Nie pojechała na jubileusz do teściowej

Ireno, co ty robisz?! 40 stopni! Nie jedź na rocznicę mamo!

Sylwia chwyciła Irę za ramiona, próbując wcisnąć ją z powrotem na kanapę. Irena wciąż szarpała kurtkę, choć ręce drżały tak, iż ledwo wsuwała je w rękawy.

Syl, odpuść! Muszę zdążyć do pracy, raport się pali!

Raport? Stoisz na palcach! Zadzwoń do szefa, powiedz, iż chorujesz!

Nie mogę! Już dwa razy w tym miesiącu brałam zwolnienie, zaraz mnie zwolnią!

Sylwia wyciągnęła kurtkę z ramion Iriny i rzuciła ją na fotel.

Siedź od razu, zaraz wezwę lekarza!

Irena opadła na kanapę. Faktycznie nie miałaby siły wstać głowa wirowała, oczy zamglone. Pracuje jako księgowa w małej firmie w Krakowie. Pensja mała, a stracić pracę nie może, bo rodzina żyje od wypłaty do wypłaty.

Dzwonię do Andrzeja Sylwia wcisnęła numer męża Iriny. Niech przyjedzie i zabierze cię do domu.

Nie, on na spotkaniu!

Nie ważne jego spotkanie! Żona w kryzysie, a on siedzi w sali!

Andrzej przyjechał po pół godziny, wziął Irę do domu, położył w łóżku i wezwał lekarza. Ten przepisał antybiotyki i surowy odpoczynek.

Tydzień w łóżku, żadna praca.

Ale ja…

Nie ma ale. 40 stopni to nie żart. Jeszcze trochę i trafisz do szpitala.

Gdy lekarz odszedł, Andrzej usiadł na brzegu łóżka.

Irenko, po co tak? Powinnaś od razu powiedzieć, iż źle się czujesz.

Praca…

Praca poczeka. Zdrowie ważniejsze.

Irena zamknęła oczy. Zmęczona domem, gotowaniem, sprzątaniem, a Andrzej prawie nie pomagał, ciągle narzekając, iż go męczy praca. Telefon wibrował wiadomość od teściowej Walentyny Pawłowskiej: Irka, nie zapomnij, w sobotę mój jubileusz, o 14:00. Nie spóźnij się.

Irena westchnęła. 60 lat, wielka impreza w restauracji w Warszawie, goście, rodzina, koledzy.

Andrzeju, dostałam wiadomość od mamy.

Tak, jutro. Pamiętasz?

Pamiętam, ale jestem chora, nie dam rady jechać.

Andrzej zmarszczył brwi.

Jak nie dasz rady? To przecież jubileusz mojej mamy!

Andrzeju, gorączka! Lekarz mówi tydzień w łóżku!

Za dwa dni przejdzie, wypijemy leki i pojedziemy.

Nie, naprawdę bardzo źle!

Mama się obrazi! Wiesz, jaka jest!

Irena znała Walentynę kobietę porywliwą, łatwo urażalną, zawsze wymykała dramaty, gdy coś nie szło po jej myśli. Nie darzyła jej szczególną sympatią, uważała, iż Andrzej mógłby znaleźć lepszą żonę.

Niech się obraża. Ja fizycznie nie dam rady.

Iro, przynajmniej postaraj się! Dla mnie!

Andrzeju, leżę jak umarła! A ty gadałeś o jubileuszu!

Nie przesadzaj! To przeziębienie!

Irena odwróciła się od ściany, nie chciała rozmawiać. Andrzej poszedł do kuchni, zadzwonił do mamy.

Mamo, Hej Tak, pamiętam Słuchaj, problem. Irena jest chora, gorączka wysoka Nie wiem, czy przyjedzie Proszę, nie krzycz Rozumiem Dobrze, postaramy się.

Wrócił z przygnębioną twarzą.

Mama mówi, iż jak nie przyjedziesz, nie chce cię już w domu widzieć.

Super, nie muszę jej widzieć.

Ir!

Co? Ja jestem chora! A ona już rozdaje ultimatum!

Ona jest zdenerwowana. To istotny dzień.

istotny dla niej, a mnie co?

Andrzej usiadł, dłonie włożył w twarz.

Wiesz co, jedziemy sami. Powiem mamie, iż jesteś bardzo chora.

Nie uwierzy.

Niech sobie sądzi. Najważniejsze, iż twoje zdrowie zachowasz.

Irena spojrzała na męża z podziękowaniem, przynajmniej coś go rozgrzało.

Następnego ranka temperatura spadła do 38°C. Irena wstała, poszła do kuchni, zrobiła rosół. Nie było sił, ale przynajmniej nie wirowało w głowie.

Irek, jak się masz?

Lepiej, gorączka spadła.

Dobrze, cieszę się. Idziesz jutro do pracy?

Nie, lekarz dał tydzień zwolnienia.

Rozumiem, leż spokojnie.

Sylwia, jutro jest jubileusz teściowej.

A?

Andrzej chce, żebym pojechała.

Z gorączką? On szaleje?

Mówi, iż mama się obrazi.

A czy on dba o twoje zdrowie?

Chyba nie.

Sylwia po chwili ciszy:

Naprawdę chcesz jechać? Czy zostaniesz w domu?

Zostanę. Nie mam sił.

Dobrze, niech jedzie sam.

Teściowa wywoła burzę.

Nie krzywdź się, to nie twoja wina, iż zachorowałaś.

Irena wiedziała, iż przyjaciółka ma rację, ale wciąż czuła niepokój. Walentyna zawsze potrafiła zrobić scenę, nie rozmawiać miesiącami i wciągać Andrzeja po swojej stronie.

Wieczorem Andrzej przyszedł z kwiatami.

Kupiłem, jutro dam mamie.

Ładne.

Irek, naprawdę nie jedziesz?

Na pewno. Nie mogę.

Andrzej westchnął.

Powiem mamie, iż jesteś poważnie chora.

Dzięki.

Ona i tak się obrazi.

Wiem.

Rano temperatura podskoczyła do 39°C. Irena wzięła lek, położyła się z powrotem w łóżku. Nie mogła wstać. Andrzej szykował się na jubileusz, wycierał buty.

Jedziesz sam?

Tak. Ty dasz radę sama?

Dam radę.

Dzwoń, jeżeli coś. Wezmę telefon.

Gdy mąż odjechał, Irena poczuła ulgę. Nie musiała nigdzie jechać, nikogo zadowalać, udawać uśmiech. Mogła po prostu leżeć.

Irka, jak tam w domu?

Andrzej jedzie sam.

No i super. A teściowa?

Jeszcze nie wiem, Andrzej obiecał wyjaśnić.

Wyjaśni. Wszystko tak samo. Syn kocha mamę, a żona jest drugorzędna.

Irena uśmiechnęła się. Sylwia miała rację. Walentyna uwielbiała syna, a zięć wciąż był jej dzieckiem. Zawsze krytykowała: jedzenie, pranie, porządek w mieszkaniu. Irena dawała z siebie wszystko pracę, dom, gotowanie, sprzątanie a teściowa nigdy nie była zadowolona.

Telefon dzwonił.

Halo? odebrała Irena.

Irena? To ja, Walentyna Pawłowska.

Dzień dobry.

Andrzej powiedział, iż jesteś chora i nie przyjedziesz.

Tak, niestety, gorączka 40 stopni.

Rozumiem. To znaczy, w dniu moich sześćdziesięciu lat postanowiłaś zostać w domu?

Walentyno, jestem naprawdę chora!

Wszyscy chorują, ale znajdują siłę na ważne wydarzenia.

Ja nie znalazłam.

No cóż, dziękuję za szczerość. Teraz wiem, co naprawdę o mnie myślisz.

Nie…

Nie tłumacz się. Wszystko jasne. Miłego powrotu do zdrowia.

Rozmowa się skończyła, a Irena trzymała słuchawkę w dłoni, czując ciężar słów.

Po godzinie zadzwoniła Sylwia.

Jak? Teściowa zadzwoniła?

Tak, obraziła się.

No i niech. Nie pierwszy raz.

Boję się, iż Andrzej stanie po jej stronie.

Czy on kiedykolwiek był po twojej?

Irena pomyślała Andrzej zawsze wspierał mamę, choćby gdy była w błędzie.

Wieczorem Andrzej wrócił z jubileuszu, usiadł na brzegu łóżka.

Jak się czujesz?

Jak zwykle, temperatura wciąż.

Rozumiem.

Mama jest bardzo rozczarowana, iż nie było mnie.

Wiem, dzwoniła.

Co powiedziała?

Że jestem zła zięć.

Andrzej milczał.

No wiesz, ma trochę rację.

Irena podskoczyła na łóżku.

Co?!

Ir, naprawdę. To był istotny dzień dla mamy. Mogłaś się postarać.

Andrzeju, mam 39 stopni!

Wypij lek i jedź.

Czy mój zdrowie nie ma znaczenia?

Oczywiście ma, ale mama też ważna!

Irena odwróciła się do ściany.

Idź.

Iro, nie gnij

Idź, powiedziałam!

Andrzej wyszedł z pokoju. Irena leżała, łzy spływały po policzkach. Mąż po stronie matki, jak zawsze.

Następnego dnia Sylwia zadzwoniła.

Irka, nie mogę już.

Co się stało?

Andrzej powiedział, iż mam jechać. Że mama ważniejsza niż moje zdrowie.

Co za chuj! Przepraszam, ale tak nie da się!

Próbowałam z nim rozmawiać, bez skutku. Dla niego mama jest święta.

To musisz dać ultimatum.

Jaki?

Albo wybiera cię, albo mamę.

Wiem, iż wybierze mamę.

To po co ci taki mąż?

Irena zamyśliła się.

Tydzień później gorączka w końcu spadła. Irena zaczęła wstawać, chodzić po mieszkaniu, choć sił brakowało, przynajmniej nie wirowało w głowie. Andrzej stał się zdystansowany, przychodził z pracy, jadał cicho, odchodził do innego pokoju, odpowiadał krótkimi zdaniami.

Andrzeju, będziemy tak milczeć?

O czym?

O nas. O tym, co się stało.

Co się stało? Nie pojechałaś na jubileusz.

Byłam chora!

Mogłaś się postarać.

Nie mogłam fizycznie!

Andrzej wstał od stołu.

Wiesz co, Iro, nie będziemy rozmawiać. Mam dość tych kłótni.

Ja mam dość, iż zawsze stoisz po stronie mamy!

To ona moja matka! Muszę ją bronić!

A żonę nie muszę?

Andrzej milczał i wyszedł.

Irena zadzwoniła do Sylwii.

Myślę, iż z Andrzejem się rozstajemy.

W jakim sensie?

Nie rozmawiamy, obraża się z powodu jubileuszu.

Serio? Bo nie pojechałaś chora?

Tak.

Ir, naprawdę potrzebujesz takiego faceta?

Nie wiem. Kiedyś był inny, miły, uważny

To dopiero mama się wkręciła.

Chyba tak.

Sylwia milczała.

Słuchaj, może pojechać do teściowej i przeprosić?

Za co przepraszać? Nic nie zrobiłam!

Wiem, ale może to pomoże?

Irena zastanowiła się. Może warto spróbować.

Następnego ranka pojechała do Walentyny, mieszkającej w małym mieszkaniu na Pradze. Otworzyła drzwi, a teściowa spojrzała na nią lodowato.

A, to ty. Co chcesz?

Dzień dobry, Pani Walentyno. Przychodzę przeprosić.

Za co?

Za to, iż nie przyjechałam na twój jubileusz.

Trochę za późno, nie sądzisz?

Byłam chora. Naprawdę chora. Nie mogłam wstać z łóżka.

Same wymówki.

To nie wymówki! Miałam 40 stopni!

Irka, mam sześćdziesiąt lat i wiem, kiedy ktoś naprawdę nie może, a kiedy po prostu nie chce. Po prostu nie chciałaś przyjechać. To prawda.

Irena poczuła, jak w środku zaczyna wrzeć.

Pani Walentyno, przyszłam przeprosić, naprawić relacje. A wy…

Mówię prawdę. Nigdy mnie nie kochałaś. Tolerowałeś mnie dla Andrzeja. A teraz już mnie choćby nie znoszę.

To nieprawda!

Prawda. I wiesz co? Mam tego dość. Dość udawać, iż jesteśmy jedną rodziną. Dość patrzeć na twą kwaśną twarz na rodzinnych uroczystościach.

Irena wstała.

Rozumiem. Nie mam tu nic do roboty.

Dokładnie. Wyjdź. I więcej tu nie wracaj.

Irena zeszła po schodach, nie powstrzymując łez. Przyszła się pogodzić, a dostała kolejny kielich trucizny.

W domu opowiedziała Andrzejowi.

Jechałam do twojej mamy, chciałam przeprosić.

I?

Wypędziła mnie.

Pewnie coś nie tak powiedziałaś.

Andrzeju, po prostu przeprosiłam! A ona zaczęła mnie obarczać wszystkimi grzechami!

Mama nie może bez powodu obwiniać.

Może! Co innego!

Andrzej milczał.

Wiesz co, Iro, rozwód.

Irena zamarła.

Co?

Rozwód. Nie jesteśmy już razem.

Bo nie pojechałam na jubileusz?

Nie tylko. Po prostu nie szanujesz jejIrena wzięła walizkę, wyszła z mieszkania i po raz pierwszy od lat poczuła, iż przed nią otwiera się prawdziwie wolne życie.