Dzisiaj wróciłem do domu córki bez zapowiedzi i odkryłem to, czego nigdy nie chciałem wiedzieć.
Czasem myślę, iż szczęście to mieć żywe, zdrowe dzieci, ustabilizowane i z własnymi rodzinami. Zawsze uważałem się za szczęściarza: kochająca żona, dorosła córka, dobre wnuki. Nie byliśmy bogaci, ale panowała między nami harmonia. Czego więcej można chcieć?
Kinga wyszła za mąż młodo miała 21 lat, on był po trzydziestce. Ja i moja żona zaakceptowaliśmy tę decyzję: dojrzały mężczyzna, stała praca, własne mieszkanie. Żadnych nieodpowiedzialnych studentów. On opłacił wesele, miesiąc miodowy, zasypywał ją drogimi prezentami. choćby kuzyni komentowali: Kinga wpadła jak śliwka w kompot.
Przez pierwsze lata wszystko wydawało się idealne. Urodzili się Jakub i Zosia, przeprowadzili do domu w Sopocie, odwiedzali nas w weekendy. Ale z czasem zauważyłem, iż Kinga stała się cichsza. Rzadko się uśmiechała, odpowiadała krótko. Mówiła, iż wszystko w porządku, ale w głosie brzmiała pustka. Serce ojca nie myli się.
Pewnego ranka zadzwoniłem cisza. Wiadomości bez odpowiedzi. Postanowiłem wpaść niespodziewanie. Tęskniłem, powiedziałem.
Zmarszczyła brwi, otwierając drzwi, nie uśmiechnęła się. Przytuliłem wnuki, posprzątałem w kuchni. Zostałem na noc. Wieczorem Paweł wrócił późno. Biały ślad na kołnierzu, drogie perfumy na ubraniu. Pocałował ją w policzek odwróciła się.
Nad ranem usłyszałem go na balkonie: Załatwię to, kochanie ona nic nie podejrzewa. Ściskałem szklankę tak mocno, iż niemal pękła.
Rano spojrzałem jej w oczy: Wiesz o wszystkim, prawda?. Spuściła wzrok: Tato, daj spokój. To pod kontrolą. Wymieniałem każdy szczegół. Powtarzała mechanicznie: To ci się wydaje. Jest dobrym ojcem. Zapewnia nam wszystko. Miłość zmienia się z czasem.
Łzy ukryłem w łazience. W tej chwili straciłem nie tylko zięcia, ale i córkę. Ona zamieniła miłość na bezpieczeństwo. On wykorzystywał jej milczenie.
Wieczorem postawiłem go pod ścianą. choćby się nie zawahał:
No i co? Nie porzucam rodziny. Płacę rachunki, jestem w domu. Ona woli to niż rozstanie. Niech pan się nie wtrąca.
A jeżeli jej wszystko powiem?
Ona już wie. Udaje, żeby przetrwać.
Wróciłem do Krakowa pociągiem, z duszą w strzępach. Żona przestrzega: Nie mieszaj się, stracisz ją. Ale już ją tracę, dzień po dniu. Wszystko przez to, iż chciała żyć jak z kolorowych magazynów. Teraz płaci za to duszą.
Przyjdą lepsze dni, gdy spojrzy w lustro i zrozumie, iż zasługuje na więcej. Że szacunek jest ważniejszy niż markowe torebki. Że wierność to nie luksus, a obowiązek. Może wtedy spakuje walizki, chwyci dzieci za ręce i odejdzie.
Ja będę czekał. choćby jeżeli teraz się oddala. Matka nie poddaje się. choćby gdy świat się wali. Ojciec też nie.
