Dobra, nie będziemy cię wypędzać na święta. Przygotuj trzy sypialnie moje siostry i siostrzenica zatrzymają się na nocleg. Ty sama spędzisz noc w kuchni.
Grażyno Wasiljewno, a cóż, iż jestem jedyną właścicielką tego domu? Mam stos dokumentów. Nie próbujcie wchodzić, a policja wywali was na zewnątrz.
Dziś po pracy Walentyna zamierzała wjechać do centrum handlowego. Za dwa tygodnie miał przyjść Nowy Rok. Zaprosiła ją na spotkanie dawna przyjaciółka, Olga.
Walentyna wiedziała, iż w domu Olgi zgromadzi się liczna gromada: córka gospodyni z mężem i dziećmi, siostra, siostrzenicastudetka. Znała Olgę od lat i znała wszystkich gości, więc postanowiła kupić prezenty z wyprzedzeniem.
Walentyna potrafiła wybrać prezent, a dawać go uwielbiała. Już wyobrażała sobie wędrówkę po alejkach udekorowanych girlandami, przyglądanie się, wybieranie, obserwowanie, jak sprzedawca starannie pakują rzeczy w błyszczący papier.
Nastrój złamał się natychmiast, gdy tylko wyszła na zewnątrz: przy samochodzie, na parkingu, czekała na nią Rutka siostra jej byłego męża.
Walu, hej! przywitała się Rutka. Co tak długo? Zamarzłam od zimna.
Dzień dobry, Rutko. Nie spodziewałam się cię tu zobaczyć.
Dlaczego nie? W końcu jesteśmy rodziną odparła Rutka. Przez dwadzieścia lat tak nas liczyliśmy.
Na szczęście już nie liczymy się tak odparła Walentyna i chciała otworzyć drzwi samochodu.
Rutka go zatrzymała.
Posłuchaj, Walciu, mam do ciebie prośbę. adekwatnie nie tylko do ciebie do całej rodziny.
Jaka rodzina, Rutko? Od roku nie mam z wami żadnych więzi. Nie chcę słuchać żadnych próśb powiedziała Walentyna.
Nie, po prostu posłuchaj. Nie wiem, jak dzieliliście majątek z Michałem, ale mama wciąż uważa, iż dom, w którym mieszkasz, należy do naszej rodziny.
Kupiliście go razem z Michałem, a on dziesięć lat go urządział. Spotykaliśmy się w tym domu na Nowy Rok i na majówki. A teraz co?
Mama planowała na swoje urodziny w maju zebrać całą rodzinę w chacie, rozłożyć stoły na werandzie, jak zawsze. Ty nas nie wpuściłaś. Zniknęłaś gdzieś nieznajomo.
Po co mi to wszystko mówisz? zapytała Walentyna. Pojechałam do przyjaciółki, chciałam i pojechałam. Przepraszam, zapomniałam zapytać was.
I zapomnijcie o spotkaniach rodzinnych w moim domu. Kiedy rozwodowaliśmy się z Michałem, ustaliliśmy: mieszkanie, samochód i garaż dla niego, dom dla mnie. Wszystko od razu sformalizowaliśmy. Teraz możecie się spotykać w mieszkaniu Michała. To koniec.
Walciu, mama chciała 31 grudnia zaprosić gości do domu, jak dawniej. Przyjdzie tłum, nie będzie gdzieś wszystkich pomieścić dodała Rutka.
Grażyna Wasiljewna? Naprawdę? Przez dwadzieścia lat żądała ode mnie czegoś, a nagle prosi? Rutko, przekaż jej, iż nie zgadzam się. Niech rodzina nocuje w hotelu.
Walentyna wsiadła do auta. Nie było już ochoty jechać po prezenty. Kupią jutro pomyślała i odjechała w stronę domu.
Z Michałem przeżyła prawie dwadzieścia lat. Dom, o którym mówiła Rutka, kupili dziesięć lat temu.
Rok temu mąż stwierdził, iż w czterdziestopięciu latach życie się nie kończy i iż będzie dalej budować je z młodą, uroczą sekretarką.
Walentyna nie próbowała go zatrzymać, ale nie pozwoliła sobie na upokorzenie. Dom i rodzinne oszczędności zostały jej, mąż dostał dwupokojowe mieszkanie, samochód Toyota Chaser i garaż.
Ponieważ po rozwodzie została z jedyną córkąstudentką, Michał nie chciał już korzystać ze wspólnego konta.
Kilka dni temu Liza zadzwoniła i powiedziała, iż zostanie w akademiku na Nowy Rok.
Mamo, nie będziesz mi za złe? zapytała. Na wakacje wrócę do domu.
Walentyna przyjęła zaproszenie Olgi. W tej gromadzie nie będzie się nudziła.
Znając Rutkę, wiedziała, iż to nie koniec nie puszczą jej tak łatwo. I się nie myliła.
Tego samego wieczoru zadzwoniła była teściowa:
Walentyno, nie bierzesz na siebie za dużo? Śmiało przejęłaś dom Michała, a teraz myślisz, iż nie znajdziemy cię?
Właśnie! Ten Nowy Rok spotkamy całą rodziną w naszym domu! W tym, w którym mój syn łaskawie pozwolił ci tu zamieszkać. Rozumiesz?
Dobrze, nie będziemy cię wypędzać na czas świąt. Przygotuj trzy sypialnie moje siostry i siostrzenica zostaną na nocleg. Ty sama w kuchni przespiesz.
Grażyno Wasiljewno, a co jeżeli jestem jedyną właścicielką? Mam dokumenty. Nie próbujcie wchodzić policja was wywali.
Zobaczymy, kto kogo wywali! Przygotuj pokoje, my przyniesiemy jedzenie, nie musisz nic gotować. I nie sprzeciwiaj się, bo ten Nowy Rok zapamiętasz na całe życie!
Moim zdaniem, w tym roku matka Michała zupełnie zwariowała pomyślała Walentyna.
Grażyna nigdy nie była gołębicą pokoju, ale dziś jej występ wzbudził w starej synowej zdumienie. Czy naprawdę liczy się, iż Walentyna się przestraszy i zacznie spełniać jej rozkazy?
Jeszcze kiedyś Walentyna była w tej rodzinie uznawana za najlepszą synową dwie pozostałe poddały się i przyznały teściowej prawo do przewodzenia.
Teraz, po rozwodzie z Michałem, słowa starej teściowej wywołały w Walentynie tylko zdziwienie: na co oni liczą?
W międzyczasie w mieszkaniu Grażyny Wasiljewskiej szykował się plan.
Rutko, ty i Olek odpowiadacie za zakupy. Trzeba kupić wszystko z wyprzedzeniem. Będziemy gotować wieczorem 31ego i rano 1go.
Zajmiemy się żelką i gorącym. Świetka i Ola sałatkami. Wszystko spakujemy do pojemników, a naczynia, żeby nakryć stół, weźmiemy od Walentyny wiem, iż ma dwa komplety zastawy. Michał przy przeprowadzce nie wziął żadnych talerzy.
Mamo, a co jeżeli ona się oprze i nie wpuści nas? zapytała Rutka.
Niech spróbuje nie wpuścić! Będzie nas dwunastu cała rodzina. Będzie się wstydzić! Jak to wyobrażasz?
Ona otwiera drzwi, a na werandzie stoją wujek Kacper i ciocia Łucja, Łucja z Natalią i inni. Myślisz, iż zamknie przed nimi drzwi? Puka, jakby była przyjaciółką, jeszcze i stół pomoże postawić. To rodzina!
31 grudnia o dziewiątej wieczorem przed domem numer czternaście przy ulicy Wschodniej zatrzymały się cztery samochody.
Dziwne powiedział Olek, mąż Rutki. Światło nie świeci. Może Walentyna nie jest w domu?
Gdzie ona mogła się podziać? Jest w domu. I Liza chyba już przyjechała. Ukryły się przed nami uśmiechnęła się Grażyna. Dzwońcie.
Na dzwonek nie odpowiedziano, drzwi nie otwarto.
Poczekajcie, mam klucze rzekła Grażyna. Wiedziała, iż Walentyna coś takiego wymyśli, więc schowała je.
Wciągnięto furtkę i całą wielką gromadą weszło na podwórze.
Poczekajcie, zaraz otworzę dom. Oto, włączcie światło i przynieście wszystko do kuchni, zaraz gwałtownie nakryjemy stół. A Walentyna, niech się chowa, nie zaprosimy jej przy stole.
Minęło dwadzieścia minut, a w korytarzu rozległ się hałas.
Oto gospodyni! oznajmił Olek.
Lecz to nie była gospodyni.
Walentyna w tym czasie pomagała Oldze nakrywać stół goście mieli przyjść w każdej chwili. Nagle zadzwonił jej telefon.
Czy to Walentyna Mickiewicz? W waszym domu włączyła się alarmowa. Przybyła patrolowa jednostka.
Tu jest dwunastu ludzi, twierdzą, iż są członkami rodziny i iż mają pozwolenie.
Nie zezwoliłam nikomu na wstęp. To chyba krewniak mojego byłego męża. Nie zaprosiłam ich. Weszli samowolnie.
Złożysz zawiadomienie?
Oczywiście. Tylko iż teraz nie ma mnie w mieście, wrócę dopiero pojutrze.
Niezaproszeni goście musieli udać się na posterunek, gdzie spędzili kilka godzin. W tym czasie, gdy dotarli do mieszkania Grażyny, sałatki już płynęły, a ciepłe potrawy ostygły.
Kiedy Walentyna wróciła do domu, zadzwonił do niej były mąż i żądał, by zabrała zawiadomienie.
Walciu, myślałem, iż zmieniłaś zamek, nie przewidziałaś? zapytał.
Nie zmieniłam po co psuć drzwi? Postawiłam klucz i używam go.
Dlaczego, gdy wyjechałaś, zatrzasnęłaś stary?
Domyślałam się, iż twoja matka nie uspokoi się i przyjdzie z gośćmi słyszałabyś, jak rozmawiała ze mną. Nie chciałam, by nieproszonych gości zniszczyły drzwi.
Czyli celowo zostawiłaś stary zamek, do którego matka ma klucz, i włączyłaś alarm? Chciałaś ich zatrzymać?
Michał, twoja rodzina miała wybór mogła świętować Nowy Rok w domu, ale wybrała inną drogę i spotkała się w policji. To nie moja wina.
A ja musiałam sprzątać i wietrzyć dom po nich: to, co już postawili na stole, trochę się popsuło, zanim przyjechałam.
Dlaczego nie poinformowałaś Rutki o alarmie?
Dlaczego nie? Na furtkach i drzwiach są tabliczki: Chronione przez policję. Wszyscy potrafią czytać.
Przekaż proszę pozdrowienia mamie, Rutce, Olekowi i wszystkim innym, i powiedz, iż nie czekam już na ich wizyty.
Tym razem zabrałam zgłoszenie, ale więcej się nie powtórzy. Będą odpowiedzialni przed pełnym wymiarem prawa
Co sądzicie o zachowaniu dawnych krewnych? Napiszcie w komentarzach, co o tym myślicie. Dajcie lajka.
