Obok mnie, na ławce, siedziała pięcioletnia dziewczynka.
Machała nogami i opowiadała mi o swoim życiu.
– Taty nigdy nie widziałam – zaczęła.
– Odeszł od mamy, kiedy byłam mała.
– Mama umarła rok temu.
– Dorośli powiedzieli, iż poszła do nieba.
Zosia popatrzyła na mnie uważnie.
– Po pogrzebie przyjechała ciocia Iza – mówiła dalej.
– To siostra mojej mamy.
– Powiedzieli, iż ma wielkie serce.
– Nie oddała mnie do domu dziecka.
– Teraz jest moim opiekunem.
Zosia zamilkła na chwilę.
Zerknęła pod ławkę, jakby czegoś szukała.
– Jak się przeprowadziłam, ciocia zrobiła porządki – ciągnęła.
– Rzeczy mamy wyniosła do kąta.
– Chciała je wyrzucić.
– Popłakałam się i poprosiłam, żeby nie wyrzucała.
– Pozwoliła mi je zostawić.
– Teraz śpię w tym kącie.
Czy to nie smutne, iż dziecko musi prosić o pamięć po matce?
– Wieczorem kładę się na rzeczach mamy – powiedziała.
– Tam jest cieplej.
– Jakby ona była blisko.
Rano ciocia zawsze daje jej coś do jedzenia.
– Gotuje, ale niezbyt dobrze – przyznała Zosia.
– Mama robiła to dużo lepiej.
– Ale ciocia każe mi zjeść wszystko.
– Nie chcę jej martwić.
– Jem, co mam na talerzu.
– To nie jej wina, iż nie gotuje jak mama – dodała łagodnie.
Potem ciocia wysyła ją na spacer.
– Wracać mogę, gdy robi się ciemno.
– Ciocia Iza jest ogólnie sympatyczna!
Czy to normalne, iż pięciolatka chodzi sama do zmroku?
– Uwielbia opowiadać innym ciociom, jakie ze mnie dobre dziecko – mówiła dalej.
– Nie znam tych kobiet.
– Ale ciągle przychodzą do nas.
– Siedzą przy herbatce.
– Śmieją się, mówią mi miłe rzeczy.
– Częstują nas pączkami i sernikiem.
Zosia westchnęła głęboko.
– Nie mogłabym jeść samych słodyczy przez cały czas – powiedziała cicho.
– Ciocia nigdy mnie nie skarciła.
– Zawsze jest dla mnie miła.
– Raz dała mi lalkę.
– Ale lalka nie jest w dobrym stanie.
– Ma chorą nóżkę.
– I jedno oko patrzy w bok.
Czy to nie dziwne, iż dobra ciocia daje popsute zabawki?
– Mama by mi nigdy nie dała chorej lalki – dodała Zosia.
Zeskoczyła z ławki.
Zaczęła podskakiwać na jednej nodze.
– Muszę już lecieć – zawołała.
– Ciocia mówiła, iż dziś przyjdą ciotki.
– A przed ich wizytą muszę…
Zosia pobiegła, nie dokończywszy zdania.
Spojrzałam za nią z niepokojem.
Coś w tej historii nie dawało mi spokoju.
Dzieci mówią prawdę prościej niż dorośli.
A ta prawda bolała najbardziej.
