Dziennik, 27 listopada
Od chwili, gdy mój nowy partner, Tomasz, zamieszkał z nami, zauważyłam, jak mój piętnastoletni syn, Wojtek, bardzo się zamknął w sobie. Przestał choćby siadać z nami do stołu, a pewnego dnia całkiem niespodziewanie powiedział: Mamo, ja się go boję. Nie mogę mieszkać z nim w jednym domu, bo on
Tomasz po raz pierwszy został u nas na noc w piątek. Ranek zaczął się od zapachu świeżo parzonej kawy, który obudził mnie, jakby od lat był już częścią naszego życia. W kuchni zobaczyłam Tomasza, jak spokojnie smaży jajka, uśmiechnął się, pocałował mnie w policzek i powiedział, iż po prostu wcześnie wstaje. Wyglądało to bardzo zwyczajnie.
Wojtek przyszedł do kuchni kilka minut później. Rzucił Tomaszowi krótkie cześć, nalał sobie soku i wypił go, stojąc przy oknie. choćby nie usiadł. Uznałam, iż to typowe nastoletnie nastawienie rzadko który piętnastolatek jest rano towarzyski.
Mam czterdzieści cztery lata, już od dawna jestem po rozwodzie i pracuję jako księgowa. Tomasz ma czterdzieści dziewięć, jest nauczycielem, też jest rozwiedziony. Poznaliśmy się przez wspólnych znajomych, długo pisaliśmy do siebie, potem zaczęliśmy się spotykać. Był spokojny, nie pił, nie palił, miał poukładane życie. Po ośmiu latach samotności przy nim znowu poczułam się kobietą, nie tylko matką.
Na początku Tomasz odwiedzał mnie tylko, gdy Wojtka nie było w domu. Potem uznałam, iż nie ma sensu ukrywać syn jest już wystarczająco dorosły, powinien zrozumieć, iż jego mama też ma prawo do własnego życia. Poznałam ich ze sobą. Byli uprzejmi, wszystko przebiegło spokojnie, bez kłótni. Myślałam, iż jest dobrze.
Z czasem jednak pojawiały się coraz dziwniejsze drobiazgi, których nie łączyłam ze sobą. Syn nie jadł śniadań, kiedy Tomasz zostawał na noc. Mówił, iż nie jest głodny. Coraz częściej spędzał czas na treningach i prawie w każdy weekend wyjeżdżał do babci do Poznania. choćby się z tego cieszyłam sport, rodzina, aktywność. Uparcie wmawiałam sobie, iż to zwykły zbieg okoliczności.
Po czterech miesiącach Tomasz zostawał coraz częściej. Powoli przyzwyczajałam się do myśli, iż zamieszka z nami na stałe. Pewnego wieczoru zdecydował się zostać w środku tygodnia. Następnego ranka Wojtek przyszedł do kuchni, zobaczył Tomasza i zamarł w drzwiach, po czym bez słowa zawrócił do swojego pokoju.
Poszłam za nim. Siedział na łóżku, patrzył w jeden punkt.
Co się stało? zapytałam.
Odpowiedział cicho:
Mamo, ja się go boję. Ja nie mogę z nim mieszkać.
Coś we mnie pękło. Zapytałam, dlaczego tak mówi. Uniósł wzrok i powiedział:
Od kiedy Tomasz się do nas wprowadził, Wojtek jeszcze bardziej się wycofał. Przestał jeść razem z nami, a pewnego dnia powiedział: Mamo, boję się go. Ja nie będę z nim mieszkać pod jednym dachem, bo
Mamo, wybierz. Albo on, albo ja.
To, czego dowiedziałam się wtedy o Tomaszu, było dla mnie prawdziwym szokiem. Jeszcze tego samego dnia kazałam mu się wyprowadzić.
Zrozumiałam wtedy, jak bardzo byłam skupiona tylko na własnym szczęściu. Nie zauważałam, jak bardzo syn się niepokoił.
On mówił, iż niedługo się tu naprawdę wprowadzi wyszeptał Wojtek.
I co z tego? próbowałam mówić spokojnie.
Wtedy będzie trzeba zaprowadzić porządek. Taki na poważnie.
Nie od razu wiedziałam, co ma na myśli.
Jaki porządek?
Taki, żebym mu nie przeszkadzał uśmiechnął się krzywo, a w oczach nie było wesołości. Powiedział, iż w domu powinien być jeden facet. Że już niedługo wszystko się zmieni.
Zimny dreszcz przeszedł mi po plecach.
Naprawdę tak powiedział?
Powiedział: Trzeba się przyzwyczaić. My z twoją mamą budujemy rodzinę, a ty już jesteś prawie dorosły. I jeszcze Wojtek zawahał się.
I co jeszcze?
Że może lepiej by było, gdybym zamieszkał u babci, jeżeli mi się coś nie podoba.
Wieczorem poczekałam na powrót Tomasza.
Powiedziałeś Wojtkowi, iż ma się przyzwyczaić? zapytałam wprost.
Westchnął.
Po prostu wyznaczyłem granice. Wiesz, jeżeli mam się wprowadzić, to wszystko musi się odbywać po dorosłemu. Chcę normalnej rodziny.
A kim dla ciebie jest mój syn?
Jest już prawie dorosły. Z czasem wyfrunie z domu. Musimy myśleć o przyszłości, na przykład o wspólnym dziecku.
Patrzyłam na niego i zrozumiałam, iż mówi to bez emocji, zupełnie spokojnie. On naprawdę tak myśli.
Chcesz, żebym wybrała?
Wzruszył ramionami:
Po prostu chciałem, żebyś przemyślała, czego chcesz.
Tej nocy prawie nie zmrużyłam oka. Rano weszłam do pokoju Wojtka i usiadłam przy nim na łóżku.
Wiesz, już podjęłam decyzję powiedziałam Nigdy nie będziesz tu osobą niechcianą. To jest twój dom.
Tego samego dnia Tomasz spakował rzeczy i wyszedł.
