeni. Raz przewinęłam jego profil dłużej niż powinnam. Ale tylko tyle. Miałam swoje małżeństwo, swoje kredyty, swoją córkę.
Mój związek z Tomkiem rozpadł się dziewięć lat później – nie przez Marka, nie przez nikogo z zewnątrz, po prostu przestaliśmy być parą, która ma coś wspólnego poza mieszkaniem na Bemowie i dzieckiem. Rozwód formalnie skończył się w 2023 roku. Później dowiedziałam się od wspólnej znajomej, iż Marek też się rozwiódł – Agata wyprowadziła się z dziećmi do Wrocławia.
Minęły prawie dwa lata od mojego rozwodu, kiedy spotkaliśmy się znowu. Na czterdziestych urodzinach Kasi, naszej wspólnej koleżanki z tamtej firmy, w restauracji przy Nowym Świecie, gdzie akurat w telewizorze nad barem leciał mecz reprezentacji, którego nikt nie oglądał. Zobaczyłam, jak wchodzi, otrzepując płaszcz z deszczu. Pierwsza myśl: czas obszedł się z nim zaskakująco łaskawie.
Zauważył mnie. Podszedł prosto do mojego stolika, gdzie stała już otwarta butelka wina i talerz z resztkami sałatki, której nikt nie dokończył. Rozmawialiśmy chwilę o pracy, o dzieciach, o tym, iż Kasia wynajęła tę salę na piętrze zbyt drogo. Potem popatrzył na mnie i zapytał: „Pamiętasz ten parking na Mokotowie?".
Roześmiałam się tak głośno, iż sąsiedni stolik się odwrócił, i wtedy zrozumiałam: on też nie zapomniał.
Tym razem oboje byliśmy wolni. Nie rzuciliśmy się jednak na siebie, jakbyśmy czekali te siedemnaście lat. Nie mieliśmy już dwudziestu siedmiu lat. Byliśmy dwojgiem rozwiedzionych dorosłych ludzi, z dziećmi, pracą, kredytami hipotecznymi i całym życiem za plecami.
Zaczęło się od kawy w kawiarni przy Placu Zbawiciela, którą umówiliśmy niby przypadkiem, bo „trzeba nadrobić te siedemnaście lat". Potem była kolacja. Potem wiadomości „dzień dobry" rano, zanim jeszcze wstałam z łóżka. Telefony wieczorami, kiedy Zosia już spała, a on siedział sam w swoim mieszkaniu na Pradze, w kuchni, z widokiem na komin elektrociepłowni, który migał czerwonym światłem ostrzegawczym całą noc – mówił, iż przez pierwszy miesiąc nie mógł zasnąć przez to światło, a potem zaczęło mu go brakować, kiedy nocował u mnie.
W pewnym momencie po prostu przestaliśmy udawać, iż to tylko znajomość.
On ma swoje mieszkanie i swoje dzieci co drugi weekend. Ja mam swoje mieszkanie i Zosię na stałe. Są tygodnie, kiedy widujemy się kilka razy. Są inne, kiedy praca i obowiązki ledwie zostawiają czas na jedną wspólną kolację. W tym wieku nie wierzymy już, iż jeżeli kogoś kochasz, to następnego dnia musicie zamieniać się kluczami, kontami bankowymi i szafami.
Podoba nam się to, co mamy. Nasze dzieci już wiedzą o związku – Zosia choćby zapytała kiedyś, czy Marek zostanie na noc, zupełnie rzeczowym tonem, jakby pytała o zakupy na jutro.
Czasem wracamy do tamtego parkingu. Do tego, co by było, gdybyśmy wtedy coś zrobili. Może zostalibyśmy razem. A może zniszczylibyśmy dwa związki dla czegoś, co trwałoby trzy miesiące. Nigdy się tego nie dowiemy.
Trzy tygodnie temu poszłam do notariusza przy ulicy Marszałkowskiej, żeby podpisać rozdzielność majątkową przed naszym wspólnym zamieszkaniem, które planujemy na wiosnę. Notariusz, kobieta może pięć lat starsza ode mnie, przesunęła dokument przez biurko i powiedziała rzeczowo: „Proszę podpisać przy każdym x". Ręka mi zadrżała przy pierwszym podpisie – nie ze strachu, tylko dlatego, iż długopis był za cienki i pisał zbyt jasno. Marek siedział obok, w tej samej sali, bo umówiliśmy się na tę samą godzinę specjalnie, żeby nie robić tego osobno. Kiedy skończyłam, podał mi swój dokument do przeczytania, zanim sam go podpisał, i powiedział tylko: „Sprawdź, czy dobrze wpisali metraż". Wpisali dobrze. Odłożyłam kartkę, a on złożył swój podpis tym samym cienkim długopisem, spokojnie, jakby podpisywał listę obecności.
Wyszliśmy na Marszałkowską i po drodze do metra zatrzymaliśmy się w sklepie papierniczym, bo żadne z nas nie miało w domu koperty odpowiedniego rozmiaru na te dokumenty. Kupiliśmy dwie identyczne niebieskie teczki, z tej samej półki, jedna za drugą. Sprzedawczyni spytała, czy razem płacimy. Powiedzieliśmy, iż osobno.
Moja teczka leży teraz w szufladzie, razem z aktem rozwodowym i metryką Zosi. Jego stoi w identycznej niebieskiej okładce w szafce w kuchni na Pradze, tam gdzie zwykle trzyma rachunki. Wczoraj, kiedy zostałam u niego na noc, zobaczyłam przez okno ten czerwony, migający komin elektrociepłowni, o którym tyle razy mówił. Zapytałam, czy przez cały czas mu przeszkadza. Powiedział, iż nie – iż teraz, kiedy gasi światło w kuchni i kładzie się obok mnie, ten czerwony błysk na suficie jest jedyną rzeczą, która przypomina mu, iż to nie jest sen.
