Telefon odebrałem, trzymając go ramieniem, bo obie ręce miałem w smarze.
— Mariusz, słuchaj, tylko spokojnie — usłyszałem głos Haliny spod siódemki. — Pod twoją bramą stoją dwa busy. Wynoszą graty. Twoja matka siedzi na krześle przy wjeździe i rozstawia ludzi.
Zamarłem z kluczem w dłoni. Podszedłem do drzwi garażu, wytarłem palce w szmatę, zerknąłem na parking. Pusto. Oczywiście, iż pusto. Oni nie przyszli do warsztatu. Oni pojechali tam, gdzie nie powinno ich być już nigdy.
— Mariusz, twoja mama powiedziała kierowcy, iż to dom rodzinny — ciągnęła Halina, zniżając głos, jakby się bała, iż ją usłyszą przez płot. — Są już w środku. Cała ekipa.
Nie pytałem, skąd wie. Halina miała okno kuchenne dokładnie naprzeciwko mojej furtki. Wiedziała, iż Agata i jej córki wyprowadziły się ode mnie półtora roku temu po jedenastu latach małżeństwa. Wiedziała też, iż dom na Zalesiu kupiłem sam, za pieniądze z warsztatu, dwa lata po tym, jak się wyprowadziłem.
— Zaraz będę — powiedziałem.
Zamknąłem kanał, spuściłem podnośnik, auto klienta zostało z niedokręconą śrubą wahacza. Spisałem to w myślach: dokręcić w czwartek, wybaczy. Telefon do stałego klienta, dwa zdania, iż mam pilną sprawę rodzinną. Żaden problem, panie Mariuszu, niech pan jedzie.
Jechałem drogą na Zalesie, a w głowie układała mi się ta sama scena co zawsze, kiedy wracałem myślami do tamtego okresu. Jak matka stała w kuchni w bloku i mówiła mi, iż powinienem przepisać pół domu na siostrę. Że przecież nie mam dzieci, a Anka tak. Że co z tego, iż płaciłem wszystko sam. W rodzinie się nie liczy, kto ile włożył.
Wtedy się śmiałem. A teraz zajeżdżam pod własną bramę i widzę dwa srebrne dostawczaki z bagażowymi rampami, a na podjeździe stertę kartonów z napisem „KUCHNIA” i „DZIECI”.
Wysiadłem z auta, nie gasząc silnika. Matka stała z notesem w dłoni, odhaczając kartony jak kierownik zmiany. Siostra Anka znosiła doniczkę z pelargonią, której nigdy w życiu nie widziałem. Jej mąż Romek wieszał na moim płocie tabliczkę „Bardzo zły pies”, choć psa nigdy nie miałem. A Daniel i Marcel, moi siostrzeńcy, grali na podjeździe w piłkę, aż huk odbijał się od ścian.
— Jest! — zawołała matka tym tonem, którym witała rodzinę na świątecznym stole. — Nareszcie. Pomóż wnieść te ciężkie, bo Romek już nie daje rady.
Nie podszedłem. Stałem przy aucie i patrzyłem na dom, który kupiłem w zeszłym roku, przemyślałem każdy grunt, a teraz ktoś obcy wycierał buty o wycieraczkę, a po mojej poręczy jeździł mokrym palcem Marcel.
— Co to ma być? — zapytałem.
Matka zamknęła notes i podeszła do mnie powoli, jakby chciała dać mi czas na ochłonięcie. Taki sam krok. Taki sam kąt głowy. Widziałem to sto razy.
— Nie histeryzuj, Mariusz — powiedziała. — Wszyscy tu teraz mieszkamy. To dom rodzinny.
Za nią Anka postawiła pelargonię na schodku i otrzepała ręce.
— No i tak — powiedziała, jakby to ona robiła mi łaskę. — Dzieci wreszcie będą miały normalne warunki. Nie to co ty, w tym smarze, sam jak palec.
Spojrzałem na Romka. Ten odwrócił wzrok. On zawsze odwracał wzrok.
— Ten dom kosztował osiemset dwadzieścia tysięcy — powiedziałem spokojnie. — Ja go kupiłem. Ja spłacam.
Matka machnęła ręką.
— Kiedyś daliśmy ci jedenaście tysięcy na wspomożenie działalności. Więc jakby coś, też mamy swój udział.
Kurde. Jedenaście tysięcy na pierwszy najem garażu, które oddałem co do grosza po świętach w 2019 roku. Pamiętam, bo pieniądze leżały w kopercie na stole, a matka ją zgarnęła bez słowa. Teraz tyle samo waży dla niej co pół domu.
— Naprawdę w to wierzysz? — zapytałem.
— Grunt to rodzina — powiedziała matka i popchnęła lekko furtkę, jakby chciała wejść głębiej. — A ty tylko to firma, firma, firma.
Przez chwilę stałem bez ruchu. Obserwowałem, jak Daniel wbiega do przedpokoju w butach, prosto z kałuży na podjeździe. Jak Marcel zrzuca z parapetu doniczkę, którą Agata zostawiła mi przy wyprowadzce, i śmieje się, kiedy ceramika pęka na drobne kawałki.
I wtedy, w sumie nie wiem dlaczego, zrobiło mi się spokojnie.
— Proszę was — powiedziałem — opuśćcie teren.
Matka parsknęła.
— Mariusz, bądź poważny. Rozpakowujemy się.
— A ja nalegam.
Anka przewróciła oczami.
— Zawsze to samo. Zawsze ty musisz być najmądrzejszy.
Nie odpowiedziałem. Spojrzałem na dom. Mój dom. Jedyny skrawek przestrzeni, jaki mam w tym mieście, w którym nikt przez jedenaście lat nie pytał mnie, czego ja chcę.
Potem wsiadłem do auta i odjechałem.
Po drodze zadzwoniłem do ślusarza z Jeleniej Góry. Ten sam człowiek zakładał mi antywłamaniowe wkładki po ostatniej próbie włamania w warsztacie. Przyjechał następnego dnia rano. Wymienił wszystkie zamki w drzwiach wejściowych, garażowych i balkonowych. Trzy godziny. Zapłaciłem gotówką. Stary klucz przestał istnieć.
Wieczorem wysłałem do matki jednego SMS-a:
„Dom zmienił zamki. Nie wchodźcie. W sobotę na was przyjadą. Będą czekać od siódmej.”
Rano dostałem dwadzieścia dwa nieodebrane połączenia. Jedenaście od matki, reszta od Anki. No i jeden od Daniela, który zostawił wiadomość głosową. Nie odsłuchałem. Skasowałem.
Potem zająłem się papierami. Założyłem nową teczkę w kolorze granatowym, spisałem kredyt hipoteczny, podatek od nieruchomości, akt notarialny. Wszystko na moje nazwisko. Żadna rubryka nie nosiła imienia matki. Ani siostry. Ani Romka. Tylko moje.
Zadzwoniłem też do firmy ochroniarskiej z Karpacza. Nie dramatyzowałem. Nie opowiadałem o matce, która weszła do cudzego domu. Powiedziałem krótko:
— jeżeli w sobotę zjawi się rodzina z meblami, proszę ich nie wpuszczać. Oto akt własności.
Pani po drugiej stronie milczała przez kilka sekund.
— Mogę poprosić o kontakt do kogoś bliskiego, kto mógłby…
— Nie — uciąłem. — To nie jest sprawa dla kogoś bliskiego. To jest sprawa dla was.
Sobotniego poranka mgła nad Karpaczem wyglądała jak brudna wata. Stałem w oknie kuchennym, piłem kawę bez cukru i czekałem. Za oknem chłód był już tak ostry, iż para z oddechu zostawała na szybie, a ja patrzyłem przez nią na pusty podjazd.
Kwadrans po siódmej usłyszałem silniki.
Najpierw wjechał biały bus z łóżkami spiętymi pasami z tyłu. Za nim granatowe kombi matki, a na końcu srebrny minivan, z którego już wychylał się Daniel.
Zatrzymali się w pół drogi.
Na podjeździe stały równo trzy radiowozy oznakowane. Takie z biało-niebieskimi pasami i napisem „Ochrona mienia i osób” na boku. Obok wjazdu dwóch mężczyzn w kamizelkach odblaskowych, z krótkofalówkami przy paskach. Żadnego chamstwa. Żadnej awantury. Po prostu stali.
Matka wysiadła pierwsza. Zobaczyłem, jak podchodzi do furtki, poprawia płaszcz, teraz już bez uśmiechu. Podeszła do jednego z ochroniarzy i powiedziała coś, czego nie słyszałem zza szyby.
Przez chwilę było cicho. Potem jeden z mężczyzn pokręcił głową.
I wtedy Anka ruszyła z piskiem opon, zjechała na bok, wyskoczyła z auta i ruszyła w stronę domu. W jej ręku klucz, ten stary klucz, który dostała od matki dwa dni temu. Widziałem, jak wkłada go do zamka i kręci. Raz. Drugi.
Zamek zaskoczył twardo, metalicznie, krótko.
Zatrzymała się. Nie rozumiała.
Zamek się nie ruszał. Anka cofnęła się o krok. Patrzyła na drzwi, jakby same z siebie miały się przed nią otworzyć.
Matka stała w tym samym miejscu. Nie podchodziła bliżej.
A ja otworzyłem okno kuchenne. Powietrze z dworu wpadło do środka, zimne, pachnące mokrym lasem. Oparłem dłonie o parapet i powiedziałem spokojnie, tak, żeby nikt nie musiał nadstawiać ucha:
— Zamki zmienione. Dom należy do mnie. Odtąd nie wchodzi tu nikt, kogo nie zaprosiłem.
Matka uniosła głowę.
— Jesteś chory psychicznie — zawołała, a jej głos zrobił się nagle stary. — Własną matkę traktujesz jak złodzieja!
Nie spuściłem wzroku.
— A ty traktowałaś mój dom jak swój — odpowiedziałem.
Jeden z ochroniarzy postąpił krok w kierunku Anki, która wciąż tkwiła przy drzwiach z kluczem w dłoni i nie bardzo wiedziała, co z nim zrobić. Nie dotknął jej. Po prostu stanął tak, żeby między nią a domem był on.
— Proszę opuścić teren prywatny — powiedział cicho, jakby odmawiał formułkę, którą znał na pamięć.
I popatrzył na matkę.
Wtedy matka zrobiła coś, czego się nie spodziewałem. Wyjęła telefon i zaczęła dzwonić. Widziałem, jak przykłada go do ucha, potem zerka na mnie, potem na drugie okno, jakby nie wiedziała, gdzie stoję. Po chwili w kieszeni moich spodni zawibrował telefon.
Patrzyłem na wyświetlacz: „Mama”. Odebrałem, ale nic nie powiedziałem.
— Mariusz — jej głos był teraz cienki, szybki. — Co ty wyprawiasz. Powiedz tym ludziom, żeby nas puścili. Ja ci to wszystko wytłumaczę. Tylko nie rób z nas idiotów przy mieszkańcach.
Nie patrzyłem na nią. Patrzyłem na Daniela. Na to, jak chłopiec stoi przy minivanie, ściskając w dłoni pluszowego dinozaura, którego kupiłem mu sam dwa lata temu, kiedy jeszcze pozwalali mu do mnie przyjeżdżać.
— Nie — powiedziałem do telefonu.
I rozłączyłem się.
Anka pierwsza wróciła do auta. Trzasnęła drzwiami, aż echo poszło po lesie. Romek bez słowa wsiadł z drugiej strony. Matka stała jeszcze przez chwilę przy furtce, jakby się upewniała, iż nie żartuję. Potem odwróciła się bardzo powoli i wróciła do kombi.
Nie pomachałem im. Nie płakałem. Stałem w oknie tak długo, aż wszystkie trzy auta zniknęły za zakrętem, a ochrona została jeszcze pół godziny, zgodnie z umową.
Potem zeszedłem na dół, otworzyłem drzwi własnym kluczem i wszedłem do środka. W przedpokoju leżały trzy kartony z napisem „DANIEL – ZABAWKI”. Na parapecie została mokra szmatka, którą ktoś wycierał brud z parapetu.
Podniosłem ją, włożyłem do worka na śmieci.
Zadzwoniłem do Daniela. Odebrał po trzech sygnałach.
— Wujek? — jego głos był tak mały, jakbym go nie słyszał od bardzo dawna.
— Nie możesz teraz tu przyjechać — powiedziałem, starając się mówić jak dorosły do dorosłego, chociaż miał jedenaście lat. — Ale to, co zabrałeś ze sobą, jest twoje. A ten dinozaur, co go trzymasz? Też twój. Nikt ci go nie zabierze.
Cisza. Potem cichutkie:
— Mama mówiła, iż tam zamieszkamy.
— Wiem. Ale nie zamieszkacie.
Cisza. I potem:
— Przyjdziesz do mnie na urodziny?
Zacisnąłem palce na telefonie tak mocno, iż pękła mi pod skórą jakaś mała ranka przy paznokciu.
— Przyjdę — powiedziałem.
I schowałem telefon do kieszeni.
Na stole w kuchni leżała granatowa teczka z dokumentami. Otworzyłem ją i długo patrzyłem na akt notarialny, na rubrykę „wyłączny właściciel”, na swój podpis złożony kulkowym długopisem jedenaście miesięcy temu.
Zamknąłem teczkę. Wszedłem do garażu. Dokręciłem niedokończoną śrubę wahacza w aucie klienta, zanim zdążył zrobić to ktokolwiek inny. Trwało to czterdzieści minut.
Radio znowu grało Trójkę. Smar pod paznokciami pachniał tak samo. Za bramą warsztatu nikt już nie stał. I nikt nie mówił, iż to, co zbudowałem, należy do kogoś innego.
