6 czerwca
Od dzisiaj mija pięć lat, odkąd nie widziałem Joanny. Wygląda na to, iż choćby nie pamiętasz o moim istnieniu, kompletnie cię nie obchodzi, jak się czuję, jak żyję i co się ze mną dzieje.
Z Joanną byliśmy razem ponad pięć lat. Nie byłem zamożnym człowiekiem raczej przeciętnym pracownikiem fizycznym z Warszawy, bez wielkich perspektyw na szybki awans czy spektakularne zarobki. Chociaż się starałem, rzadko widziałem na koncie coś więcej niż parę tysięcy złotych na koniec miesiąca. Joanna zawsze pragnęła bogactwa, marzyła o luksusowych zakupach na Nowym Świecie i podróżach do europejskich stolic. Dlatego gdy tylko spotykała kogoś z grubszym portfelem ode mnie, łapała się tych znajomości z nadzieją na lepsze życie.
Pewnego dnia, w zupełnie zwyczajny wtorek, podszedł do niej w jednej z warszawskich kawiarni pewien biznesmen. Zaproponował jej świat, jakiego choćby nie mogła sobie wyobrazić pięciogwiazdkowe hotele, podróże po europejskich miastach, no i góra pieniędzy. Zachwycona jego obietnicami, zostawiła mnie z dnia na dzień.
Rozpadłem się wtedy na kawałki. Upokorzyłem się przed Joanną, dosłownie błagałem ją, by została. Obiecywałem, iż wszystko się zmieni, iż rzucę swoją pracę w magazynie i znajdę coś lepiej płatnego, iż będę pracował po nocach i dwoił się i troił, by ją uszczęśliwić. Nic nie pomogło odleciała z marzeniami o białych jachtach na Mazurach i sukienkach od projektantów z francuskich butików.
Minęło pięć lat, a Joanna dziś już trzydziestodwuletnia została porzucona przez owego bogatego przedsiębiorcę. Okazało się, iż w jego świecie pełnym imprez i atrakcji nie liczy się jeden stały związek, tylko kolejne znajomości i młode, efektowne kobiety. Miał jej dość zarzucił Joannie, iż jest zbyt wymagająca i stale się kłóci.
Sama Joanna nie miała gdzie się podziać. Duma jej nie pozwalała przyjąć pracy za ladą, bo przecież nie przepracowała choćby tygodnia w życiu. Bez środków do życia w centrum Warszawy postanowiła wrócić tam, gdzie kiedyś była jej jedyna przystań. Uwierzyła, iż skoro raz jej przysięgałem, iż będę ją kochał do końca życia, to na pewno wciąż na nią czekam.
Gdy zbliżyła się do mieszkania na Pradze, w którym kiedyś razem mieszkaliśmy, drzwi otworzyła jej zupełnie nieznana kobieta, trzymająca na rękach kilkuletnią dziewczynkę.
Julka, ile razy powtarzałam, żebyś nie otwierała sama drzwi? usłyszała Joanna. Czym mogę służyć? kobieta powiedziała pewnym, ale miłym głosem. Joanna zaniemówiła.
Chciałabym porozmawiać ze Zbyszkiem, czy jest może w domu? zapytała cicho.
Nieznajoma wzięła córeczkę za rękę i zawołała do środka:
Zbyszek, jakaś pani do ciebie! Jak się pani nazywa?
Joanna już chciała się wycofać, gdy w progu pojawiłem się ja.
Joanna? zdziwiłem się nieco, a potem powiedziałem do mojej żony. Olu, idź proszę z Julką do pokoju, muszę chwilę porozmawiać.
Joanna patrzyła jeszcze przez chwilę na moją żonę i naszą córeczkę, a potem zapytała z niedowierzaniem:
To twoja żona? Macie dziecko?
Tak odpowiedziałem spokojnie. Ola jest moją żoną, a Julka to moja córka.
Myślałam, iż zawsze będziesz na mnie czekał Przecież kiedyś przysięgałeś, iż żadna kobieta nie będzie dla ciebie ważniejsza ode mnie!
Minęło pięć lat. Na początku było mi bardzo ciężko. Ale potem zrozumiałem, iż życie ma smak choćby bez ciebie. Poznałem Olę, zakochałem się jak nigdy wcześniej. Dała mi euforia i rodzinę, za którą zawsze tęskniłem.
A ja? Joanna spojrzała na mnie smutno.
A ty, Joanno, przez pięć lat nie dałaś znaku życia. Zostawiłaś mnie dla pieniędzy i przyjemnego życia. Myślałaś tylko o wygodzie, a nie o nas. Teraz chcesz wrócić, bo bogaty facet cię zostawił? Oczekujesz, iż będę wiernie czekał, aż sobie o mnie przypomnisz?
Popełniłam błąd. Kocham cię!
Proszę cię, przestań. Nie mam zamiaru tego słuchać. Idź lepiej stąd i nie wracaj. Moja rodzina to Ola i Julka. Nie chcę cię już znać.
Joanna wybiegła z klatki płacząc, a mnie ogarnął spokój, jakiego dawno nie czułem. Dziś już wiem, iż choćby jeżeli serce boli po rozstaniu, trzeba wierzyć, iż nowe, lepsze życie czeka za rogiem. Swoje szczęście znalazłem dopiero wtedy, gdy nauczyłem się zostawiać przeszłość za sobą.
