Nowa rodzina ważniejsza niż stara – Mamo, poznaj Lenkę, moją narzeczoną – oznajmił z progu Artur, obejmując czule zawstydzoną dziewczynę. – Dziś złożyliśmy wniosek o ślub w urzędzie stanu cywilnego. – Gratuluję – powiedziała zaskoczona Teresa, wycierając ręce w kuchenny ręcznik. Właśnie skończyła gotować obiad. – Wchodźcie, po co stoicie w drzwiach? Kobieta była bardzo zaskoczona. Artur był jej dumą, sensem życia… Porządny chłopak, zawsze uprzejmy i pomocny – a tu taka niespodzianka! Postawił matkę przed faktem dokonanym. Teresa poczuła się bardzo dotknięta, słysząc tę wiadomość jako ostatnia. Czy ona jest jakąś obcą osobą, żeby nie zrozumieć pragnienia syna do założenia rodziny? Przeciwnie, ucieszyłaby się i pomogła w organizacji ślubu… – Mamo, przepraszam, iż wcześniej nic nie mówiłem – odezwał się Artur, nieśmiało obejmując matkę. – Wszystko stało się tak szybko… Zakochałem się jak dzieciak! Od pierwszego wejrzenia i na zawsze. – No przecież ty jesteś jeszcze młody, czy dwadzieścia pięć lat to taki wiek? – uśmiechnęła się Teresa, chowając urazę głębiej. – Dobra, porozmawiajmy o przyszłości. Gdzie zamierzacie mieszkać? – Na razie u nas, jeżeli nie masz nic przeciwko – odetchnął z ulgą Artur, widząc, iż mama się nie gniewa. – Potem coś sobie kupimy. – Dlaczego miałabym mieć coś przeciwko? – kobieta aż się zdziwiła tym pytaniem. – Mamy duże mieszkanie, miejsca wystarczy dla wszystkich. Nieśmiało stojąca w progu dziewczyna uśmiechnęła się zadowolona, ale gwałtownie przybrała neutralny wyraz twarzy. Teraz jej głównym celem było przypodobać się matce Artura, a swój prawdziwy charakter pokaże po ślubie. ****************************************** Ślub urządzili z rozmachem. Teresa dla ukochanego synka nie szczędziła grosza, opróżniła na tę okazję skrzętnie odkładaną skarbonkę, opłaciła młodym podróż nad Bałtyk – niech odpoczną przed nowym etapem życia. Zwłaszcza, iż Lenka ogłosiła, iż jest w ciąży. Teresa może i nie miała zastrzeżeń do wyboru syna… Ale dziewczyna wydawała jej się podejrzana. Ze wszystkim się zgadza, do wszystkiego się uśmiecha… Na żale Teresy jej siostra Marzena tylko się zaśmiała. – Uważaj, żebyś nie miała zbyt dobrze z synową! Na razie jest milutka, ale poczekaj – jak poczuje się pewnie, to się zmieni. A jak masz złe przeczucia, miej na nią oko. Kto wie, jaka jest naprawdę. Może przed Arturem gra aniołka, a okaże się niezłym diabełkiem. Słowa Marzeny gwałtownie się sprawdziły. Po ślubie, kiedy Lenka zdobyła wymarzony wpis w dowodzie, zmieniła się nie do poznania. Korzystając z tego, iż Artur dużo pracował, zaczęła systematycznie uprzykrzać życie Teresie. Miała czelność otwarcie oświadczyć, iż w ich wspólnym gniazdku nie ma miejsca dla obcych. Teresa była w szoku, słysząc to po raz pierwszy. To ona miała być „obca”! Tego samego wieczora poszła do syna z prośbą, by przemówił żonie do rozsądku. – Mamo, źle ją zrozumiałaś – zbył ją Artur, nie wierząc, iż jego ukochana mogła coś takiego powiedzieć. – Ona jest najlepsza, dobra, cudowna! Lenka, słysząc słowa męża, uśmiechnęła się tryumfalnie. Wszystko idzie zgodnie z jej planem. Po kilku dniach przywitała męża z pracy zapłakana. Powiedziała, iż boi się zostawać z Teresą w mieszkaniu, bo ta próbowała ją otruć. – Wiesz przecież – łkała – iż mam straszną alergię na miód. Nie mogłam spać, chciałam pomóc twojej mamie w kuchni, a ona do ciasta naleśnikowego dodała miód! Boję się! Artur nie wytrzymał i poleciał robić matce awanturę. Krzyczał, iż jest już dorosły, sam decyduje o swoim życiu i nie pozwoli skrzywdzić najbliższych. Teresa nie mogła zrozumieć, skąd ta cała histeria. Każde pytanie spotykało się z agresją. Kobieta poczuła się tak źle, iż gdy zaczęło ją kłuć w piersiach, sięgnęła po leki, ale Artur tego nie zobaczył, tylko dalej na nią krzyczał. W końcu Teresa nie wytrzymała. Ubrała kurtkę i poszła do siostry. Nie rozumiała, co zrobiła źle i dlaczego jej ukochany syn tak się zachowuje… Było jej bardzo żal i po ludzku przykro. Kiedy była już niedaleko mieszkania Marzeny, poczuła się coraz gorzej – w końcu zemdlała. ****************************************** Minęły dwa tygodnie od pogrzebu Teresy. Artur chodził przygnębiony i obwiniał się za wszystko. Lenka próbowała go pocieszyć, podsuwała mu szklankę wody. – Kochanie, wiem, jak ci ciężko, ale musisz myśleć o żyjących – mówiła, głaszcząc coraz bardziej widoczny brzuch. – Kiedy widzę, jak cierpisz, sama czuję się źle. Artur milczał, a to Lenki doprowadzało do szału. Plan się powiódł, choć nie chciała, żeby sprawy posunęły się aż tak daleko. Miała nadzieję, iż wystarczy, jak zamienią mieszkanie… Ale adekwatnie tak też jej pasuje. Nagle do mieszkania weszła Marzena, używając swoich kluczy. – Jak śmie Pani tu przychodzić jak do siebie?! – warknęła Lenka, patrząc na nieproszoną gościnię. – Bo właśnie do siebie przyszłam – uśmiechnęła się Marzena. – Nie wiedziałaś? To mieszkanie jest moje. Lenka zbladła, z ręki wypadła jej szklanka. Jak to możliwe? Tyle poświęceń dla mieszkania, i wszystko na nic? – Artur, o co tu chodzi?! – zapytała histerycznie. – O to – odpowiedział obojętnie Artur – iż mama całe życie odkładała, żeby wykupić mieszkanie od ciotki Marzeny… – …ale wydała oszczędności na wasz ślub! – dokończyła Marzena. – A miałam zamiar przepisać mieszkanie na wasze dziecko, ale już nie ma na co czekać. Macie trzy dni, żeby się wyprowadzić. Jak nie, dzwonię po policję. **************************************************** P.S. Artur został w mieszkaniu ciotki. Sam. Lenka jeszcze tego samego wieczoru spakowała rzeczy i oświadczyła, iż dziecko wcale nie jest jego, po czym odeszła.