Minęło już wiele lat, ale do dziś pamiętam tamten czas, gdy mój nowy mąż wprowadził się do nas, a mój piętnastoletni syn nagle się zamknął w sobie. Przestał choćby siadać z nami do stołu, aż pewnego dnia zaskoczył mnie słowami: Mamo, ja się go boję. Nie mogę z nim mieszkać pod jednym dachem, bo on
Pierwszy raz Andrzej został u nas na noc w piątek. Rankiem zbudził mnie zapach kawy. Zobaczyłam go w kuchni spokojnie smażył jajka, jakby tu mieszkał od zawsze. Uśmiechnął się, pocałował mnie w policzek i powiedział, iż lubi wcześnie wstawać. Wszystko wydawało się zwyczajne.
Szymek wyszedł ze swojego pokoju kilka minut później. Zobaczył Andrzeja, skinął głową, nalał sobie soku i wypił go stojąc przy oknie. Do stołu nie usiadł. Pomyślałam wtedy, iż to pewnie zwykły nastoletni nastrój piętnastolatek rzadko kiedy rano ma ochotę się uśmiechać.
Miałam wtedy czterdzieści cztery lata, byłam od dawna po rozwodzie i pracowałam jako księgowa. Andrzej był starszy ode mnie o pięć lat, wykładał na politechnice, również rozwiedziony. Poznaliśmy się przez wspólnych znajomych najpierw długo pisaliśmy do siebie, potem zaczęliśmy się spotykać. Był spokojny, nie miał żadnych nałogów. Po ośmiu latach samotności przy nim znowu poczułam się nie tylko matką, ale i kobietą.
Najpierw Andrzej wpadał do mnie tylko wtedy, gdy Szymek był poza domem. W końcu uznałam, iż nie ma sensu tego ukrywać syn jest już na tyle dorosły, iż powinien zrozumieć, iż jego mama ma też własne życie. Przedstawiłam ich sobie. Spotkanie przebiegło spokojnie, uprzejmie, bez żadnych kłótni. Byłam pewna, iż wszystko układa się dobrze.
Z czasem jednak pojawiały się drobne rzeczy, których nie umiałam połączyć w całość.
Szymek przestał jadać śniadania, o ile Andrzej zostawał u nas na noc. Mówił, iż nie jest głodny. Zaczął też więcej czasu spędzać na treningach i prawie każdy weekend jeździł do babci. Cieszyłam się nawet, iż ma swoje zajęcia i pomaga rodzinie. Wydawało mi się, iż to tylko zbieg okoliczności.
Po czterech miesiącach Andrzej zostawał coraz częściej. Powoli przyzwyczajałam się do myśli, iż w końcu przeprowadzi się do nas na dobre. Tamtego wieczora został w środku tygodnia. Rano Szymek wyszedł do kuchni, zobaczył Andrzeja i zamarł w drzwiach. Potem po prostu odwrócił się i wrócił do siebie.
Poszłam za nim. Siedział na łóżku, wpatrzony w jeden punkt.
Zapytałam, co się stało, a on cicho odpowiedział:
Mamo, ja się go boję. Nie mogę z nim mieszkać.
Zrobiło mi się zimno w środku. Dopytałam, dlaczego tak mówi.
Podniósł wzrok i powtarzając już wcześniej wypowiedziane słowa, znów powiedział: Mamo, ja się go boję. Nie mogę z nim mieszkać pod jednym dachem, bo on
Mamo, musisz wybrać. Albo on, albo ja.
To, co wtedy dowiedziałam się o swoim nowym mężu, było dla mnie szokiem jeszcze tego samego dnia go wyrzuciłam.
Wtedy po raz pierwszy do mnie dotarło, iż patrzyłam jedynie na własne szczęście, nie dostrzegając niepokoju syna.
Powiedział, iż niedługo przeprowadzi się do nas na stałe wyszeptał Szymek.
I co w tym złego? próbowałam mówić spokojnie.
Że wtedy będziemy musieli zrobić porządek. Taki naprawdę.
Nie od razu rozumiałam, o co mu chodzi.
Jaki porządek?
Taki, żeby nie przeszkadzać lekko się uśmiechnął, choć w oczach miał smutek. Powiedział, iż w domu powinien być jeden mężczyzna. I iż niedługo wszystko się tu zmieni.
Zimny dreszcz przeszedł mi po plecach.
Naprawdę tak powiedział?
Powiedział: Musisz się przyzwyczaić. Budujemy z twoją mamą rodzinę. Ty jesteś już prawie dorosły. I jeszcze
Co jeszcze?
Że może lepiej by mi było u babci, jak mi coś nie pasuje.
Wieczorem poczekałam, aż Andrzej wrócił.
Powiedziałeś mojemu synowi, iż ma się przyzwyczaić? zapytałam wprost.
Westchnął.
Po prostu wyznaczyłem granice. jeżeli już się przeprowadzę, wszystko musi być poważnie. Chcę mieć normalną rodzinę.
A Szymek? Kim on dla ciebie jest?
Jest już prawie dorosły. Prędzej czy później i tak pójdzie na swoje. My też musimy pomyśleć o przyszłości. Może o naszym wspólnym dziecku.
Patrzyłam na niego i nagle zrozumiałam, iż mówi to zupełnie spokojnie. Najzwyczajniej w świecie tak właśnie myśli.
Czyli proponujesz mi wybór?
Wzruszył ramionami:
Po prostu chcę, żebyś się określiła, czego naprawdę chcesz.
Tej nocy prawie nie zmrużyłam oka. Rano weszłam do pokoju syna i usiadłam obok.
Już wybrałam powiedziałam. Nigdy nie będziesz zbędny w swoim domu.
Jeszcze tego samego dnia Andrzej spakował swoje rzeczy i odszedł.
