Jest wpół do siódmej rano, za oknem kuchni jeszcze unosi się mgła nad wodą. Nalewam kawę do termosu, dłonie mam niespokojne i nie wiem, czy zdążę ją wypić.
Dziś jest ostatni dzień Rudego.
Rudy to owczarek podwórkowy, trzynaście lat, wziąłem go ze schroniska na Paluchu w czasach, kiedy moje małżeństwo właśnie się rozpadło, a mieszkanie na Bielanach zrobiło się nagle za ciche dla jednej osoby. Leżał w głębi kojca, nie szczekał, niczego nie żądał — tylko patrzył, jakby już wiedział, iż coś z nas będzie.
W zeszłym tygodniu płakał całą noc. Nie znajdę lepszego słowa: zawodził cicho, przewracał się z boku na bok na kocu, próbował znaleźć to jedno położenie, w którym biodro nie paliłoby żywym ogniem. Weterynarz powiedział to już miesiąc temu — zmiany zwyrodnieniowe zaszły tak daleko, iż leki nie pomagają, tylko odwlekają. Siedziałem na podłodze przy nim o trzeciej w nocy, przyłożyłem dłoń do jego boku, a palce same zaczęły liczyć uderzenia jego serca, bo nie umiałem zrobić nic innego.
Pani Krystyna z naprzeciwka zadzwoniła do drzwi następnego ranka, usłyszała przez ścianę to zawodzenie. Przyniosła mi bułki ze sklepu na dole i powiedziała tylko: "Pan wie, kiedy przyjdzie pora." Nic więcej. Wróciła do siebie, a ja postawiłem bułki na blacie i tak stały tam, nietknięte, do wieczora.
Wczoraj zrobiliśmy ostatnią wycieczkę. Pojechałem z Rudym nad Zalew Zegrzyński, na tę samą ścieżkę przez sosnowy las koło działki, którą przemierzaliśmy setki razy. Zawsze lubił siedzieć z tyłu, z łbem przy szybie, a wczoraj zasnął już na obwodnicy. Zaparkowałem na parkingu przy plaży, kupiłem mu zapiekankę z budki — i dałem mu ją całą, nie w kawałkach jak zawsze, bo nie miałem już komu jej żałować.
Doszliśmy do brzegu bardzo wolno, zatrzymując się co kilka kroków. Woda była zupełnie gładka, a gdzieś z daleka, zamiast warkotu skuterów wodnych, dobiegał już tylko krzyk mewy. Usiadłem na pomoście, on przycisnął bok do mojej nogi, a ja trzymałem jego łapę w dłoni długo, bez pośpiechu, aż zdrętwiała mi ręka i wcale mi to nie przeszkadzało.
Dziś rano lekarka weterynarii, pani Agnieszka Wasilewska, przyjeżdża o dziewiątej — poprosiłem wyraźnie o wizytę domową, bo nie chciałem, żeby ostatnim wspomnieniem Rudego był zimny stół w gabinecie. Zapłaciłem z góry 450 złotych za dojazd i zabieg, a ten rachunek wisi teraz na lodówce pod magnesem, między listą zakupów a zdjęciem z wakacji, którego nikt już nie zdjął.
Pani Agnieszka przyjeżdża punktualnie, z ciemną torbą w ręku, i siada na podłodze w salonie przy Rudym. Nie zadaje niepotrzebnych pytań, tylko głaska go za uszami i mówi spokojnie: "Za kilka minut nie będzie już czuł bólu." Kładę dłoń na jego boku i słyszę własny głos, trochę nierówny, szepczący mu do ucha, iż tata go kocha, kochał zawsze i będzie kochał do samego końca.
Dzieje się to gwałtownie i bez żadnego dramatu — oddech zwalnia, mięśnie się rozluźniają, a w pokoju zapada na chwilę zupełna cisza, tylko lodówka w kuchni szumi tak jak zawsze.
Pani Agnieszka daje mi czas. Siedzę na podłodze przy Rudym jeszcze pół godziny, zanim dzwonię do krematorium dla zwierząt na Żeraniu i umawiam się, iż prochy w urnie dostanę w czwartek. Potem wstaję, kolana mi trzeszczą, i idę do kuchni zrobić sobie kawę, choć ten pierwszy termos tak naprawdę nigdy nie dopiłem — stoi gdzieś od rana, zimny, zapomniany na parapecie.
Wieczorem dzwonię do pani Krystyny i mówię, iż już po wszystkim. Milczy chwilę w słuchawce, potem mówi: "Dobrze. Dobrze pan zrobił." Odkładam telefon na stół, zabieram ze stołu zimny termos i wylewam resztki kawy do zlewu, a potem jeszcze długo stoję przy oknie, patrząc na pusty koszyk w kącie kuchni, na smycz wisiącą na haczyku przy drzwiach, nieużywaną, z klamerką jeszcze lekko wygiętą tam, gdzie Rudy ciągnął ją za sobą po trawie.
