On nienawidził swojej żony. Nienawidził… Przeżyli razem 15 lat. Całe 15 lat widywał ją codziennie rano, ale dopiero ostatni rok zaczął go irytować jej nawyki. Zwłaszcza jeden: wyciągała ręce, leżąc jeszcze w łóżku, i mówiła: „Dzień dobry, słoneczko! Dziś będzie piękny dzień”. Niby zwykłe słowa, ale jej chude ręce, jej zaspana twarz budziły w nim niechęć. Wstawała, przechodziła do okna i patrzyła przez chwilę w dal. Potem zdejmowała piżamę i szła do łazienki. Kiedyś, na początku małżeństwa, podziwiał jej ciało, jej swobodę na granicy przyzwoitości. I chociaż przez cały czas miała piękną figurę, widok jej nagości wzbudzał w nim gniew. Raz choćby chciał ją popchnąć, by przyspieszyć poranne „przebudzenie”, ale zebrał się w sobie i tylko szorstko powiedział: – Pośpiesz się, już mam dość! Ona nie śpieszyła się z życiem – wiedziała o jego zdradzie, znała dziewczynę, z którą spotykał się od trzech lat. Czas zabliźnił rany dumy i zostawił tylko smutny cień zbędności. Wybaczała mężowi agresję, obojętność, chęć przeżycia młodości na nowo. Ale nie pozwalała mu wpływać na swoją powolną egzystencję, rozumiejąc każdą chwilę. Tak zdecydowała żyć od dnia, gdy dowiedziała się o chorobie. Choroba pożerała ją z miesiąca na miesiąc i lada moment przeważy szalę. Pierwszym odruchem była potrzeba, by powiedzieć wszystkim prawdę o swej chorobie, by podzielić jej ciężar z rodziną. Jednak najtrudniejsze dni przetrwała w samotności, z przeczuciem rychłego końca – i potem już postanowiła milczeć. Życie spływało jej przez palce, a z każdym dniem rodziła się w niej mądrość kogoś, kto naprawdę potrafi patrzeć. Odnajdywała samotność w małej, wiejskiej bibliotece, dokąd dojeżdżała półtorej godziny. Każdego dnia wchodziła w wąski korytarz między regałami z napisem „Tajemnice życia i śmierci” i szukała książki, w której – jak się zdawało – znajdzie odpowiedzi na wszystko. On przychodził do mieszkania kochanki. Tam wszystko było jasne, ciepłe, swojskie. Spotykali się trzy lata – przez cały ten czas kochał ją obsesyjnie, zazdrościł, upokarzał i sam pozwalał się upokarzać. Wydawało się, iż nie może oddychać bez jej młodego ciała. Tego dnia przyszedł z decyzją: rozwieść się. Po co trzymać w napięciu wszystkich troje, przecież nie kocha żony – więcej: nienawidzi jej. A tutaj zacznie nowe życie, na nowo będzie szczęśliwy. Próbował sobie przypomnieć, co kiedyś czuł do żony – na próżno. Ogarnęło go wrażenie, iż od pierwszego dnia spotkania tylko ją znosił. Wyciągnął z portfela jej zdjęcie i, na znak stanowczości, podarł je na drobne kawałki. Umówili się w restauracji – tej samej, gdzie pół roku temu świętowali piętnastolecie ślubu. Ona przyjechała pierwsza. On wcześniej wstąpił do domu, by znaleźć dokumenty potrzebne do rozwodu. Nerwowo przeszukiwał szafy, wyrzucał zawartość szuflad na podłogę. W jednej z nich leżała ciemnogranatowa, zapieczętowana teczka – nigdy wcześniej jej nie widział. Przysiadł na piętach i jednym ruchem zerwał taśmę. Spodziewał się tam wszystkiego – choćby kompromitujących zdjęć. Znalazł jednak jedynie wyniki badań, zaświadczenia, dokumenty lekarskie, wszędzie jej imię i nazwisko. Myśl przeszyła go jak prąd: chora! Wpisał jej diagnozę w wyszukiwarkę i zobaczył przerażające słowa: „od 6 do 18 miesięcy”. Spojrzał na daty badań – minęło już pół roku. Dalej pamiętał mało. W głowie brzmiało mu tylko: „6-18 miesięcy”! Czekała na niego czterdzieści minut. Telefon milczał. Zapłaciła rachunek i wyszła. Pogoda była piękna, jesienna, słońce już nie grzało, ale ogrzewało duszę. „Jak piękne jest życie, jak dobrze być na tym świecie, blisko słońca, lasu”. Po raz pierwszy, od kiedy się dowiedziała o chorobie, poczuła żal do siebie. Starczyło jej sił, by dochować strasznej tajemnicy przed mężem, rodzicami, przyjaciółkami. Chciała im oszczędzić bólu – choćby kosztem własnego spokoju. Tym bardziej, iż z jej życia zostaną już tylko wspomnienia. Szła ulicą, widziała euforia w oczach ludzi – przed nimi zima, a po niej znów wiosna! Ona nie zazna już tej nadziei. Złość narastała w niej – w końcu wypłynęła niekończącym się strumieniem łez… On błąkał się po domu. Po raz pierwszy fizycznie poczuł krótkotrwałość życia. Przypominał sobie o młodej żonie – gdy byli szczęśliwi, pełni nadziei. Przecież kiedyś ją kochał. Przez chwilę wydawało mu się, jakby tych piętnastu lat nie było. Jakby wszystko jeszcze było możliwe: szczęście, młodość, życie… Ostatnie dni był przy niej 24 godziny na dobę, dbał o nią, odczuwał niezwykłe szczęście. Bał się, iż odejdzie, gotów był oddać za nią życie. Gdyby ktoś mu przypomniał, iż jeszcze miesiąc temu jej nienawidził i marzył o rozwodzie, odpowiedziałby: „To nie byłem ja”. Widział jak ciężko jest jej żegnać się z życiem, jak płacze po nocach, myśląc, iż śpi. Rozumiał – nie ma straszniejszego wyroku niż znać datę swojej śmierci. Widział jej walkę o każdy dzień, o każdą najmniejszą nadzieję. Odeszła po dwóch miesiącach. Drogę z domu na cmentarz zasypał kwiatami. Płakał jak dziecko przy trumnie, postarzał się o tysiąc lat… W domu, pod jej poduszką, znalazł karteczkę z noworocznym życzeniem: „Być szczęśliwą z Nim do końca swoich dni”. Mówią, iż życzenia noworoczne się spełniają. Najwyraźniej to prawda, bo w tym samym roku on napisał: „Odzyskać wolność”. Każdy dostał to, czego – jak się wydawało