Od pierwszej sekundy, gdy Jadwiga wkroczyła do naszego domu, od razu poczuliśmy do niej niechęć. Kręcona, wysoka, chuda. Sweter miał nijaki, ale ręce nie przypominały maminych palce były krótsze i grubsze, trzymała je w pięści. Nogawki były szczuplejsze od mamy, a stopy dłuższe.
Siedzieliśmy z bratem Wiktorem, miał siedem lat, ja dziewięć, i rzucaliśmy w nią ostre spojrzenia. Długa Mila? Nie, mile żadna Mila! Tata zauważył nasze lekceważące zachowanie i zirytowany rzekł: Zachowujcie się porządnie! Co wy, niegrzeczni?
A ona zostanie z nami na długo? zapytał Wiktor, mrugając łobuzersko. Mógł tak mówić, bo był mały i chłopczyk.
Na zawsze, odpowiedział tata.
Słyszeliśmy, iż zaczyna się denerwować. Gdyby naprawdę wpadł w gniew, nie będzie nam po drodze. Lepiej go nie drażnić.
Po godzinie Jadwiga zebrała się, by wrócić do domu. Założyła buty i gdy już wychodziła, Wiktor spróbował podciąć jej nogę. Prawie spadła na klatkę schodową. Tata podskoczył: Co się stało?
Potknęłam się o obce obuwie powiedziała, nie patrząc na Wiktora.
Wszystko naprawię, obiecuję! od razu zadeklarował.
I wtedy zrozumieliśmy on ją kocha. Nie udało nam się jej wykluczyć z życia, choć staraliśmy się na wszelkie sposoby.
Pewnego razu, kiedy Jadwiga była z nami w domu bez taty, w kolejny swój niewyobrażalny sposób rzekła spokojnym tonem:
Wasza mama nie żyje. Niestety tak się zdarza. Teraz siedzi na niebie i wszystko widzi. Myślę, iż nie podoba jej się wasze zachowanie. Rozumie, iż robicie to z czystej złośliwości i tak chronicie jej pamięć.
Zabrzmiało to niepokojąco.
Wiktorze, Jagodo, jesteście dobrą dwójką! Czy naprawdę trzeba tak pilnować pamięci mamy? Dobry człowiek to ten, który czyni dobre uczynki. Nie mogę uwierzyć, iż jesteście tacy kolczowi jak jeże! wtrąciła się.
Stopniowo takie wypowiedzi zniechęcały nas do kolejnych złośliwości.
Raz pomogłam jej wyłożyć zakupy ze sklepu. Jadwiga pochwaliła mnie, pogłaskała po plecach. Palce nie były mamie podobne, ale i tak było miło
Wiktor zazdrościł.
Ułożyła też czyste kubki na półce. Jadwiga ich pochwaliła. Wieczorem z entuzjazmem opowiedziała tacie, jak jesteśmy pomocni. Był zadowolony.
Jej obcość długo nie pozwalała nam się rozluźnić. Chcieliśmy wpuścić ją do serca, ale nie szło. Nie była naszą mamą i tak.
Po roku zapomnieliśmy już, jak żyliśmy bez niej. A po jednej sytuacji zakochaliśmy się w Jadwidze po uszy tak, jak tata.
Wiktor w siódmym klasie miał ciężko. Cichy i zamknięty, dręczył go jeden kolega Bartek Hramiec. Był tego samego wzrostu, tylko bezczelniejszy. Rywalizował z Wiktorem po prostu dlatego, iż mu się to podobało. Rodzina Hramców była liczna, Bartek czuł się chroniony przez ojca, który otwarcie mawiał: Jesteś facetem, bij wszystkich. Nie czekaj, aż cię przygniecioną. Tak Bartek wybrał Wiktora za wygodny cel.
Bartek przychodził do domu i nic nie mówił mojej siostrzanej duszy. Czekał, aż wszystko samo się rozwiąże. A takie sprawy same się nie naprawiają. Przemoc rośnie, gdy ofiarom nic nie grozi.
Hramiec otwarcie biczeł Wiktora. Każde przejście obok, każde uderzenie w ramię. Udało mi się wyciągnąć te informacje od Wiktora, kiedy zobaczyłam siniaki na jego ramionach. On uważał, iż mężczyźni nie powinni zrzucać problemów na siostry, choćby starsze. Nie wiedzieliśmy, iż pod drzwiami stała Jadwiga i podsłuchuje naszą rozmowę.
Wiktor błagał mnie, bym nie mówiła tacie, bo będzie gorzej. Prosił też, żebym nie szła od razu rywać Bartekowi mordę! A ja chciałam! Mogłabym zrobić wszystko dla brata! Nie chciałam wciągać taty mógłby się popomnieć z ojcem Hramca, a to już prawie prowadziło do więzienia
Jutro miał być piątek.
Jadwiga pod pretekstem wyjścia na zakupy odprowadziła nas do szkoły i po cichu poprosiła, żebyśmy pokazali Bartekowi. Pokazałam. Niech wie, co ma! I potem dopiero zaczęło się szaleństwo.
W klasie języka polskiego Wiktor miał lekcję. Jadwiga weszła z uśmiechem, z nową fryzurą i zadbanymi paznokciami, i przyjemnym głosem poprosiła: Panie Hramiec, wyjdź proszę z klasy, bo mam do ciebie sprawę.
Nauczycielka pozwoliła, nic nie zauważając. Chłopak wyszedł spokojnie, myśląc, iż Jadwiga to nowa organizatorka. Bartek miał rozdać klasie goździki na pamiątkę bohaterom. Jadwiga chwyciła go za klatkę, wyrwała z ziemi i rzekła:
Czego chcesz ode mnie, mój synu?
Od od którego syna? zaskoczyła go.
Od Wiktora Rybak!
Nic
I chcę nic! Bo jeżeli jeszcze raz dotkniesz mojego brata, zbliżysz się do niego lub spojrzysz niewłaściwym wzrokiem, połam cię, drań!
Ciociu, puść mnie wykrzyknął przerażony Bartek. Nie będę już więcej!
precz stąd! wtrąciła się kobieta. Spróbuj coś powiedzieć o mnie, a twój ojciec pójdzie do więzienia za wychowywanie małoletniego przestępcy! Zrozumiałeś? Powiedz nauczycielce, iż jestem twoją sąsiadką, a po lekcjach przeprosisz Wiktora! Ja sama dopilnuję
Bartek zbiegł do klasy, poprawił mundurek i wymyślił, iż to sąsiadka. Od tej chwili już nie patrzył na Wiktora, bo go unikał. Przeprosił tego samego dnia, krótko, jakby się trząsł, ale przeprosił.
Nie mówcie tacie prosiła nas Jadwiga. My jednak nie wytrzymaliśmy i wszystko mu opowiedzieliśmy. Był zachwycony.
W pewnym momencie ona skierowała mnie na dobrą drogę. Zakochałam się w szesnastkę, w tej głupiej miłości, w której hormony przyćmiewają rozum i chce się robić rzeczy zakazane.
Wstydzę się to przyznawać! Ale opowiem: poznałam bezrobotnego, wiecznie pijącego pianisty, nie zauważając oczywistych znaków. Szeptał mi, iż jestem jego muzą, a ja topiłam się w jego ramionach jak w wosku. To był mój pierwszy kontakt z mężczyzną.
Mama poszła do tego pianisty i zadała dwa pytania: Czy on choć raz trzeźwieje i na co się liczymy, żyjąc razem? Gdy miał stabilny plan życiowy, obiecała rozważyć możliwość rozwinięcia naszego związku oczywiście pod warunkiem, iż pianista weźmie na siebie moje utrzymanie. Bo jedyne, przydymione mieszkanie nie wystarczyło do poważnych zamiarów.
On był o pięć lat młodszy od Jadwigi, ja zaś o dwadzieścia pięć starsza. Ona nie robiła z nim ceremonii. Odpowiedzi pianisty nie będę przytaczać, ale wstydzić się przed mamą nie potrafiłam. Zwłaszcza gdy powiedziała: Myślałam, iż jesteś mądrzejsza.
Tak zakończyła się moja romansowa opowieść brzydko i nieestetycznie. Nie skończyło się jednak w więzieniu, ani dla pianisty, ani dla taty. W porę Jadwiga interweniowała
Od tamtej pory minęło wiele lat. Z Wiktorem mamy rodziny, w których najważniejsze są: miłość, szacunek, współczucie, kiedy bliski człowiek się myli. Wszystko to wpoił nam Jadwiga.
Kobiety, które zrobiłyby dla nas i brata więcej, nie ma na świecie. Tata jest z nią szczęśliwy, zadbany i kochany.
Kiedyś przydarzyła się rodzinna tragedia, o której nie mieliśmy pojęcia. Tata nie wspominał o nas.
Jadwiga pokochała naszego tatę i odeszła od męża. Miał kiedyś syna, ale zginął z winy męża. Nie mogła mu tego wybaczyć.
Chcemy wierzyć, iż trochę złagodziliśmy ból Jadwigi. Jej ogromna rola w naszym wychowaniu nigdy nie była pomniejszana. Wokół niej zawsze gromadzi się cała nasza rodzina. Nie wiemy już, jakie kapcie włożyć jej na stopy, by ją uszczęśliwić. Ceniemy ją i chronimy. Bo prawdziwe matki, mimo wszelkich przeszkód, choćby jeżeli ktoś podkłada im nogę, nigdy nie potykają się.
