Wróciłam ze zmiany w aptece wykończona.
Marzyłam o prysznicu i ciszy.
Zanim zdjęłam buty, zadzwonił telefon.
Artur, mój mąż, odezwał się spokojnym głosem.
— Przygotuj się, Ola, dziś mamy gości.
— Jacy gości, Arturze? — zapytałam zdziwiona.
— Przyjechała Iza, pobędzie u nas jakiś czas.
Zamarłam na chwilę w milczeniu.
Kim była ta Iza?
Nikt mnie wcześniej nie uprzedził.
Przypomniałam sobie, iż to jego młodsza siostra.
Dziewczyna ze wsi, uczennica liceum.
Nigdy jej nie widziałam na oczy.
Słyszałam tylko, iż jest „zaradna i spokojna”.
Jedno to słyszeć, a drugie przyjąć ją do domu.
Gdy wróciłam, siedzieli już w kuchni.
Iza piła herbatę, jakby była u siebie.
Patrzyła na nasze mieszkanie jak na muzeum.
Po kolacji ruszyła na zwiedzanie pokoi.
Zatrzymała się w naszej sypialni.
Rozłożyła moje kosmetyki na toaletce.
Przymierzała moją biżuterię przed lustrem.
Stałam w drzwiach jak wrośnięta w podłogę.
— Iza, to moja prywatna przestrzeń — powiedziałam spokojnie.
— Weszłaś bez pytania, grzebiesz w moich rzeczach.
Skuliła się i zaczęła jęczeć.
— Nie wiedziałam, iż się obrazisz…
— Chciałam tylko zobaczyć, jak żyjecie.
Nic nie odpowiedziałam, poszłam pod prysznic.
Potem okazało się, iż herbata się skończyła.
Wypili wszystko razem z Arturem.
Zostałam bez herbaty i bez spokoju.
Przed snem mąż dodał jeszcze jedno.
— Pomyśl, jak pokażemy Izę miastu w weekend.
— Będzie się nudzić bez towarzystwa.
Z trudem powstrzymałam złość.
Miałam plany na sobotę z przyjaciółką.
Nie widziałyśmy się od roku.
Czy mam to odwołać dla nieznajomej nastolatki?
Rano Iza stała już w drzwiach umalowana.
— No to idziemy? Chcę do galerii.
— Potem może na obiad?
— Masz telefon z mapą — odparłam spokojnie.
— Masz zapasowy klucz, idź, gdzie chcesz.
— Co?! — spytała zdumiona. — Myślałam, iż pomożecie.
— Nie mam pieniędzy, mama nie dała.
— Można chodzić po mieście bez wydawania złotówki.
— Jak zgłodniejesz, wiesz, gdzie jest lodówka.
Usiadła w kuchni obrażona na cały świat.
Ja spakowałam się i wyszłam do centrum handlowego.
Nie miałam zamiaru być intruzem we własnym domu.
Wieczorem zjawiła się cała rodzina na przesłuchanie.
Nie dali mi dojść do słowa.
Powiedziałam tylko jedno: dość.
